ANG PAGTAKAS NG ISANG SAKIM NA MAYOR SAKAY NG MAMAHALING BMW DALA ANG KABAN NG BAYAN PATUNGO SA MGA BUNDOK NG CEBU NGUNIT ISANG GABI AY NAKASALUBONG NIYA ANG ISANG TAHIMIK NA MAGSASAKA

ANG PAGTAKAS NG ISANG SAKIM NA MAYOR SAKAY NG MAMAHALING BMW DALA ANG KABAN NG BAYAN PATUNGO SA MGA BUNDOK NG CEBU NGUNIT ISANG GABI AY NAKASALUBONG NIYA ANG ISANG TAHIMIK NA MAGSASAKA

Malakas ang buhos ng ulan sa kahabaan ng Transcentral Highway sa Cebu. Madilim ang paligid, walang poste ng ilaw na gumagana, at tanging ang matalim na liwanag mula sa headlight ng isang itim na BMW ang bumabasag sa makapal na hamog.

Sa loob ng mamahaling sasakyan, basang-basa ng malamig na pawis si Mayor Tomas Vergara. Kahit nakasagad ang aircon, pakiramdam niya ay nasasakal siya. Sa passenger seat, nakapatong ang isang itim na duffel bag na naglalaman ng limampung milyong piso—pondo na sana para sa mga nasalanta ng matinding bagyo, ngunit ngayon ay gagamitin niya bilang retirement fund habang tumatakas papalabas ng bansa.

Kanina pa siya hinahabol ng mga operatiba ng National Bureau of Investigation. Ang tanging plano niya ay dumaan sa mga tagong kalsada ng bundok patungo sa isang pribadong pantalan kung saan naghihintay ang isang inupahang speedboat.

Ngunit sa pagliko niya sa isang matalim na kurba, napabrak siya nang malakas. SCREEECH! Isang dambuhalang gumuhong lupa at mga nagtumbahang puno ng mahogany ang tuluyang humarang sa kalsada. Wala siyang atrasan. Kung babalik siya, sasalubungin niya ang mga awtoridad na sumusunod sa kanyang mga yapak.

Sa gitna ng kanyang pagpa-panic, napansin niya ang isang maliit na kubo sa gilid ng bangin. May aandap-andap na ilaw ng gasera sa loob nito. Mabilis siyang bumaba, isinukbit ang mabigat na bag ng pera, at kinapa ang kanyang kalibre .45 na nakasukbit sa baywang.

Kinalampag niya nang buong lakas ang pintuan ng kubo.

Bumukas ito at iniluwa ang isang lalaking nasa edad singkwenta. Nakasuot ito ng simpleng kamiseta, kalmado ang mukha, at may hawak na mainit na kape. Siya si Mang Nestor.

“Nasarhan ang kalsada! Kailangan ko ng daan pababa ng bundok ngayon din!” bulyaw ni Mayor Vergara, itinutulak ang matanda papasok. Inilabas niya ang isang bungkos ng sanlibong piso mula sa bag. “Isang daang libo. Ituro mo sa akin ang shortcut o pasasabugin ko ang bungo mo.”

Tinitigan lamang ni Nestor ang pera, pagkatapos ay tumingin sa mukha ng Mayor. Isang malamig at pamilyar na tingin ang dumaan sa mga mata ng matanda, ngunit mabilis itong nawala.

“May lumang logging road sa likod ng kubo ko. Kasya ang sasakyan. Ituturo ko ang daan,” mahinahong sagot nito.

Bumalik sila sa sasakyan. Si Mayor Vergara ang nagmamaneho, habang si Nestor ay nasa passenger seat, nakakandong sa bag ng pera. Pumasok sila sa isang makipot at maputik na daanan na halos lamunin na ng matataas na talahib.

Tahimik lang si Nestor, nagbibigay ng maikling direksyon. “Kanan diyan… dahan-dahan sa putik… diretso lang.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Habang tumatagal, lalong nagiging delikado ang daan. Ramdam ni Mayor Vergara ang pag-slide ng mga gulong ng kanyang luho sa madulas na putik.

“Sigurado ka bang may labasan ito?!” nanggagalaiting tanong ng politiko, ang kamay ay mahigpit na nakakapit sa manibela.

