BINILI NG ISANG MAYABANG NA BILYONARYO ANG LAHAT NG PAINTING SA ISANG ART EXHIBIT AT SINUNOG ITO SA HARAP NG PINTOR UPANG IPAKITA NA “PERA ANG HARI”

BINILI NG ISANG MAYABANG NA BILYONARYO ANG LAHAT NG PAINTING SA ISANG ART EXHIBIT AT SINUNOG ITO SA HARAP NG PINTOR UPANG IPAKITA NA “PERA ANG HARI”

Sa isang eksklusibong Art Gallery sa Makati, dinagsa ng mga art enthusiasts ang exhibit ng isang simpleng pintor na nagngangalang Elias.

Si Elias ay hindi sikat. Galing siya sa hirap. Ang kanyang mga painting ay hindi tungkol sa mga abstract na hugis na mahirap intindihin. Ang mga obra niya ay nagpapakita ng pag-asa: mga batang nakangiti kahit walang makain, mga magsasakang masaya sa anihan, at mga pasyenteng lumalaban sa sakit.

Sa gitna ng exhibit, dumating ang isang convoy ng mamahaling sasakyan. Bumaba si Don Rocco, isang bilyonaryong kilala sa pagiging arogante at mapagmataas. Para sa kanya, lahat ng bagay sa mundo ay may presyo, at lahat ng tao ay kayang bilhin.

Naglakad si Don Rocco sa loob ng gallery nang hindi tinatanggal ang kanyang shades. Tinitigan niya ang masterpiece ni Elias—isang painting ng batang may sakit na nakatingin sa bintana, puno ng pag-asa.

“Ito ba ang art?” pangungutya ni Don Rocco nang malakas. “Ang dudumi ng kulay. Walang class. Pang-mahirap.”

Lumapit si Elias nang magalang. “Sir, ang painting pong iyan ay sumisimbolo sa—”

“Wala akong pakialam sa simbolo mo,” putol ni Don Rocco. “Magkano ’to? Magkano lahat ng basura dito sa kwarto?”

Nagbulungan ang mga tao. Napakabastos ng bilyonaryo.

“Hindi po for sale ang mga ito sa ngayon, Sir,” sagot ni Elias. “May mahalaga po kasing—”

“Lahat ay for sale kapag ako ang kausap!” sigaw ni Don Rocco. Dumukot siya ng cheke. “Bibilhin ko ang buong exhibit. Lahat ng painting mo. Ten Million Pesos. Deal?”

Nanlaki ang mata ng mga tao. Sampung milyon para sa mga gawa ng baguhang pintor? Napakalaking pera noon.

Tinanggap ni Elias ang cheke nang tahimik. “Kung iyan po ang gusto niyo, Sir.”

Ngumisi si Don Rocco. “Good. Now, boys, ilabas lahat ’yan!”

Inutusan ni Don Rocco ang kanyang mga bodyguard. Hinakot nila ang lahat ng painting palabas ng gallery, doon sa malawak na parking lot. Nagtaka ang mga tao. Sinundan nila ang bilyonaryo.

Sa gitna ng parking lot, pinagpatong-patong ni Don Rocco ang mga painting. Binuhusan niya ito ng gasolina.

“Tignan niyo!” sigaw ni Don Rocco sa harap ng maraming tao at kay Elias. “Gusto kong ipakita sa inyo na pera ang hari. Kahit gaano pa katagal pinaghirapan ng artist na ’to ang mga ’yan, kaya kong sunugin sa isang iglap dahil binili ko na!”

Sindi ng lighter.

WHOOSH!

Lalamunin ng apoy ang mga painting.

Nag-iyakan ang ibang art lovers. “Sayang ang ganda ng mga ’yon!”

Si Don Rocco ay tumatawa habang pinapanood na maging abo ang mga obra. Humarap siya kay Elias, inaasahan niyang makikita itong umiiyak, nagmamakaawa, o galit na galit.

Pero laking gulat niya.

Nakatayo lang si Elias. Kalmado.

At maya-maya… tumawa ito nang mahina.

“Bakit ka tumatawa?!” galit na tanong ni Don Rocco. “Sinunog ko ang buhay mo! Wala ka bang respeto sa gawa mo?!”

Dumukot si Elias sa kanyang bulsa. Naglabas siya ng isang opisyal na resibo at iniabot kay Don Rocco.

“Sir Rocco,” nakangiting sabi ni Elias. “Maraming salamat po sa Ten Million Pesos. Malaking tulong po ito.”

Tinuro ni Elias ang tumpok ng abo.

“Pero Sir, ’yung sinunog niyo po? Mga High-Quality Replica at Photocopy lang po ’yun. Canvas prints lang po ’yan na nagkakahalaga ng limang libo.”

Natigilan si Don Rocco. Nawala ang ngisi sa mukha niya. “A-Anong ibig mong sabihin?!”

“Kanina pong umaga, bago pa kayo dumating,” paliwanag ni Elias nang malakas para marinig ng lahat. “Naipamigay ko na po ang lahat ng ORIGINAL PAINTINGS sa Children’s Cancer Ward ng Philippine General Hospital.”

Napasinghap ang mga tao.

“Ang layunin ko po sa exhibit na ito ay hindi magbenta, kundi ipakita ang mga painting bago ko ibigay sa mga batang may sakit para pasayahin sila. Ang mga naka-display dito ay prints lang para sa viewing.”

Lumapit si Elias sa namumutlang bilyonaryo.

“Kaya Sir, thank you po. Dahil sa pagsunog niyo ng mga photocopy, nagbayad kayo ng Ten Million Pesos. Ang perang ito ay idadagdag ko sa donasyon para sa chemotherapy ng mga batang may cancer na hawak ngayon ng mga tunay na painting.”

Nagpalakpakan ang mga tao! Hiyawan sila sa tuwa.

“Mabuhay si Elias!”

“Buti nga sa’yo, Rocco!”

Naiwan si Don Rocco na nakatayo sa harap ng abo. Hawak niya ang resibo ng kanyang katangahan. Gusto niyang bawiin ang pera, pero huli na—nakapangalan na ito sa Charity Foundation.

Sa araw na iyon, natutunan ng mapagmataas na bilyonaryo ang pinakamasakit na leksyon:

Pwede mong sunugin ang canvas, pwede mong sunugin ang papel, at pwede mong sunugin ang pera. Pero kahit kailan, hindi kayang sunugin ng yaman mo ang halaga ng pagtulong at malasakit sa kapwa.

Umalis si Elias na may ngiti, hindi dahil sa milyong hawak niya, kundi dahil alam niyang sa laban ng apoy at pag-ibig, laging panalo ang may busilak na puso.