ANG KAGIMBAL-GIMBAL NA PAG-ATAKE NG MGA ARMADONG HOLDAPER SA ISANG LUMANG PANADERYA SA RIZAL DAHIL SA TIGAS DAW NG KANILANG PANDESAL, PERO NANG MAGLABAS NG BARIL ANG MGA ITO AY GINAMIT NG PANADERO ANG NAG-AALAB NA PUGON
Alas-kwatro ng madaling araw sa “Panaderia ni Mang Pandoy.” Ang hangin ay amoy margarine, asukal, at kahoy na nasusunog sa pugon. Si Mang Pandoy, sisenta anyos, ay pawisan habang nagmamasa ng tone-toneladang arina sa isang malaking mesa. Ang kanyang braso ay puno ng burn marks, at ang kanyang apron ay kasing-tigas na ng semento sa dami ng natuyong masa.
Kilala ang pandesal ni Pandoy bilang “Pandesal na Bato.” Sinasabing kapag binato mo ito sa aso, ang aso ang tatahol sa sakit.
“Mang Pandoy! Pabili ng pandesal! Yung matigas pa sa ulo ng asawa ko!” sigaw ng isang suki.
“Sandali lang, inaalsa pa!” sigaw ni Pandoy habang hinahampas ang masa. PAK! PAK!
Biglang huminto ang dalawang motorsiklo sa tapat ng panaderya. Bumaba ang apat na lalaking naka-helmet at may dalang mga sumpak at patalim. Sila ang “Bato-Bato Gang,” mga holdaper na nambibiktima ng mga business establishments tuwing madaling araw.
“Holdap ‘to! Walang kikilos!” sigaw ng leader nilang si “Agila.” Pumasok sila sa loob, tinutukan ng baril ang mga bumibili ng tinapay. “Ilabas ang kita! Pati ang Monay!”
Hindi tumigil si Mang Pandoy sa pagmamasa. Nakatalikod siya sa mga holdaper.
“Hoy Tanda! Bingi ka ba?!” sigaw ni Agila. Lumapit siya at sinipa ang sako ng arina. Kumalat ang puting pulbos sa sahig. “Sabi ko ilabas ang pera!”
Bumuntong-hininga si Mang Pandoy. Dahan-dahan niyang pinunasan ang kanyang kamay sa apron.
“Iho,” malalim na boses ni Pandoy. “Alam mo ba kung gaano kahirap magmasa? Kailangan ng tamang ratio ng tubig at arina. Sinayang mo ang First Class Flour ko.”
“Wala akong pakialam sa flour mo! Babarilin kita!”
Akmang kakalabitin na ni Agila ang gatilyo.
Sa isang iglap, dumakot si Mang Pandoy ng Third Class Flour (yung pampaputi) mula sa mesa at isinaboy ito sa electric fan na nakatutok sa mga holdaper!
WHOOOOOOSH!
Kumalat ang makapal na ulap ng arina sa buong panaderya!
“Ubo! Ubo! Wala kaming makita!” sigaw ng mga holdaper. Nabulag sila sa “Smoke Screen” na gawa sa All-Purpose Flour.
“Tactical Flour Deployed,” bulong ni Pandoy.
Habang umuubo ang mga kalaban, kinuha ni Pandoy ang Rolling Pin—isang mabigat na kahoy na panggulong.
BOG!
Pinalo niya sa tuhod ang unang holdaper na nakapa-kapa sa dilim.
“ARAY! Ang sakit ng tuhod ko!”
Sumugod ang dalawa pang holdaper, iwasiwas ang kanilang mga patalim sa usok.
Kinuha ni Pandoy ang Pala (yung mahabang kahoy na panghango sa pugon). Binuksan niya ang pinto ng Brick Oven na nagbabaga sa init.