“Oo. Ang daang ito ay papunta sa lumang tulay na hindi natapos,” sagot ni Nestor. Ang kanyang boses ay may kakaibang diin. “Hindi natapos, dahil kinulimbat ng gobyerno ang pondo.”

Nangunot ang noo ni Mayor Vergara. Bago pa siya makasagot, biglang nag-iba ang tunog ng gulong. Mula sa putik, naging semento ang dinadaanan nila. Ngunit wala itong mga harang sa gilid, at madilim ang dulo.

“Huminto ka na,” utos ni Nestor.

Dahil sa takot, inapakan ni Mayor Vergara ang preno nang buong lakas. Huminto ang BMW nang may malakas na pag-uga.

Pagtingin niya sa labas, nanlaki ang kanyang mga mata. Nasa ibabaw sila ng isang cantilever na semento—isang tulay na nakabitin sa hangin at walang kadugtong sa kabilang bangin! Ang kalahati ng sasakyan, mula sa makina hanggang sa unahang gulong, ay nakalawit na sa walang hanggang kadiliman ng bangin.

Bumunot ng baril ang Mayor at itinutok kay Nestor. “Gago ka! Papatayin kita! I-atras mo ‘to!”

Ngunit tahimik na binuksan ni Nestor ang pinto sa gilid niya at maingat na humakbang palabas sa matibay na bahagi ng semento. Nang mawala ang bigat ni Nestor sa passenger seat, naramdaman ni Mayor Vergara ang nakakakilabot na pagbabago sa balanse.

Unti-unting tumagilid paharap ang mamahaling BMW. Ang likurang gulong ay dahan-dahang umaangat mula sa semento. CREAAAK.

“Huwag kang kikilos, Mayor,” babala ni Nestor habang nakatayo sa labas, pinapanood ang sasakyan na nag-uugoy parang seesaw sa bingit ng kamatayan. “Ang sasakyang iyan ay tumitimbang ng higit dalawang tonelada. Nakapatong eksakto ang center of gravity niyan sa dulo ng semento. Kung gagalaw ka kahit isang pulgada, o kung bubuksan mo ang pinto nang pabigla, tuluyan iyang mahuhulog sa bangin na may lalim na limandaang talampakan.”

Nanginig ang buong katawan ni Mayor Vergara. Hindi siya makahinga. Hindi niya maigalaw ang kanyang mga kamay. Ang baril ay nahulog sa sahig ng kotse, ngunit hindi niya ito makuha dahil sa takot na bumigat ang unahan.

“Sino ka ba?!” iyak ng Mayor, ang mga luha ay humahalo sa kanyang pawis.

Tinitigan siya ni Nestor. “Ako si Engineer Nestor Macalintal. Ako ang orihinal na contractor ng highway na ito. Limang taon na ang nakakaraan, tinanggal mo ako sa posisyon, sinira mo ang lisensya ko, at kinasuhan mo ako ng korapsyon para pagtakpan ang ginamit mong substandard na materyales. Ang guho sa kalsada kanina? Iyon ang resulta ng kasakiman mo. Bumagsak ang bundok dahil ninakaw mo ang pondo para sa retaining wall.”

“Patawarin mo ako! Tulungan mo ako! Ibibigay ko lahat ng pera sa bag!” pagmamakaawa ng politiko.

Umiling si Nestor. Kinuha niya ang isang mahabang bakal mula sa gilid at dahan-dahang inipit ang pintuan ng driver’s side mula sa labas upang tuluyang hindi ito mabuksan.

“Hindi ko kailangan ng maruming pera, Mayor. Gusto ko lang maramdaman mo ang pakiramdam ng isang taong nasa bingit ng pagkawala ng lahat, nang walang kalaban-laban.”

Mula sa malayo, rinig na rinig na ang wang-wang ng mga paparating na pulis at NBI. Natunton na nila ang lokasyon ng sasakyan.

Naglakad palayo si Nestor pabalik sa kadiliman ng gubat, iniwan ang pinakamakapangyarihang tao sa kanilang probinsya na nakakulong sa loob ng kanyang sariling luho.

Habang hinihintay ang mga awtoridad, naiwan si Mayor Vergara na naninigas, hindi makalunok, at hindi makurap, batid na ang pinakamaliit na maling galaw ng kanyang mabigat at sakim na katawan ay magdadala sa kanya nang diretso sa impyerno ng hustisya.