ANG LALAKING NAGPANGITI SA BABAENG HINDI NA NANINIWALA SA PAG-IBIG
Mula nang iwan si Althea ng kanyang kasintahan para sa ibang babae, tila naglaho na ang kulay ng kanyang mundo. Hindi lang puso niya ang nadurog kundi pati ang tiwala niya sa lahat ng bagay na may kinalaman sa pagmamahal. Sa tuwing nakikita niya ang mga nagmamahalan sa kalsada, ang mga nagtatagpong tingin ng mga magkasintahan, o ang mga magkahawak-kamay na naglalakad sa parke, lagi siyang napapailing. Para sa kanya, ilusyon lang ang lahat.
Isang gabi, matapos ang isang mahabang araw sa trabaho, naglakad siya pauwi. Ang kalsada ay madilim, tanging mga ilaw ng poste at mahinang sinag ng buwan ang nagsilbing gabay niya. Doon niya napansin ang isang matandang lalaki na nakaupo sa gilid ng kalsada, pilit inaayos ang isang bisikletang tila matagal nang gamit. Nangingintab ang pawis nito kahit malamig ang hangin, at may bahid ng pagod ang mukha.
Lumapit si Althea.
“Kuya, gusto mo bang tulungan kita?” alok niya.
Ngumiti ang matanda, isang ngiting tila may dalang ginhawa.
“Salamat, hija, pero kaya ko pa. Sanay na ako sa ganito.”
Napahinto si Althea. Hindi niya alam kung bakit siya naakit makipag-usap pa.
“Hindi ba mahirap? Gabi na, baka mapahamak ka pa.”
Bahagyang natawa ang matanda. “Ang buhay, hija, mas mahirap kung susuko ka agad. Bisikleta lang ’to, pero hindi ako titigil hanggang hindi ko natatapos.”
Maya-maya, bumuhos ang ulan. Mabilis at walang pasabi. Napatingala si Althea, sabay takip ng bag sa ulo. Ngunit bago pa siya mabasa nang husto, iniabot ng matanda ang isang maliit na payong.
“Gamitin mo na ’to,” aniya.
“Paano ka?” tanong ni Althea.
“Ako na lang ang mabasa. Bata ka pa, baka magkasakit ka.”
Nabigla siya. Sino ba itong matanda na handang magsakripisyo para sa kanya, gayong hindi naman sila magkakilala? Sa loob ng ilang segundo, nakaramdam siya ng init sa kabila ng lamig ng ulan. Para bang ang damdamin niyang matagal nang nakabaon ay muling umusbong.
“Bakit mo ginagawa ’to? Hindi mo naman ako kilala,” mahina niyang tanong.
Ngumiti ulit ang matanda, ngunit may lalim ang titig.
“Ang pagmamalasakit, hija, hindi dapat iniipon para lang sa mga kakilala. Minsan, sa mga estranghero mo ito ibinibigay, dahil hindi mo alam kung gaano kalalim ang sugat na dala nila.”
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, napangiti si Althea—isang ngiti na hindi pilit, hindi itinago sa likod ng pait.
“Maraming salamat po,” tanging nasabi niya.
Nagpaalam siya matapos maghintay na medyo humupa ang ulan. Ngunit pag-uwi niya, hindi nawala sa isipan niya ang matanda. Sa simpleng paraan, binuksan nito ang puso niyang matagal nang sarado.
Lumipas ang tatlong araw, at bumalik siya sa parehong lugar. Umaasa siyang muli niyang makikita ang lalaki. Ngunit wala ito roon. Sa halip, may isang ginang na nagtitinda ng prutas.
“’Yung matandang nag-aayos ng bisikleta dito, kilala niyo po ba?” tanong ni Althea.
Napatingin ang babae, nagulat. “Si Mang Efren? Naku, hija, baka napapanaginipan mo lang. Limang taon na simula nang bawian siya ng buhay. Dito siya lagi nakaupo noon, mahilig tumulong sa mga tao. Kahit sino, basta may problema, lalapitan niya.”
Parang nanlamig si Althea. “P-po? Pero… nakausap ko siya kagabi. Binigyan pa niya ako ng payong.”
Ngumiti ang ginang, sabay turo sa isang poste kung saan nakasabit ang lumang bisikleta. Kalawangin na ito, puno ng alikabok, tila alaala ng isang taong matagal nang lumisan.
“Minsan, ang mga taong tunay na mabubuti, hindi agad nawawala. Maaaring hindi mo na sila nakikita, pero ipinararamdam pa rin nila ang presensya nila.”
Hawak ang payong na tila bago pa kahapon ngunit halatang luma ang tela, napaluha si Althea. Hindi niya alam kung anong klaseng hiwaga ang naganap, pero alam niyang may dahilan.
Habang naglalakad pauwi, isang batang lalaki ang lumapit at nag-abot ng kendi.
“Ate, gusto mo? Libre lang,” nakangiting sabi ng bata.
Nagulat si Althea. “Bakit mo ginagawa ’to?”
“Ewan ko po. Sabi kasi ni Nanay, kahit maliit, basta galing sa puso, nakakapangiti ng iba.”
Doon niya napagtanto—ang kabutihan ni Mang Efren ay parang binhi na itinanim sa puso ng mga tao, at hanggang ngayon ay namumunga.
Sa gabing iyon, tumingin siya sa langit at bulong niya:
“Salamat, Mang Efren. Ngayon, alam ko na… handa na ulit akong magmahal.”
At sa kauna-unahang pagkakataon, naramdaman niyang muli ang tibok ng puso—hindi para sa nakaraan, kundi para sa panibagong bukas.
