Mula nang dalhin nila ang kanilang bagong silang na anak sa bahay, napansin ni Sơn at ng kanyang asawa na ang kanilang itim na aso na si Mực ay tila may binabantayan sa kwarto. Lagi itong nakapwesto malapit sa crib, alerto, at parang lagi may inaantabayanan.
Noong una, natuwa sila—akala nila protektibo lang si Mực. Pero pagkalipas ng ilang gabi, nag-iba ang pakiramdam ni Sơn.
ANG KAKAIBANG ORAS: 2:13 A.M.
Sa ikaapat na gabi, eksaktong 2:13 a.m., tumayo si Mực na para bang may naramdaman. Hindi siya tumahol; dahan-dahan lang siyang umuungol at nakatitig sa ilalim ng kama.
Sinipat ni Sơn ang ilalim gamit ang flashlight ng telepono. Wala siyang nakita maliban sa ilang kahon at madilim na espasyo.
Pero hindi niya maalis ang pakiramdam na may mali.
PAULIT-ULIT NA INGAY
Sa mga sumunod na gabi, tuwing 2:13 a.m., umiikot ang reaksyon ni Mực—paiigting ng ungol, paglalakad papunta sa kama, at matinding pagtitig sa ilalim o sa dingding.
Naalimpungatan minsan ang asawa niyang si Hân dahil sa tunog na parang may kumikiskis. Inakala nilang daga lamang, kaya naglagay sila ng bitag.
Pero hindi tumigil si Mực.
Lalo itong nagiging alerto kapag gumagalaw ang sanggol.
NAGDESISYON SI SƠN NA MAGBANTAY
Sa ikapitong gabi, nagpasya si Sơn na manatiling gising. Pinatay niya ang ilaw, iniwan lang ang ilaw mula sa pasilyo.
2:13 a.m.—tumayo si Mực, tumingin kay Sơn, at saka muling tumitig sa ilalim ng kama.
Sa sandaling sinilip ni Sơn, napansin niyang may bahagyang paggalaw sa isang bahagi ng dingding, malapit sa headboard. Hindi malinaw, pero sapat para tumindig ang balahibo niya.
TINAWAG ANG PULISYA
Nagpasiya siyang tumawag ng pulis.
Dumating ang dalawang opisyal at sinuri ang silid. Habang nag-aangat ng mga kahon, napansin nila ang manipis na bitak sa dingding—tila bagong bukas at hindi bahagi ng orihinal na konstruksyon.
Nang tinutukan nila ng ilaw, nakita nila na may maliit na lukab sa loob: maalikabok, makitid, at tila madalas pasukin.
May ilang gamit ng sanggol na hindi kanila, at ilang marka sa kahoy na nagpapakitang may taong nagtatago roon nang ilang araw.
ISANG KWADERNONG MAY MGA TALA
Habang patuloy ang imbestigasyon, nakuha nila sa loob ang isang lumang kuwaderno. Ang mga sulat dito ay maiksi at mahina ang pagkakasulat, parang isinulat sa dilim:
- “Araw 1: Tahimik dito.”
- “Araw 7: Alam ng aso. Nakabantay siya.”
- “Araw 19: Gusto ko lang makita ang bata nang malapitan.”
Hindi nila alam kung kanino iyon.
ANG TOTOONG NAGTAGO
Nang lumalim ang imbestigasyon, tinukoy ng mga pulis na ang taong nagtago sa loob ng pader ay si Vy, pamangkin ng dating may-ari ng bahay.
Nalungkot siya at nalito matapos mawalan ng sariling anak ilang buwan bago pa man ibenta ang bahay. Hindi niya ito nalampasan—at sa halip na harapin ang kalungkutan, bumalik siya sa lumang bahay at nanahimik sa loob ng pader kung saan niya naririnig ang paghinga ng sanggol.
Wala siyang ginawang pananakit—ngunit malinaw na hindi siya nasa tamang pag-iisip, at kailangan niya ng tulong.
MATAPOS ANG INSIDENTE
Tinanggal ang mga bitak, inayos ang sahig, at naglagay ng security cameras sina Sơn at Hân. Ngunit hindi nila kailanman hinayaang mag-isa ang sanggol sa silid.
Si Mực, ang unang nakaramdam ng lahat, ay nanatili sa tabi ng crib—hindi na umiingay, kundi nakahiga lang doon na parang nagsasabing:
“Safe ka na.”
Pagkaraan ng isang buwan, muling nakita ni Hân si Vy sa ospital—malinis na, kalmado, at nasa ilalim ng pangangalaga ng mga propesyonal.
At doon niya mas lalong naintindihan:
Minsan, ang mga tinatagong kwento sa ilalim ng kama ay hindi tungkol sa halimaw—kundi tungkol sa mga taong hindi nalampasan ang sakit.