ANG TAHIMIK NA RELOSERO SA VIGAN NA TAON-TAON AY MATIYAGANG INAAYOS ANG ISANG SIRA AT LUMANG ORASAN NA LAGING DINADALA NG ISANG MISTERYOSA AT MAYAMANG BABAE TUWING SASAPIT ANG BISPERAS NG PASKO NGUNIT SA LIKOD NG KANYANG MGA NGITI HABANG TINATANGGAP ANG MATAAS NA BAYAD AY ISANG MALUNGKOT NA KATOTOHANAN ANG UNTI-UNTING LALABAS

ANG TAHIMIK NA RELOSERO SA VIGAN NA TAON-TAON AY MATIYAGANG INAAYOS ANG ISANG SIRA AT LUMANG ORASAN NA LAGING DINADALA NG ISANG MISTERYOSA AT MAYAMANG BABAE TUWING SASAPIT ANG BISPERAS NG PASKO NGUNIT SA LIKOD NG KANYANG MGA NGITI HABANG TINATANGGAP ANG MATAAS NA BAYAD AY ISANG MALUNGKOT NA KATOTOHANAN ANG UNTI-UNTING LALABAS

Sa isang makipot at tahimik na eskinita na malapit sa sikat na Calle Crisologo sa Vigan, matatagpuan ang maliit na pagawaan ng relo ni Mang Selo.

Ang buong paligid ng kanyang tindahan ay palaging amoy ng lumang kahoy, langis, at kalawang. Sa edad na animnapu’t limang taon, si Selo ay namumuhay nang mag-isa. Wala siyang asawa, wala siyang anak, at ang tanging bumabasag sa nakabibinging katahimikan ng kanyang bahay ay ang walang humpay na pagtik-tak ng daan-daang orasan na nakasabit sa kanyang mga pader. Kilala siya sa buong bayan bilang isang tahimik ngunit pinakamagaling na relosero na kayang buhayin kahit ang pinakasirang makinarya ng oras.

Ngunit sa kabila ng kanyang ordinaryong buhay, may isang tradisyon na nagbibigay ng kulay sa kanyang malamig na Disyembre. Sa nakalipas na sampung taon, tuwing sasapit ang ika-dalawampu’t tatlo ng Disyembre, eksaktong alas-kwatro ng hapon, isang marangyang itim na sasakyan ang hihinto sa tapat ng kanyang tindahan.

Mula rito ay bababa ang isang babaeng nakasuot ng eleganteng kasuotan, madalas ay may suot na itim na sumbrero at madilim na salamin. Hindi niya alam ang pangalan nito. Ang tanging alam niya ay nagbabayad ito ng malaki upang ipaayos ang isang gintong pocket watch na laging basag ang salamin at sira ang mga kamay.

“Magandang hapon po, Mang Selo,” bati ng babae nang hapong iyon ng Disyembre. Ang kanyang boses ay malambing ngunit may bahid ng malalim na pagod at panginginig.

“Kayo po pala, Ma’am,” magalang na tugon ni Selo. Kinuha niya ang gintong orasan mula sa mapuputing kamay ng babae. Pamilyar na pamilyar na siya sa bigat at hugis nito. “Ito na naman po ba? Mukhang sinadya na naman ninyong ibagsak ito sa semento. Sabi ko naman sa inyo, marupok na ang mga gear nito sa loob.”

Tipid lamang na ngumiti ang babae at naupo sa lumang silya sa tapat ng kanyang mesa. “Pasensya na po. May mga bagay lang talaga na kahit anong pilit mong ingatan ay pabalik-balik na nasisira.”

Sinimulan ni Selo ang pagkalas sa mga maliliit na turnilyo ng orasan. Sanay na sanay na ang kanyang mga kamay. Kabisado niya ang bawat piyesa, bawat ngipin ng gulong sa loob ng makinarya. Tahimik lamang siyang nagtatrabaho habang ang babae ay matiyagang nakatingin sa kanyang mukha. Wala itong ginagawa kundi ang pagmasdan ang bawat kurap, bawat pagkunot ng kanyang noo, at bawat paghinga niya.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Makalipas ang halos kalahating oras, naibalik ni Selo ang tamang ikot ng mga kamay ng orasan. “Ayan po. Tumitibok na ulit. Gumagana na nang maayos,” sabi ni Selo habang pinupunasan ang gintong takip gamit ang malinis na tela. Inaasahan na niyang aabutan siya nito ng malaking halaga at tahimik na aalis, tulad ng ginagawa nito sa nakalipas na isang dekada.

