BUMULUSOK ANG ISANG MOTORSIKLO SA MAPUTIK AT MAPANGANIB NA BANGIN UPANG MAIHATID ANG ISANG TURISTANG TUKLAW NG AHAS HABANG BINABAYBAY ANG GUMUGUHONG KALSADA SA GITNA NG MALAKAS NA BAGYO

BUMULUSOK ANG ISANG MOTORSIKLO SA MAPUTIK AT MAPANGANIB NA BANGIN UPANG MAIHATID ANG ISANG TURISTANG TUKLAW NG AHAS HABANG BINABAYBAY ANG GUMUGUHONG KALSADA SA GITNA NG MALAKAS NA BAGYO

Pilit na kinakagat ni Dante ang kanyang ibabang labi hanggang sa maglasang kalawang ang dugo sa loob ng kanyang bibig. Kailangan niyang labanan ang matinding pagkahilo at ang nakakakilabot na manhid na unti-unting gumagapang sa kanyang buong sistema. Mabilis at buong lakas niyang kinabig ang manibela ng kanyang lumang habal-habal upang iwasan ang isang malaking tipak ng bato na biglang gumulong mula sa itaas ng bundok.

Sa kanyang likuran, mahigpit na nakayakap si Tomas, isang dayuhang mananaliksik na namumutla, sumusuka ng laway, at nanginginig ang buong katawan. Basa na silang dalawa ng malakas na ulan at malapot na putik, ngunit ang mas nagpapabilis sa tibok ng puso ni Dante ay ang itim na pamamaga sa braso ni Tomas—isang direktang kagat ng napakamakamandag na Philippine Cobra na nakuha nito sa gubat kanina.

“Kumapit ka lang nang mahigpit, Sir! Malapit na tayo sa bayan, huwag kang pipikit!” paos na sigaw ni Dante, bagaman alam niyang nilulunod ng malakas na ugong ng bagyong paparating ang kanyang boses.

Wala na silang ibang pagpipilian. Ang pangunahing kalsada pababa ng Sagada ay tuluyan nang natabunan ng isang malawakang landslide kaninang madaling araw. Ang tanging daan pababa sa pinakamalapit na ospital na may suplay ng antivenom ay ang tinatawag nilang ‘Bituka ng Diyablo’—isang makitid, baku-bako, at inabandonang daanan ng mga troso na nakapatong sa gilid mismo ng isang malalim at nakakalulang bangin. Isang maling galaw o tapak sa preno ay tiyak na kamatayan sa ilalim ng rumaragasang ilog.

Muling umungol nang napakalakas ang makina ng motorsiklo nang pilitin itong paahunin ni Dante sa isang sobrang tarik na bahagi ng putikan. Umiikot nang walang silbi ang gulong sa likuran, nagtalsikan ang makapal na putik sa malamig na hangin. Naramdaman niyang unti-unting dumudulas ang motor papunta sa kawalan ng bangin.

“Dante, nahuhulog tayo! Ayoko na!” humihikbing sigaw ni Tomas, na halos mawalan na ng ulirat dahil sa tindi ng sakit mula sa lason.

Walang pag-aalinlangan, inihampas ni Dante ang kanyang kaliwang paa sa matigas na bato upang maging mabigat na suporta. Ginamit niya ang buong lakas ng kanyang mga braso at balikat upang hatakin ang bigat ng motor pabalik sa ligtas na bahagi ng daan. Ramdam niya ang pagkapunit ng ilang kalamnan sa kanyang likod, ngunit hindi siya bumitaw. Sa isang malakas na pagpiga sa silinyador, matagumpay nilang nalampasan ang madulas na putikan.

Halos lumipad ang motorsiklo nang daanan nila ang mga malalalim na lubak. Bawat pagtalbog ay tila dumudurog sa kanilang mga buto, ngunit wala sa isip ni Dante ang matinding pisikal na sakit. Nakatutok ang kanyang nanlalabong mga mata sa kalsada, pilit na inaaninag ang daan sa gitna ng makapal na hamog at malakas na buhos ng ulan. Bawat segundo ay unti-unting ninanakaw ng lason ang natitirang buhay ng kanyang pasahero.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Paglipas ng halos apatnapung minutong pakikipagpatintero kay kamatayan, naaninag din ni Dante ang mga malalaking ilaw ng ospital sa sentro ng bayan ng Bontoc. Walang preno niyang ipinasok ang motorsiklo sa mismong driveway ng emergency room, na nagdulot ng malakas na paglangitngit ng mga gulong sa basang semento.