“Mainit na Pandesal coming through!”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Sumalok si Pandoy ng isang Tray ng bagong luto at napakainit na pandesal mula sa pugon. Sa isang mabilis na flick ng pulso, pinalipad niya ang mga tinapay papunta sa mga holdaper!
SPLAT! SPLAT! SPLAT!
Ang “Pandesal na Bato” ay tumama sa mga mukha at katawan ng mga holdaper! Dahil bagong hango, napakainit nito at dumidikit sa balat!
“ARAY! ANG INIT! MAY SUNOG!” sigaw nila habang tinatanggal ang dumikit na tinapay sa mukha nila. Ang tigas ng tinapay ay parang Rubber Bullet!
Ang leader na si Agila ay nakabangon. Hawak niya ang baril, pero nanginginig dahil sa arina sa mata. “Papatayin kita, panadero!”
Nasa harap niya si Pandoy, hawak ang isang dambuhalang masa (dough) na hindi pa luto.
Nang magpaputok si Agila, ginamit ni Pandoy ang masa bilang Shield!
THUD.
Bumaon ang bala sa makapal at malagkit na dough! Hindi ito tumagos!
“Impossible…” gulat ni Agila. “Bulletproof ang tinapay?!”
“High-Gluten Content,” paliwanag ni Pandoy. “Mas matibay pa sa Kevlar kapag hindi pa proofed.”
Lumapit si Pandoy kay Agila. Hinawakan niya ang ulo nito at isinubsob sa bundok ng masa sa mesa.
“Matulog ka diyan. Resting Time ng dough ngayon,” sabi ni Pandoy habang nilalamas ang mukha ni Agila kasama ng arina.
Sa loob ng tatlong minuto, tumba ang apat na holdaper. Ang isa ay pilay dahil sa rolling pin. Ang dalawa ay paso at puno ng bukol dahil sa pandesal barrage. At ang leader ay nakadikit sa mesa, mukhang Siopao.
Dumating ang mga pulis at ang Barangay Captain. Nakita nila ang puting-puting panaderya (dahil sa arina) at ang mga “kinnep” na holdaper na mukhang polvoron.
Isang matandang Colonel ng Army na bumibili ng kape ang nakakita kay Pandoy. Nanlaki ang mata ng Colonel.
“Commander Pancho?!” sigaw ng Colonel.
Nagulat ang mga suki. “Commander?!”
Sumaludo ang Colonel kay Pandoy (kahit puro arina ito). “Sir! Kayo po ba ‘yan? Si Colonel Pancho ‘The Baker’ Dimaculangan? Ang Head ng Tactical Nutrition and Mess Hall Warfare noong dekada ’80? Kayo ang nag-imbento ng Explosive Monay at Poisonous Kababayan na ginamit natin sa jungle warfare! Akala namin nag-migrate na kayo sa France!”
Napakamot ng ulo si Mang Pandoy. “Shhh. Colonel, wag kang maingay. Nagtatago ako sa Gluten Free advocates. Gusto ko lang ng simpleng buhay. Magmasa, maghurno, magkape.”
“Pero Sir!” turo ng Colonel sa mga holdaper. “Neutralized ang targets gamit lang ang baking supplies!”
“Mali kasi ang ingredients ng buhay nila,” sagot ni Pandoy habang nagpapagpag ng apron. “Kulang sa alsal, sobra sa yabang.”
Nilapitan ni Pandoy si Agila na tinatanggal ng pulis sa pagkaka-masa.
“O, iho,” abot ni Pandoy ng isang supot ng pandesal. “Baunin niyo sa kulungan. Matigas ‘yan. Pwede niyong gamiting unan o panghampas sa ipis.”
Mula noon, dinagsa na ang “Panaderia ni Mang Pandoy.” Hindi lang dahil masarap ang pandesal (basta isawsaw sa kape para lumambot), kundi dahil alam ng buong bayan na ang panaderong nagmamasa doon ay National Hero.
Ang bagong slogan ng panaderya?
