ANG NAKAKAHIYA PERO NAKAKATUWANG KARANASAN NI JESSICA NA NAG-APPLY NG TRABAHO BILANG ISANG CALL CENTER AGENT SA ORTIGAS AT NAGKAMALI NG TEXT SA KANYANG INTERVIEWER NA AKALA NIYA AY ANG KANYANG NANAY

ANG NAKAKAHIYA PERO NAKAKATUWANG KARANASAN NI JESSICA NA NAG-APPLY NG TRABAHO BILANG ISANG CALL CENTER AGENT SA ORTIGAS AT NAGKAMALI NG TEXT SA KANYANG INTERVIEWER NA AKALA NIYA AY ANG KANYANG NANAY

Alas-otso pa lang ng umaga ay nakapila na si Jessica sa lobby ng isang sikat na BPO company sa Ortigas. Suot ang kanyang pinakamalinis na puting blouse at itim na slacks na hiniram pa niya sa kanyang Ate Minda, bitbit niya ang isang brown envelope na naglalaman ng kanyang pangarap—ang magkaroon ng trabaho.

Ito na ang pang-limang kumpanyang in-applyan niya sa loob ng dalawang linggo. Sa bawat “We’ll call you” na naririnig niya, nababawasan ang kanyang tiwala sa sarili, pero kailangan niyang lumaban. Panganay siya, at kailangan na niyang tumulong sa gastusin sa bahay, lalo na’t tumataas na naman ang presyo ng bigas at kuryente.

Habang nakaupo sa malamig na waiting area, ramdam ni Jessica ang paghilab ng kanyang tiyan. Hindi pa siya nag-aagahan dahil sa takot na ma-late. Sa sobrang kaba, kung anu-ano na ang tumatakbo sa isip niya. Paano kung mabulol siya sa English?

Paano kung tanungin siya kung bakit “gap” ang kanyang employment history? Para kumalma, kinuha niya ang kanyang cellphone para i-text ang kanyang Nanay. Gusto niya sana ng comfort food pag-uwi—sinigang na baboy na maraming gabi.

Mabilis ang kanyang mga daliri sa pagta-type. “Ma, pakidamihan po ng gabi sa sinigang ah. Sobrang gutom na ako at kinakabahan. Sana matanggap na ako dito kahit mukhang masungit yung nakasalubong kong interviewer kanina sa elevator. Love you!”

Pindot ng Send.

Huminga siya ng malalim at ibinalik ang cellphone sa bag. Maya-maya, tinawag na ang pangalan niya. “Jessica Reyes?” sigaw ng HR staff. Tumayo siya agad, inayos ang gusot sa kanyang blouse, at pumasok sa interview room.

Ang sumalubong sa kanya ay isang lalaking nasa mid-30s, seryoso ang mukha, at nakasalamin. Ito ‘yung lalaking nakasabay niya sa elevator kanina! Nanlaki ang mata ni Jessica pero sinikap niyang ngumiti. “Good morning, Sir,” bati niya, kahit na ang totoo ay gusto na niyang tumakbo palabas.

Nagsimula ang interview. English kung English. “Tell me about yourself,” “Why should we hire you?”—mga tanong na praktisado na niya sa harap ng salamin. Maayos naman ang daloy, pero ramdam niya ang bigat ng tingin ng interviewer na nagpakilalang Sir Mark. Parang binabasa nito ang kanyang kaluluwa. Habang nagsasalita si Jessica tungkol sa kanyang “strength in handling pressure,” biglang tumunog ang cellphone ni Sir Mark na nakapatong sa mesa.

Tiningnan ito ni Sir Mark, tapos tumingin kay Jessica. Kumunot ang noo nito. Tumingin ulit sa cellphone, tapos kay Jessica ulit. Biglang pinagpawisan ng malamig si Jessica. May mali ba siyang nasabi? May dumi ba siya sa mukha?

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Ms. Reyes,” seryosong sabi ni Sir Mark habang hawak ang cellphone. “Is this your number ending in 5678?”

Tumango si Jessica, nanginginig ang boses. “Yes, Sir. Why po?”

Ipinakita ni Sir Mark ang screen ng cellphone niya kay Jessica. Halos himatayin si Jessica sa nakita niya. Ang text message na akala niya ay para sa Nanay niya—tungkol sa sinigang at sa “masungit na interviewer”—ay na-send niya sa number ni Sir Mark! Naalala niya bigla na ang number pala na iyon ang nag-text sa kanya kahapon para sa schedule ng interview, at hindi niya nai-save sa contacts niya kaya akala niya ay thread ng Nanay niya ang napindot niya sa sobrang taranta.

Gusto na niyang lamunin ng lupa. “Sir! I’m so sorry! I… I thought…” Hindi niya matapos ang sasabihin niya. Handa na siyang tumayo at umalis. Tapos na ang laban. Bagsak na siya. Siguradong “Do not hire” na ang tatak sa kanya dahil sa pagtawag niyang “masungit” sa magiging boss niya.

Pero laking gulat niya nang biglang humagalpak ng tawa si Sir Mark. Yung tawang malakas, yung parang nawala lahat ng stress sa katawan.

“Sinigang na maraming gabi?” tanong ni Sir Mark habang tumatawa pa rin. “Alam mo, Ms. Reyes, ‘yan din ang favorite ko. At oo, alam kong mukha akong masungit, lalo na pag Lunes.”

Napanganga si Jessica. “Po? Hindi po kayo galit?”

Umiling si Sir Mark at pinunasan ang luha sa mata kakatawa. “No, Jessica. Actually, I appreciate the honesty. Sa trabahong ito, we deal with irate customers every day. We need people who are human, who love their families, and who can find comfort in simple things like sinigang despite the pressure. Masyado ng maraming scripted na sagot ang naririnig ko araw-araw. Your text was… refreshing. Or should I say, appetizing?”

Natawa na rin si Jessica, nawala bigla ang kaba. Nagkwentuhan pa sila saglit—hindi na tungkol sa strengths at weaknesses, kundi tungkol sa commute, sa hirap ng buhay, at sa pangarap niyang makatulong sa pamilya. Nakita ni Sir Mark ang determinasyon sa mga mata ni Jessica, yung klase ng grit na hindi natuturo sa training.

“You’re hired, Jessica,” sabi ni Sir Mark sabay abot ng kamay. “Start ka na sa Monday. But on one condition.”

“Ano po yun, Sir?” tanong ni Jessica, abot-tenga ang ngiti.

“Next time na magte-text ka, siguraduhin mong sa Nanay mo na mapupunta. Or better yet, magdala ka ng sinigang sa team lunch natin,” biro nito.

Paglabas ni Jessica ng building, parang mas maliwanag ang sikat ng araw sa Ortigas. Agad niyang tinawagan ang Nanay niya—sa tamang number na.

“Ma! Magluto ka ng maraming sinigang! May trabaho na ako!”

Minsan, ang mga maliliit na pagkakamali natin ang nagiging daan para makita ng iba ang totoo nating pagkatao. Sa mundo na puro filter at script, ang pagiging totoo—kahit sa isang maling text—ang siya pa ring pinakamagandang connection. Umuwi si Jessica na hindi lang may dalang good news, kundi may baon ding kwento na siguradong pagtatawanan nila ng pamilya niya habang humihigop ng mainit na sabaw ng sinigang.