“Tulong! May tuklaw ng ahas! Kailangan ng doktor!” paos at ubos-lakas na sigaw ni Dante.

Mabilis na nagtakbuhan ang dalawang nurse at isang lalaking doktor na may dalang stretcher mula sa loob. Agad nilang inalalayan si Tomas na tuluyan nang nawalan ng malay. Binuhat nila ito patungo sa loob ng maliwanag na emergency room habang sumisigaw ng mga sunud-sunod na medikal na utos upang ihanda agad ang antivenom.

Naiwan si Dante sa labas, nakasandal sa kanyang umuusok at putikiang motorsiklo. Basang-basa siya ng ulan at putik. Dahan-dahan niyang inalis ang kanyang mabigat na helmet at hinayaan ang malamig na hangin na dumampi sa kanyang pawisang mukha. Isang malalim at mabigat na hininga ang pinakawalan niya bago siya tuluyang napaupo sa malamig na semento, nakasandal ang ulo sa gulong ng kanyang sasakyan.

Makalipas ang labinlimang minuto, lumabas ang head nurse bitbit ang isang mainit na kape at malinis na tuwalyang puti. Ngiting-ngiti ito dahil sa matagumpay na operasyon.

“Sir Dante, ligtas na po ang dayuhan. Naagapan namin ang lason dahil sa bilis ninyo. Napakatapang ng ginawa—”

Natigilan ang nurse nang makita niyang nakapikit si Dante at hindi na humihinga. Nabitawan niya ang baso ng kape nang mapansin ang kakaibang kulay ng balat nito.

Nang lapitan at suriin niya ang drayber, nakita niya ang kanang binti ni Dante na kanina pa nakatago sa ilalim ng makapal na pantalon. Namamaga ito nang sobra, kulay ube na halos mangitim, at may dalawang malalim na butas na naglalabas ng nagnanaknang dugo.

Napagtanto ng nurse ang nakakagimbal na katotohanan. Nang makasalubong nila Dante at Tomas ang kobra sa gubat, hindi lang ang dayuhan ang natuklaw. Unang sinagpang ng ahas si Dante nang subukan nitong harangan ang hayop upang iligtas ang kanyang pasahero. Alam ni Dante na kung hihingi siya ng lunas para sa sarili at ipapaalam ang nangyari, walang sinuman sa kanila ang makakababa ng bundok dahil siya lang ang may sapat na galing upang magmaneho sa mapanganib na bangin sa gitna ng bagyo.

Pinili niyang itago ang sariling sugat, tiisin ang unti-unting paggapang ng lason sa sarili niyang puso, at ibuhos ang lahat ng natitirang lakas ng kanyang buhay upang maihatid si Tomas nang ligtas.

Sa labis na pag-iyak ng nurse, sumigaw siya ng tulong para sa bayaning drayber na tahimik nang nagbuwis ng buhay nang may manipis na ngiti sa labi.

—

Tahimik ang buong pasilyo ng ospital habang patuloy ang pagpatak ng ulan sa labas. Para bang nakikiramay ang bagyo sa biglaang pagkawala ng lalaking naghatid ng buhay sa iba ngunit isinuko ang sarili niyang hininga.

Sa loob ng recovery room, dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Tomas.

Malabo pa ang kanyang paningin, ngunit ramdam niya agad ang matinding kirot sa kanyang braso. Nakakabit ang swero, at may bandage ang sugat kung saan tumama ang kagat ng kobra.

“Where… where am I?” mahina niyang tanong.

Lumapit ang nurse na si Aling Marites. Pinilit niyang ngumiti kahit bakas pa sa kanyang mga mata ang matinding lungkot.

“Nasa Bontoc District Hospital po kayo. Ligtas na kayo.”

Napahinga nang malalim si Tomas. Saglit niyang ipinikit ang mga mata habang inaalala ang madilim na gubat, ang biglaang pagsalakay ng ahas, at ang deliryong biyahe sa gitna ng bagyo.

“Where is Dante?” agad niyang tanong.

Hindi agad nakasagot ang nurse.