“MANG PANDOY’S BAKERY: TINAPAY NA PANG-ALMUSAL, PANG-MERYENDA, AT PANG-SELF DEFENSE. BUY 1 TAKE 1 PAG MAY DALANG BARIL.”
Alas-kwatro ng madaling araw sa “Panaderia ni Mang Pandoy.” Ang hangin ay amoy margarine, asukal, at kahoy na nasusunog sa pugon. Si Mang Pandoy, sisenta anyos, ay pawisan habang nagmamasa ng tone-toneladang arina sa isang malaking mesa. Ang kanyang braso ay puno ng burn marks, at ang kanyang apron ay kasing-tigas na ng semento sa dami ng natuyong masa.
Kilala ang pandesal ni Pandoy bilang “Pandesal na Bato.” Sinasabing kapag binato mo ito sa aso, ang aso ang tatahol sa sakit.
“Mang Pandoy! Pabili ng pandesal! Yung matigas pa sa ulo ng asawa ko!” sigaw ng isang suki.
“Sandali lang, inaalsa pa!” sigaw ni Pandoy habang hinahampas ang masa. PAK! PAK!
Biglang huminto ang dalawang motorsiklo sa tapat ng panaderya. Bumaba ang apat na lalaking naka-helmet at may dalang mga sumpak at patalim. Sila ang “Bato-Bato Gang,” mga holdaper na nambibiktima ng mga business establishments tuwing madaling araw.
“Holdap ‘to! Walang kikilos!” sigaw ng leader nilang si “Agila.” Pumasok sila sa loob, tinutukan ng baril ang mga bumibili ng tinapay. “Ilabas ang kita! Pati ang Monay!”
Hindi tumigil si Mang Pandoy sa pagmamasa. Nakatalikod siya sa mga holdaper.
“Hoy Tanda! Bingi ka ba?!” sigaw ni Agila. Lumapit siya at sinipa ang sako ng arina. Kumalat ang puting pulbos sa sahig. “Sabi ko ilabas ang pera!”
Bumuntong-hininga si Mang Pandoy. Dahan-dahan niyang pinunasan ang kanyang kamay sa apron.
“Iho,” malalim na boses ni Pandoy. “Alam mo ba kung gaano kahirap magmasa? Kailangan ng tamang ratio ng tubig at arina. Sinayang mo ang First Class Flour ko.”
“Wala akong pakialam sa flour mo! Babarilin kita!”
Akmang kakalabitin na ni Agila ang gatilyo.
Sa isang iglap, dumakot si Mang Pandoy ng Third Class Flour (yung pampaputi) mula sa mesa at isinaboy ito sa electric fan na nakatutok sa mga holdaper!
WHOOOOOOSH!
Kumalat ang makapal na ulap ng arina sa buong panaderya!
“Ubo! Ubo! Wala kaming makita!” sigaw ng mga holdaper. Nabulag sila sa “Smoke Screen” na gawa sa All-Purpose Flour.
“Tactical Flour Deployed,” bulong ni Pandoy.
Habang umuubo ang mga kalaban, kinuha ni Pandoy ang Rolling Pin—isang mabigat na kahoy na panggulong.
BOG!
Pinalo niya sa tuhod ang unang holdaper na nakapa-kapa sa dilim.
“ARAY! Ang sakit ng tuhod ko!”
Sumugod ang dalawa pang holdaper, iwasiwas ang kanilang mga patalim sa usok.
Kinuha ni Pandoy ang Pala (yung mahabang kahoy na panghango sa pugon). Binuksan niya ang pinto ng Brick Oven na nagbabaga sa init.
“Mainit na Pandesal coming through!”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Sumalok si Pandoy ng isang Tray ng bagong luto at napakainit na pandesal mula sa pugon. Sa isang mabilis na flick ng pulso, pinalipad niya ang mga tinapay papunta sa mga holdaper!
SPLAT! SPLAT! SPLAT!
