ANG LOLA NA NAGKUNWARI NA HINDI MARUNONG GUMAMIT NG CELLPHONE—AT ANG TAWANAN NA NAGPAALALA SA LAHAT NG TUNAY NA KALIGAYAHAN

ANG LOLA NA NAGKUNWARI NA HINDI MARUNONG GUMAMIT NG CELLPHONE—AT ANG TAWANAN NA NAGPAALALA SA LAHAT NG TUNAY NA KALIGAYAHAN

Sa isang mataong barangay sa Laguna, kilala si Lola Perla bilang pinakamasayahing matanda. Pitumpu’t siyam na siya, ngunit palaging puno ng sigla at may baon na kwento para sa mga apo at kapitbahay. Ang problema lang, ayon sa kanya, “hindi ko talaga kaya ang mga gadget na ‘yan!” Tuwing may cellphone na iaabot sa kanya, nag-aaktong nalilito si Lola Perla, kahit pa minsan ay nakikita ng mga bata na mabilis niyang nai-type ang mga mensahe kapag walang nakatingin.

Isang araw ng Linggo, abala ang mga apo niya sa sala, naglalaro at nagkukunan ng litrato gamit ang mga cellphone nila. “Lola, gusto n’yo pong makita ang selfie namin?” tanong ni Bea, ang panganay na apo.

“Naku, hindi ko alam ‘yang mga selfie-selfie na ‘yan!” sagot ni Lola Perla, sabay kunot-noo. “Baka masira ko pa ‘yang cellphone mo.” Tumawa ang mga bata, sanay na sa kanyang biro.

Ngunit lihim-lingid sa lahat, may tinatago si Lola Perla: gabi-gabi, kapag tahimik na ang bahay, binubuksan niya ang lumang cellphone na bigay ng bunsong anak. Doon niya tinitingnan ang mga larawang pinapadala ng mga anak at apo na nasa malalayong lugar. Minsan ay nakikinig siya sa mga voice message, nakangiti habang pinapakinggan ang mga kwento ng mga ito.

Isang hapon, may balak ang mga apo niya. “Subukan kaya nating turuan si Lola ng video call?” bulong ni Marco. “Tingnan natin kung talagang hindi niya alam.”

Nagtipon silang lahat sa paligid ng mesa, may hawak na tablet. “Lola, sige na po, para makita n’yo si Tito at Tita sa abroad!” Aya ni Bea. Nagkunwaring kinakabahan si Lola, kunot ang noo at hawak-hawak ang salamin.

“Ay, baka mapindot ko nang mali!” aniya, sabay tawa. Ngunit habang hawak ang tablet, mabilis niyang na-swipe ang screen at agad na nakita ang mukha ng anak sa video call. “Hello, anak!” masiglang bati niya, parang sanay na sanay.

Nagtawanan ang lahat. “Lola!” sabay-sabay nilang sigaw. “Marunong pala kayo!”

Napailing si Lola Perla habang tumatawa. “Eh kasi naman,” paliwanag niya, “kung aamin ako agad, hindi na kayo lalapit sa akin para turuan ako. Ang saya-saya n’yong tingnan kapag nagtutulungan kayo.”

Nagtuloy-tuloy ang tawanan sa loob ng bahay. May nagbitaw ng biro na mag-vlog daw sila kasama si Lola, at agad naman itong umarte na parang host ng isang palabas. “Mga apo, welcome sa aking channel!” sabay pose na parang artista. Halos mahulog sa upuan ang mga bata sa kakatawa.

Mula noon, naging mas masigla ang Linggo ng pamilya. Si Lola Perla ay hindi na nagtatago ng kanyang galing sa cellphone, ngunit hindi rin niya binitiwan ang pagiging palabiro. Tuwing may bagong app na ginagamit ng mga apo, siya ang una nilang inaanyayahan, alam nilang kahit magkamali siya, uuwi sila na masaya.

At sa bawat tawa at larawan, natutunan nilang lahat ang tunay na sekreto ni Lola: ang teknolohiya ay hindi lang tungkol sa mga pindutan at screen, kundi sa paglikha ng mga alaala at pagbibigay ng dahilan para magsama-sama at ngumiti. Sa puso ni Lola Perla, iyon ang pinakamagandang “feature” na mayroon sa mundo.