BUONG AKALA NG DEBT COLLECTOR NA ITO AY MAKAKAPANINGIL NA SIYA NANG MAKORNER NIYA ANG KANYANG KLIYENTE SA ISANG MADILIM NA ESKINITA SA TONDO NGUNIT LAKING GULAT NIYA NANG BUKSAN ANG BAG NA IBINIGAY NITO
Humahangos na binabagtas ni Carding ang masisikip at mababahong eskinita ng Tondo. Tagaktak ang pawis sa kanyang noo, ngunit wala siyang pakialam sa matinding init ng gabi. Isa lang ang nasa isip niya sa mga sandaling ito: kailangan niyang mahuli si Mang Tomas.
Halos anim na buwan nang nagtatago ang matanda, pilit iniiwasan ang obligasyon na magbayad ng singkwenta mil na utang. Bilang pinakakilalang debt collector ng kinatatakutang grupo ni Bossing Rico, nakasalalay ang pangalan at trabaho ni Carding sa pagbawi ng malaking halagang ito.
Ngunit higit pa sa propesyon, nakasalalay ang kaligtasan ng kanyang pamilya. Binigyan na siya ng huling taning ng malupit na boss; kapag hindi niya naiuwi ang pera ngayong gabi, ang sarili niyang mga buto sa hita ang tuluyang babasagin nila.
Bukod sa banta sa buhay, may isa pang mabigat na bumabagabag sa isipan ng magigipit na kolektor.
Bukas na bukas ay ikapitong kaarawan ng kaisa-isang anak niyang si Elsa. Walang-wala silang handa sa bahay. Dahil sa matinding pagkakagipit sa trabaho nitong mga nakaraang linggo, maging pambili ng simpleng spaghetti at hotdog ay hindi niya maibigay.
Umiiyak ang asawa niya kaninang umaga, nagmamakaawa na gumawa siya ng paraan para mapasaya ang bata.
Sa bawat mabigat na paghakbang niya sa paghabol kay Mang Tomas, ang maamong mukha ni Elsa ang nakikita niya. Lalo niyang binilisan ang takbo nang makitang lumiko ang matanda sa isang madilim na eskinita na walang labasan.
Wala nang kawala ang pilit na nagtatagong target niya ngayon.
Hinihingal na napasandal si Mang Tomas sa malamig na semento ng pader. Mahigpit ang pagkakayakap nito sa isang malaking insulated delivery bag na kulay itim.
Dahan-dahang lumapit si Carding, kinuha ang bakal na batuta mula sa tagiliran, at matunog na pinalo ito sa kanyang palad.
“Wala ka nang tatakbuhan, Tomas. Ilabas mo na ang pera kung ayaw mong tapusin ko ang malungkot mong buhay rito.”
Nanginginig ang tuhod ng matanda habang umiiyak.
Kinuha ni Carding ang cellphone upang i-flashlight ang madilim na paligid. Pagbukas niya ng screen, saktong lumabas ang notification mula sa sinusundan niyang Page: SAY – Story Around You | Original story, ngunit mabilis niya itong ini-swipe pataas dahil kailangan niyang tapusin ang misyon niya.
Idiniin niya ang bakal sa balikat nito.
“Ibukas mo iyang bag na yakap-yakap mo, ngayon din!” sigaw ni Carding, inaasahang makikita ang nakatagong bungkos ng pera.
Nanginginig na inabot ni Mang Tomas ang zipper at dahan-dahang ibinaba ito hanggang dulo.
Napalunok si Carding, humakbang paatras at naghahanda kung sakaling baril ang biglang bunutin ng matanda.
Ngunit nang matapatan ng liwanag ng flashlight ang loob ng bag, natigilan siya nang malala.
Walang pera.
Walang baril.
Ang nakapatong sa loob ay isang napakaganda at makulay na three-tiered fondant cake. Ang detalyadong disenyo nito ay isang buong kastilyo ng yelo, kumpleto sa mga pigura mula sa paboritong pelikula ni Elsa.
Kumunot nang husto ang noo ni Carding.
“Ano ‘to, Tomas? Ginagago mo ba talaga ako?!” pasigaw niyang tanong nang galit.
Pinunasan ni Mang Tomas ang luha at ngumiti nang tipid.
“Nabalitaan ko sa mga kapitbahay niyo na magse-seven ang anak mong si Elsa bukas. Alam ko na hirap ka rin ngayon sa buhay. Naalala mo ba noong hindi pa ako baon sa utang? Isa akong master baker.”
“Ginugol ko ang huling dalawang araw na pagtatago para buuin iyan. Wala akong maibayad na cash sa ngayon… pero sana tanggapin mo ito bilang regalo ko sa bata.”
“Aabot din ng singkwenta mil ang halaga niyan sa labas.”
Hindi na napigilan ni Carding ang pagtulo ng kanyang luha.
Bigla siyang nanlambot at nabitawan ang batuta sa lapag.
Ang pag-aalala para sa anak ay naglaho. Napahagulgol siya nang malakas, iniisip ang ngiti ni Elsa bukas.
Lumapit si Carding at mahigpit na niyakap ang matanda.
“Salamat nang marami. Napakabuti ng puso mo. Pero bukas, siguradong babasagin pa rin ng boss natin ang tuhod ko kapag cake lang ang inuwi ko.”
Tumawa nang malakas si Mang Tomas at tinapik ang likod ng humihikbing kolektor.
Dumukot ang matanda sa likurang bulsa at inilabas ang isang makapal na sobreng naglalaman ng eksaktong limampung libong piso.
“Biro lang, Carding! Nabenta ko na yung maliit na lupa ko kahapon. Heto na ang buong bayad ko.”
“Gusto ko lang talagang makita kang umiyak, lagi ka kasing nakasimangot at parang walang awa eh! Sayo na rin yung cake.”
Napabuntong-hininga si Carding, natawa sa matinding kalokohan nito, at sabay nilang binuhat ang cake pauwi.