Ang “Pandesal na Bato” ay tumama sa mga mukha at katawan ng mga holdaper! Dahil bagong hango, napakainit nito at dumidikit sa balat!
“ARAY! ANG INIT! MAY SUNOG!” sigaw nila habang tinatanggal ang dumikit na tinapay sa mukha nila. Ang tigas ng tinapay ay parang Rubber Bullet!
Ang leader na si Agila ay nakabangon. Hawak niya ang baril, pero nanginginig dahil sa arina sa mata. “Papatayin kita, panadero!”
Nasa harap niya si Pandoy, hawak ang isang dambuhalang masa (dough) na hindi pa luto.
Nang magpaputok si Agila, ginamit ni Pandoy ang masa bilang Shield!
THUD.
Bumaon ang bala sa makapal at malagkit na dough! Hindi ito tumagos!
“Impossible…” gulat ni Agila. “Bulletproof ang tinapay?!”
“High-Gluten Content,” paliwanag ni Pandoy. “Mas matibay pa sa Kevlar kapag hindi pa proofed.”
Lumapit si Pandoy kay Agila. Hinawakan niya ang ulo nito at isinubsob sa bundok ng masa sa mesa.
“Matulog ka diyan. Resting Time ng dough ngayon,” sabi ni Pandoy habang nilalamas ang mukha ni Agila kasama ng arina.
Sa loob ng tatlong minuto, tumba ang apat na holdaper. Ang isa ay pilay dahil sa rolling pin. Ang dalawa ay paso at puno ng bukol dahil sa pandesal barrage. At ang leader ay nakadikit sa mesa, mukhang Siopao.
Dumating ang mga pulis at ang Barangay Captain. Nakita nila ang puting-puting panaderya (dahil sa arina) at ang mga “kinnep” na holdaper na mukhang polvoron.
Isang matandang Colonel ng Army na bumibili ng kape ang nakakita kay Pandoy. Nanlaki ang mata ng Colonel.
“Commander Pancho?!” sigaw ng Colonel.
Nagulat ang mga suki. “Commander?!”
Sumaludo ang Colonel kay Pandoy (kahit puro arina ito). “Sir! Kayo po ba ‘yan? Si Colonel Pancho ‘The Baker’ Dimaculangan? Ang Head ng Tactical Nutrition and Mess Hall Warfare noong dekada ’80? Kayo ang nag-imbento ng Explosive Monay at Poisonous Kababayan na ginamit natin sa jungle warfare! Akala namin nag-migrate na kayo sa France!”
Napakamot ng ulo si Mang Pandoy. “Shhh. Colonel, wag kang maingay. Nagtatago ako sa Gluten Free advocates. Gusto ko lang ng simpleng buhay. Magmasa, maghurno, magkape.”
“Pero Sir!” turo ng Colonel sa mga holdaper. “Neutralized ang targets gamit lang ang baking supplies!”
“Mali kasi ang ingredients ng buhay nila,” sagot ni Pandoy habang nagpapagpag ng apron. “Kulang sa alsal, sobra sa yabang.”
Nilapitan ni Pandoy si Agila na tinatanggal ng pulis sa pagkaka-masa.
“O, iho,” abot ni Pandoy ng isang supot ng pandesal. “Baunin niyo sa kulungan. Matigas ‘yan. Pwede niyong gamiting unan o panghampas sa ipis.”
Mula noon, dinagsa na ang “Panaderia ni Mang Pandoy.” Hindi lang dahil masarap ang pandesal (basta isawsaw sa kape para lumambot), kundi dahil alam ng buong bayan na ang panaderong nagmamasa doon ay National Hero.
Ang bagong slogan ng panaderya?
“MANG PANDOY’S BAKERY: TINAPAY NA PANG-ALMUSAL, PANG-MERYENDA, AT PANG-SELF DEFENSE. BUY 1 TAKE 1 PAG MAY DALANG BARIL.”