ANG ISANG SIKAT NA MODELO NA PINANDIRIHAN AT SINIPANG PALAYO ANG ISANG ASO NG RESCUE TEAM DAHIL MADUMI DAW ITO AT AMOY ASO, NGUNIT LUMUHOD SIYA SA PAGSISISI NANG MATABUNAN SIYA NG GUHO SA ISANG EARTHQUAKE AT ANG TANGING NAKAKAAMOY AT NAKAPAGLIGTAS SA KANYA SA ILALIM NG SEMENTO AY ANG ASONG KANYANG SINAKTAN
Sa mundo ng glitz at glamour, reyna si Sabrina. Siya ang mukha ng mga billboards sa EDSA, endorser ng mamahaling sabon, at laging bida sa mga fashion week. Pero sa likod ng makinis na balat at perpektong ngiti ay isang ugaling masangsang pa sa nabubulok na basura.
Isang hapon, may photo shoot si Sabrina sa lobby ng isang bagong bukas na 5-star hotel sa Ortigas. Habang nagpo-pose siya sa tapat ng grand staircase, dumaan ang isang security team na nagsasagawa ng routine bomb sweep. Kasama nila si Mang Dante, isang volunteer handler, at ang kanyang K9 dog na si “Kidlat,” isang Aspin na mixed breed na naka-vest na may tatak na “Rescue”.
Tumigil si Kidlat malapit kay Sabrina para amuyin ang isang bag.
“Ew! Get that mutt away from me!” tili ni Sabrina, sabay atras na parang nakakita ng ipis. “Guard! Bakit niyo pinapapasok ang asong kalye dito? Look at its fur! Baka may garapata ‘yan! My dress is worth 50 thousand pesos!”
“Ma’am, pasensya na po. K9 unit po ito. Standard procedure lang po,” paliwanag ni Mang Dante habang hinihila ang tali ni Kidlat.
“Standard procedure? Eh mukhang hindi naman ‘yan pure breed! Ang baho-baho! Amoy aso!” reklamo ni Sabrina. Nang lumapit ulit si Kidlat dahil na-curious sa amoy ng pabango niya, pandidiring sinipa ni Sabrina anguso ng aso.
“Aray!” angol ni Kidlat at napaurong.
“Ma’am! Huwag niyo po saktan ang aso!” sigaw ni Mang Dante, niyakap ang alaga.
“Edi ilayo mo! Nakakadiri! Ang dumi-dumi niyo pareho! Doon kayo sa labas! You are ruining my aesthetic!” bulyaw ni Sabrina. Pinagtitinginan sila ng mga tao, pero dahil sikat si Sabrina, ang mga guard na mismo ang nagpaalis kay Mang Dante at Kidlat papunta sa parking area.
Tumuloy ang photo shoot. