BIGLANG TUMAWID AT MUNTIK MABUNDOL NG SASAKYAN NG ISANG NEGOSYANTE ANG BATA, NAGALIT ITO PERO NAPAHIYA NANG ITINURO NG BATA ANG TRAFFIC LIGHT

BIGLANG TUMAWID AT MUNTIK MABUNDOL NG SASAKYAN NG ISANG NEGOSYANTE ANG BATA, NAGALIT ITO PERO NAPAHIYA NANG ITINURO NG BATA ANG TRAFFIC LIGHT

Nagmamadali si Don Ricardo, CEO ng isang malaking kumpanya.

Sakay siya ng kanyang Sports Car na kulay itim.

Late na siya sa isang meeting sa Makati at mainit na ang ulo niya dahil sa traffic.

“Leche naman oh! Ang babagal!” sigaw niya habang bumubusina nang walang humpay.

Pagdating sa isang intersection, nakita niyang maluwag ang kalsada.

Kahit nag-o-orange na ang traffic light, imbes na mag-preno, lalo pa niyang diniin ang silinyador para humarurot.

Biglang may tumawid na batang babae, si Nene, pitong taong gulang, may bitbit na plastic ng pandesal.

SCREEEEEEECH!

Umalingawngaw ang tunog ng gulong sa aspalto.

Huminto ang sports car ni Ricardo—mga dalawang pulgada na lang ang layo sa tuhod ni Nene.

Sa gulat, nabitawan ni Nene ang pandesal. Nagpagulong-gulong ito sa kalsada.

Bumaba si Ricardo.

Galit na galit.

Namumula ang mukha.

“HOY BATA!” sigaw ni Ricardo, halos lumabas ang ugat sa leeg.

“Bulag ka ba?! Tanga ka ba?! Bigla-bigla kang tumatawid! Alam mo bang kung nagasgasan ang kotse ko, hindi kayang bayaran ng buong angkan mo ‘yan?!”

Nanginginig si Nene.

“S-sorry po…”

“Sorry?! Muntik na kitang mapatay!” panduduro ni Ricardo.

“Wala ka bang magulang?! Hindi ka tinuruan tumingin sa dinadaanan?! Kayong mga mahihirap, harang kayo sa daan! Porke’t wala kayong sasakyan, akala niyo hari na kayo ng kalsada!”

Pinagtinginan sila ng mga tao.

Naka-abang ang mga bystander, naaawa sa bata pero takot magsalita dahil mukhang mayaman at makapangyarihan si Ricardo.

“Manong…” mahinang sabi ni Nene.

“Anong Manong?! Don Ricardo ang itawag mo sa akin!” bulyaw ng negosyante.

“Tignan mo ang ginawa mo! Na-late ako lalo dahil sa katangahan mo!”

Dahan-dahang itinaas ni Nene ang maliit niyang daliri.

Itinuro niya ang poste ng Traffic Light sa tapat nila.

“Manong… tignan niyo po,” sabi ni Nene.

Napatingin si Ricardo sa itinituro ng bata.

Napatingin din ang mga tao.

Napatingin ang traffic enforcer na paparating.

Sa poste, kitang-kita ng lahat:

Ang Pedestrian Light ay may umiilaw na Green na Tao (Walk Signal).

At ang Traffic Light para sa mga sasakyan ay napakatingkad na RED LIGHT.

Ibig sabihin, naka-hinto dapat ang mga kotse, at oras ng pagtawid ng mga tao.

“Green po ang tao, Manong,” inosenteng paliwanag ni Nene.

“Red po ang kotse. Kayo po ang mali. Hindi po kayo tumitingin sa ilaw. Kayo po ang tumatakbo kahit bawal.”

Nanlaki ang mata ni Ricardo.

Biglang nagbago ang ihip ng hangin.

Ang mga tao sa paligid, nagsimulang magbulungan at magtawanan.

“Oo nga naman! Red light na eh! Humabol pa si Tanda!” sigaw ng isang tambay.

“Mayaman nga, wala namang breeding! Talo pa ng bata!” hirit ng isa.

Namutla si Don Ricardo.

Yung pula ng mukha niya kanina sa galit, naging puti sa hiya.

Gusto niyang pumasok sa loob ng tambutso ng kotse niya sa sobrang kahihiyan.

Lumapit ang Traffic Enforcer.

Kumatok sa hood ng sports car.

“Sir,” seryosong sabi ng enforcer.

“Beating the Red Light po kayo. Tapos Reckless Driving. At Arrogance pa. Lisensya niyo po.”

Hindi makakibo si Ricardo.

Kinuha niya ang wallet niya nang nanginginig ang kamay.

Pinulot ni Nene ang nahulog niyang pandesal.

Pinagpag niya ito kahit madumi na.

Tumingin siya kay Ricardo.

“Manong, sa susunod po, tumingin kayo sa ilaw, wag sa cellphone,” paalala ng bata.

“Kasi po kahit naka-sports car kayo, kapag Red Light, hinto po dapat. Pare-pareho lang po tayong tao sa kalsada.”

Umalis si Ricardo na may ticket ng violation, may gasgas ang ego, at may leksyon galing sa isang batang paslit:

Na ang yaman ay hindi lisensya para maging hari ng kalsada, at ang pagiging tama ay wala sa edad o estado, kundi sa pagsunod sa batas.