Tuwing gabi, binibigyan ako ng kuya kong si Daniel ng isang tasa ng tsaa.
“Para makatulog ka nang maayos,” lagi niyang sinasabi.
Pagkatapos ng pagkamatay ni Mama, siya na ang nag-alaga sa akin. Kaya sa una, naniwala akong pagmamalasakit lang iyon ng isang kapatid.
Ngunit habang lumilipas ang mga linggo, may mga bagay na nagsimulang magbago.
Madalas akong mahilo.
May mga gabi na pakiramdam ko ay agad akong nawawalan ng ulirat matapos inumin ang tsaa.
At kapag nagigising ako sa umaga… may kakaiba akong pakiramdam—parang may mga oras sa buhay ko na nawawala sa aking alaala.
Ang malaking bahay namin, na dati ay puno ng ingay at tawanan, ay naging napakatahimik.
Minsan, sa gitna ng gabi, naririnig ko ang mahinang yabag sa mga pasilyo.
At tuwing tatanungin ko si Daniel, iisa lang ang sagot niya.
“Imagination mo lang ‘yan. Matulog ka na.”
Gusto kong maniwala.
Pero isang gabi, may napansin ako.
Habang nasa kusina siya at inaayos ang tsaa, nakita ko ang kamay niyang nanginginig habang may inilabas siya mula sa kanyang bulsa.
Isang maliit na pakete.
Dahan-dahan niya itong ibinuhos sa mainit na tubig.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Valerian lang ito,” sabi niya.
Ngunit ang paraan ng pagtingin niya sa akin… hindi iyon ang tingin ng kuya na nakilala ko buong buhay ko.
Sa gabing iyon, nagpasya akong subukan ang isang bagay.
Tinanggap ko ang tasa.
Ngumiti ako.
At nagkunwari akong ininom ang tsaa.
Pero nang hindi siya nakatingin, dahan-dahan ko itong ibinuhos sa lababo.
Pagkatapos, bumalik ako sa kwarto ko at nagkunwari akong natulog—tulad ng ginagawa ko gabi-gabi.
Makalipas ang ilang oras, narinig ko ang orasan sa sala.
TUNOG NG ALAS-NUWEBE.
At kasunod nito…
ang mabagal na yabag ni Daniel sa hallway.
Huminto siya sa labas ng pintuan ko.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.
Pumikit ako at nagkunwaring tulog.
Narinig ko ang kanyang mahinang boses.
“Mahimbing na naman.”
Pagkatapos ay umalis siya sa kwarto.
Ngunit sa halip na matulog, tahimik akong bumangon at sinundan siya.
Dahan-dahan akong naglakad sa madilim na pasilyo.
Hanggang sa makita ko siyang tumigil sa harap ng isang pinto sa dulo ng bahay.
Ang pinto papunta sa basement.
Ang lugar na kailanman ay hindi niya ako pinayagang puntahan.
Kinuha niya ang susi mula sa bulsa niya.
At binuksan ang pinto.
Pagkababa niya sa hagdan, sumunod ako—dahan-dahan, halos hindi humihinga.
Pagdating ko sa ibaba…
may nakita akong bagay na nagpahinto sa tibok ng puso ko.
Mga lumang kahon.
Mga papel.
At sa gitna ng mesa…
isang folder na may pangalan ng aking ina.
Doon ko unang naunawaan ang isang bagay na matagal ko nang hindi napapansin.
Bago mamatay si Mama, may gusto siyang sabihin sa akin.
Isang lihim tungkol sa bahay namin.
Isang lihim na tila matagal nang itinatago ni Daniel.
At sa gabing iyon…
nagsimula kong maintindihan kung bakit ayaw niya akong papasukin sa basement—at kung bakit gabi-gabi niya akong pinatutulog nang maaga.
Dahil sa ilalim ng bahay na iyon…
may katotohanang matagal nang nakabaon sa katahimikan ng aming pamilya.
Sabihin mo ang “OO” kung gusto mong basahin ang susunod na bahagi ng kuwento.