Ngunit sa halip na kunin ang orasan, dahan-dahang hinawakan ng babae ang ibabaw ng kamay ni Selo. Napansin ni Selo kung gaano kabilis ang paglamig ng mga palad nito. Ang babae ay namumutla at tila hirap na hirap sa paghinga.

“Mang Selo… maaari mo bang buksan ang pinakalikod na takip ng orasang iyan?” mahinang pakiusap ng babae, ang mga luha ay unti-unting namumuo sa gilid ng kanyang mga mata. “Ang takip na laging kong ipinagbabawal na galawin mo?”

Nagtaka si Selo. Sa loob ng sampung taon, mahigpit na bilin ng babae na huwag kailanman bubuksan ang likurang bahagi ng pocket watch. Subalit dahil sa awang naramdaman sa kalagayan ng babae, sumunod siya. Gamit ang isang maliit na patalim, dahan-dahan niyang inangat ang gintong takip sa likod.

Bumulaga sa kanya ang isang maliit at kupas na litrato. Isang litrato ng isang masayang mag-asawa na nakatayo sa harap mismo ng kanyang tindahan. Ang lalaki sa litrato ay siya, nakangiti nang napakatamis. At ang babaeng nakaakbay sa kanya ay walang iba kundi ang babaeng nasa kanyang harapan, ngunit mas bata at puno ng sigla.

Sa itaas ng litrato, nakaukit sa ginto ang mga salitang: “Para sa aking mahal na asawang si Selo. Kahit makalimutan mo ang mundo, hihinto ang oras ko para sa iyo. Nagmamahal, Elena.”

Biglang sumikip ang dibdib ni Selo. Ang kanyang isip ay tila binayo ng isang malakas na alon ng mga alaala na matagal nang nakabaon sa dilim. Ang pangalang Elena. Ang amoy ng kanyang pabango. Ang init ng kanyang yakap. Unti-unting luminaw ang lahat. Siya ay may malalang kaso ng Retrograde Amnesia at Dementia na nagsimula labindalawang taon na ang nakararaan matapos ang isang matinding aksidente.

Upang hindi siya ma-stress at tuluyang mawalan ng isip sa tuwing hindi niya makilala ang sariling asawa, nagpasya si Elena na lumayo nang kaunti. Umuupa ito ng bahay sa kabilang kanto at patagong binabantayan ang kanyang kalagayan araw-araw sa tulong ng mga kapitbahay. At tuwing malapit na ang Pasko, sinasadya nitong basagin ang regalong orasan upang magkaroon lamang siya ng dahilan na makita, makausap, at makasama ang kanyang asawa nang hindi ito binibigla o tinatakot.

“E-Elena?” nanginginig na bulong ni Selo, ang mga luha ay tuluy-tuloy na bumagsak sa lumang kahoy ng kanyang mesa.

Ngumiti si Elena, isang ngiti na puno ng sakit at wagas na pag-ibig. “Naalala mo na ako, mahal ko. Pero ito na ang huling pagbisita ko. Kumalat na ang kanser sa katawan ko, at hindi na ako aabot sa Pasko bukas. Gusto ko lang marinig mong sabihin ang pangalan ko bago ako magpaalam.”

Niyakap ni Selo nang napakahigpit ang kanyang asawa habang humahagulgol sa loob ng maliit na pagawaan ng relo. Sa gitna ng libu-libong orasan na patuloy sa pag-ikot at pag-andar, ang oras nilang dalawa ay tuluyan nang huminto. Napatunayan ng matanda na kahit nakalimutan ng isip ang buong nakaraan, ang pusong minsan nang umibig ay palaging makakahanap ng daan pabalik, kahit pa ang hinihintay nito ay ang pinakahuling patak ng oras.