ANG TAPANG NG KABIT NG ASAWA KO KUNG MAG-POST SA SOCIAL MEDIA – NANG PUNTAHAN KO SYA NAGING BAHAG ANG KANYANG BUNTOT

ANG TAPANG NG KABIT NG ASAWA KO KUNG MAG-POST SA SOCIAL MEDIA – NANG PUNTAHAN KO SYA NAGING BAHAG ANG KANYANG BUNTOT

Araw iyon ng Sabado, maliwanag ang langit pero sa dibdib ko ay madilim ang lahat. Hawak ko ang cellphone, nanginginig ang kamay habang binabasa ang mga post ni Clarisse—ang kabit ng asawa kong si Marco. Walang hiya, may kasama pang litrato nilang dalawa, at caption na para bang siya ang legal na asawa.

“Wala kayong magagawa, kasi masaya kami. Hindi lahat ng mali, mali kung may pagmamahalan.”

Paulit-ulit kong binasa ’yon, at bawat salita ay parang apoy na tumutusta sa kaluluwa ko. Ang mga kapitbahay at kaibigan, nagse-send pa ng screenshot, gigil na gigil para sa akin. Pero ako, pinili kong manahimik muna—hanggang sa kumulo na ang dugo ko.

“Ang tapang niya sa social media…” bulong ko, sabay tayo mula sa upuan.

Lumapit ang kapatid kong si Liza. “Ate, huwag na. Huwag mong pababain ang sarili mo sa antas niya.”

Pero matigas ang boses ko: “Hindi, Liza. Kailangan niyang makita na hindi lahat ng babae kaya niyang apak-apakan. Pupuntahan ko siya.”

—

Tanghaling tapat nang dumiretso ako sa salon kung saan madalas siyang nagpo-post ng mga picture. Maliwanag ang araw, dumadaloy ang sikat ng araw sa mga bintana. Pagbukas ko ng pinto, nandoon siya, nakangisi, kasamang tumatawa ang mga kaibigan niya.

“Clarisse!” tawag ko, malakas, umalingawngaw sa buong lugar.

Napalingon siya, bahagyang nagulat pero agad din nagmataas ng kilay.
“Aba, dumating na pala ang legal wife. Ano? Maghuhugas ka ba ng maruming labada dito sa harap ng tao?”

Tawanan ang mga kasama niya, pero ramdam kong biglang bumilis ang pintig ng puso niya.

Lumapit ako, mabagal pero mabigat ang bawat hakbang.
“Ang tapang mo sa social media. Ang tapang mo sa keyboard. Pero ngayong kaharap mo ako, kaya mo pa ba?”

Umiling siya at sumagot nang palaban.
“Hindi ako natatakot! Minahal ako ni Marco. Ako ang pinili niya!”

Lumapit pa ako, halos dikit na ang mukha ko sa kanya. Malamig ang boses ko:
“Kung totoo ’yang pagmamahal na sinasabi mo, bakit kailangan mong ipaglandakan sa social media? Bakit kailangan mong ipagsigawan? Ang tunay na mahal, pinoprotektahan, hindi ipinaparada. Ako ang asawa, ako ang may pangalan sa papel, ako ang may basbas ng Diyos. Ikaw? Ikaw ang sikreto na ikinahihiya.”

—

Biglang natahimik ang buong salon. Ang mga customer, nakatingin sa amin, ang iba nakasubok na mag-video. Naramdaman kong unti-unting namumula ang pisngi ni Clarisse.

“Ang kapal ng mukha mo!” singhal niya, pero nanginginig na ang tinig.

Tumayo ako nang tuwid at tumingin sa lahat ng tao sa paligid.
“Mga kababaihan, tandaan ninyo—ang tunay na lakas ng babae ay hindi nasusukat sa ganda ng post sa social media, kundi sa tibay ng loob at respeto sa sarili.”

Napalunok si Clarisse, nagmamadaling nag-ayos ng gamit at tinangka nang lumabas. Pero dumating si Liza, hinarang siya.

“Akala mo makakatakas ka? Ngayon, nakita na ng lahat kung gaano ka kaduwag.”

Hindi na siya makatingin. Lumabas siyang nakayuko, bahag ang buntot, habang ang mga tao’y bulong nang bulong, hindi na siya pinagtanggol ng kahit sino.

—

Kinahapunan, umuwi si Marco, pawis at parang bitbit ang buong mundo sa balikat.
“Narinig ko ang nangyari… Ana, pinuntahan mo siya?”

Diretso ko siyang tiningnan.
“Pinuntahan ko siya, at wala akong pagsisisi. Kung may natitira pang respeto ka sa pamilya natin, tapusin mo na ang kahibangan mo.”

Umupo siya, napayuko, at nakita ko ang pag-agos ng luha niya.
“Patawarin mo ako. Ikaw ang may tunay na lakas. Ikaw ang asawa ko, at ikaw lang ang mahal ko.”

Mabigat pa rin ang sugat sa puso ko, pero sa liwanag ng araw na iyon, naramdaman kong ako ang nagwagi. Hindi dahil iniwan niya ang kabit, kundi dahil pinakita kong hindi ako basta-bastang babae na pwede nilang apak-apakan.

At mula noon, alam ko—kahit gaano katapang sa social media ang kabit ng asawa ko, sa harap ng katotohanan at sikat ng araw, lagi’t laging magiging bahag ang buntot niya.