Nagkatinginan ang doktor at ang dalawang nurse sa loob ng silid. Mabigat ang katahimikan na parang may gustong sabihin ngunit hindi magawa.

Dahan-dahang naupo si Tomas sa kama.
“Please… I want to thank him.”

Lumapit ang doktor at marahang inilapag ang kamay sa balikat niya.

“Sir… ginawa ni Dante ang lahat para mailigtas kayo.”

Napakunot ang noo ni Tomas.
“I know. He was brave. Where is he?”

Huminga nang malalim ang doktor.

“Hindi po niya sinabi sa amin… pero siya pala ang unang natuklaw ng cobra.”

Para bang tumigil ang mundo ni Tomas.

“What?”

“Tinago niya ang sugat. Kung tumigil siya para magpagamot, hindi kayo makakababa ng bundok.”

Dahan-dahang pumatak ang luha sa gilid ng mata ni Tomas.

“He… he knew?”

“Oo,” mahinang sagot ng nurse. “Alam niya na mauunahan kayo ng lason kung hindi siya magmamaneho agad.”

Napahawak si Tomas sa kanyang ulo.

Bigla niyang naalala ang mga sandali sa daan.

Ang nanginginig na kamay ni Dante sa manibela.

Ang paos nitong boses.

At ang paulit-ulit na pagsigaw:
“Malapit na tayo!”

Ngayon niya lang napagtanto—hindi iyon para lang sa kanya.

Nakikipagkarera na pala si Dante sa sariling kamatayan.

Napaluha si Tomas nang tuluyan.

“He saved my life…”

Tumango ang doktor.

“Bayaning drayber si Dante. Kilala siya ng mga taga-bundok dito.”

Kinabukasan ng umaga, tumigil na ang ulan.

Ang hamog ay dahan-dahang gumagapang pababa sa mga bundok ng Bontoc habang nagtitipon ang mga tao sa maliit na plaza malapit sa ospital.

Nandoon ang mga drayber ng habal-habal.

Mga magsasaka.

Mga estudyante.

At ilang matatandang babae na may dalang kandila.

Sa gitna ng plaza ay nakaparada ang lumang motorsiklo ni Dante—nilinis na mula sa putik ngunit may bakas pa rin ng gasgas at tama ng bato.

Parang tahimik itong bantay ng isang kwento.

Lumapit si Tomas, nakaalalay pa rin ang kanyang braso.

Tahimik siyang tumayo sa harap ng motorsiklo.

“Dito po siya huling nakita,” sabi ng isang drayber.

“Hindi siya mayaman,” dagdag ng isa. “Pero lagi siyang tumutulong sa turista at mga taga-bundok.”

Tahimik na nakinig si Tomas.

Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na notebook mula sa kanyang bag.

Napansin ito ng isang matanda.

“Sir, researcher po ba kayo?”

Tumango si Tomas.

“Oo. I was studying rare snakes in the mountains.”

Sandaling natahimik ang lahat.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

“But Dante taught me something more important than science.”

Tumingin siya sa motorsiklo.

“He showed me courage.”

Lumipas ang dalawang buwan.

Sa parehong kalsada na tinatawag nilang “Bituka ng Diyablo,” may bagong karatulang nakatayo sa gilid ng bangin.

May nakaukit na simpleng mga salita:

DANTE LUMAWAG PASS
ANG DRAYBER NA NAG-ALAY NG BUHAY UPANG MAGLIGTAS NG IBA

Sa ibaba nito ay may maliit na simbolo ng motorsiklo.

At isang cobra.

Sa ilalim ng karatula ay may bagong sementadong bahagi ng kalsada—isang proyekto na pinondohan ng isang dayuhang mananaliksik na nagngangalang Tomas.

Ngunit hindi iyon ang pinaka-nakakagulat.

Sa gilid ng bagong kalsada ay may maliit na gusali.

Isang mountain emergency clinic na may sapat na suplay ng antivenom.

Para wala nang ibang kailangang sumugal ng buhay sa mapanganib na bangin.

Sa loob ng klinika ay may nakasabit na litrato.

Isang simpleng lalaki.

Nakangiti.

Nakahelmet.

Nakatabi ang lumang motorsiklo.

Sa ibaba ng larawan ay may isang maikling mensahe na isinulat mismo ni Tomas:

“He saved one life in the storm…
so we built a place that will save thousands.”