Sa loob ng malamig na opisina ng abogado, tanging ang tunog ng paglipat ng mga pahina ng testamento ang naririnig. Kami ni Victor at Sandra ay nakaupo nang magkakaharap—sila ay bihis-na-bihis, suot ang mga alahas na tila ba isang selebrasyon ang pagpanaw ni Tatay. Ako? Suot ko pa rin ang tsinelas na ginamit ko sa pag-aalaga kay Tatay hanggang sa huling hininga niya.
Ang Bahagi ng mga “Matatagumpay”
“Para kay Victor,” simula ng abogado, “Ibinibigay ko ang Commercial Complex sa bayan. Isang matatag na negosyong nagpapasok ng milyon-milyon.”
Tumawa nang mahina si Victor, puno ng kayabangan. “Siyempre, ako ang mukha ng pamilyang ito. Alam ni Tatay kung sino ang may utak.”
“Para kay Sandra,” pagpapatuloy ng abogado, “Ang 50-hektaryang manggahan. Isang gintong ani na inaasam ng mga exporter.”
“Perfect!” sigaw ni Sandra. “Sabi ko na nga ba, hindi ako pababayaan ni Tatay!”
Ang Bahagi ng “Tapat”
Lumingon sa akin ang abogado, may bakas ng awa sa kanyang mga mata.
“At para kay Elias… Ang tanging natira ay ang Lupang Bato sa paanan ng bundok.”
Naghalakhakan ang mga kapatid ko. Ang lupang iyon ay kilala sa amin na walang silbi—puro malalaking tipak ng bato, hindi matatamnan, at malayo sa sibilisasyon. “Bagay sa’yo ‘yan, Elias!” pang-uuyam ni Victor. “Magsama kayo ng mga bato ni Tatay!”
Ang Rebelasyon sa Ilalim ng Lupa
Lumipas ang ilang buwan. Habang abala ang mga kapatid ko sa paglustay ng kanilang nakuha, nanatili ako sa Lupang Bato. Isang hapon, habang sinusubukan kong linisin ang paligid, may nakita akong kakaibang kislap sa pagitan ng dalawang malaking adobe.
Hindi ito ordinaryong bato.
Tumawag ako ng mga eksperto mula sa Bureau of Mines. Sa loob ng ilang araw, ang tahimik na paanan ng bundok ay napuno ng mga heavy equipment at mga geologist. Sa bawat paghukay nila, lalong lumalakas ang tibok ng puso ko.
“Elias…” tawag ng head geologist, nanginginig ang boses habang hawak ang isang sample. “Hindi ito lupang bato lang. Ang buong ilalim ng lupang ito ay isang rare earth mineral deposit—mga mineral na mas mahal pa sa ginto na ginagamit sa modernong teknolohiya at aerospace.”
Ang Pagluhod ng mga Mapang-api
Hindi nagtagal, kumalat ang balita. Ang “walang silbing” lupa ay nagkakahalaga na ngayon ng bilyon-bilyon—higit pa sa pinagsamang yaman nina Victor at Sandra.
Isang araw, bumisita ang dalawa sa aking kubo. Wala na ang kanilang mga mamahaling sasakyan; nalustay na nila ang kanilang mana sa sugal at maling negosyo.
“Elias, kapatid,” pabulong na sabi ni Victor, habang dahan-dahang lumuluhod sa harap ko. “Baka naman… baka pwedeng hati-hati tayo rito. Alam mo namang mahal ka namin.”
Tumingin ako sa malayo, sa puntod ni Tatay na matatanaw mula sa bundok. Ngayon ko lang naintindihan. Alam ni Tatay na ang tunay na yaman ay hindi ibinibigay sa mga taong sakim, kundi itinatanim para sa mga taong may pasensya at tapat na puso.