Hindi ko kailanman inakala na darating ang araw na magiging ikakasal ako—lalo na sa isang lalaking galing sa pamilyang Harrison. Noon, ako’y simpleng katulong lamang sa kanilang mansyon: naghuhugas ng pinggan, nag-aayos ng kama, naglilinis ng sahig, habang sila ay nakaupo sa mararangyang upuan. Ngunit isang pangyayaring hindi ko inaasahan ang nagbago ng lahat.
Si Ethan Harrison—tanging anak ng may-ari ng Harrison Group of Companies—ang madalas kong mapansin. Tahimik, palaging nakatingin sa bintana, bihirang ngumiti, at may halong lungkot sa mga mata. Sa tuwing nagdadala ako ng kape o tinapay sa kanya, palaging may kasamang mahinang ngiti at simpleng, “Salamat, Mia.”
Isang gabi, nakita ko siyang umiiyak sa hardin. Hindi ko alam kung paano lalapit, pero naramdaman kong kailangan kong gawin ito.
“Sir Ethan… ayos lang po ba kayo?” tanong ko nang marahan.
Napatingin siya sa akin, nagulat, ngunit hindi niya ako pinalayas. Sa halip, mahina niyang sinabi:
“Minsan, mas masarap pakinggan ang ‘ayos ka lang ba?’ kapag galing sa isang taong totoo.”
Mula noon, mas madalas na ang aming pag-uusap. Unti-unti, hindi ko namalayang nahulog ang loob ko sa kanya. Ngunit alam kong imposibleng maging kami—siya’y isang Harrison, ako’y isang katulong.
Kaya nang malaman kong gusto ng kanyang mga magulang na maging asawa ko si Ethan, halos mahulog ako sa upuan sa gulat.
“Bakit po ako?” halos pabulong kong tanong.
Ngumiti lang ang ginang.
“May mga bagay kang hindi pa kailangang malaman ngayon, Mia. Ngunit balang araw, maiintindihan mo rin.”
Ang kasal ay simple ngunit marangya, bawat detalye ay tila ginto. Ngunit sa kabila ng ngiti ko, may halong kaba. Si Ethan, tahimik sa buong seremonya, na parang may bigat sa dibdib.
Pagkatapos ng kasal, dinala nila ako sa isang mansyon—ang regalong $2 milyon mula sa pamilya Harrison. Para sa isang tulad kong walang sariling tahanan, tila panaginip.
Ngunit sa mismong wedding night namin, doon ko natuklasan ang katotohanan.
Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko si Ethan na nakaupo sa gilid ng kama, may lungkot pa rin sa mga mata.
“Mia,” mahinahon niyang sabi, “may kailangan kang malaman bago mo ako kamuhian.”
Nagtaka ako. “Kamuhian? Bakit naman kita kamumuhian, Ethan?”
Huminga siya nang malalim. Nang itinataas ko ang kumot… doon ako nanginig. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng katotohanan na bumungad sa akin—isang lihim na magbabago sa lahat ng paniniwala ko sa kanya, at sa lahat ng bagay na akala ko’y alam ko.