Araw iyon ng ika-pitong kaarawan ng anak kong si Sofie. Bilang ina, gusto kong maging espesyal ang araw na iyon para sa kanya. Kahit hiwalay na kami ng dati kong asawa na si Dave, inimbitahan ko pa rin siya sa selebrasyon—para sa kapakanan ng anak namin.
Ang usapan namin ay simpleng salu-salo lang kasama ang pamilya at ilang malalapit na kaibigan. Kaya naman nagulat ako nang dumating si Dave na may kasamang ibang babae.
Kasama niya si Trina.
Hindi ko agad nakalimutan ang pangalan na iyon. Siya ang dating kasintahan ni Dave—ang taong naging dahilan kung bakit tuluyang nasira ang aming pagsasama.
Ngunit hindi lang iyon ang nakakagulat.
Parang sadya siyang nagbihis upang mapansin ng lahat. Suot niya ang isang matingkad na pulang gown na parang pang-engrande na okasyon. Kumikinang ang kanyang mga alahas at makapal ang kanyang make-up.
Samantalang ako ay simple lamang ang suot—isang blouse at slacks—dahil buong araw akong nag-ayos ng mga pagkain, dekorasyon, at laro para sa party ni Sofie.
“Hi, Lyn,” sabi ni Trina habang nakangiti, ngunit ramdam ko ang pangungutya sa kanyang boses. “Pasensya na kung parang overdressed ako. Sanay lang kasi ako sa mga sosyal na party.”
Saglit siyang tumingin sa paligid.
“Hindi tulad dito… medyo simple lang.”
Napatingin ang ilang bisita sa amin. May ilan pang napangiti nang alanganin.
Tumawa naman si Dave.
“Hayaan mo na,” sabi niya kay Trina. “Alam mo naman si Lyn. Hindi talaga mahilig sa fashion. Busy na lang sa pagiging… praktikal.”
Parang may matalim na bagay na dumaan sa dibdib ko.
Gusto kong sumagot. Gusto kong ipagtanggol ang sarili ko.
Ngunit tumingin ako kay Sofie—nakaupo sa gitna ng mga regalo, masayang nakikipag-usap sa kanyang mga pinsan.
Ayokong masira ang araw niya.
Kaya pinili kong manahimik.
Ilang sandali pa, lumapit si Trina kay Sofie habang hawak ang isang maliit na kahon ng regalo.
“Hello, birthday girl,” sabi niya habang yumuyuko. “Gusto mo ba ng gift mula sa akin?”
Ngumiti si Sofie at tumingin sa kanya.
Sandaling pinagmasdan ng bata ang suot ng babae—mula sa pulang gown hanggang sa kumikislap na alahas.
Pagkatapos ay inosente siyang nagsalita sa tinig na malinaw na narinig ng lahat sa sala.
“Ang ganda po ng damit ninyo, Ate… pero parang hindi po kayo handa sa birthday party.”
Biglang natahimik ang mga tao sa paligid.
Napatingin si Trina, tila nagtataka.
“Talaga? Bakit naman?” tanong niya.
Sumagot si Sofie, na may simpleng ngiti.
“Sa school po kasi, sabi ng teacher namin… kapag pupunta sa birthday ng bata, dapat hindi kayo magbibihis na parang kayo ang may birthday. Para hindi po malungkot ang celebrant.”
Walang nagsalita.
Sa loob ng ilang segundo, ang buong silid ay napuno ng katahimikan.
Ang mga bisita na kanina ay nakikinig lamang ay napatingin ngayon kay Trina—na tila nawalan ng masabi.
At sa unang pagkakataon sa buong gabi, ako ang nakakita kung paano biglang nawala ang kumpiyansa ng mga taong kanina ay tumatawa sa akin.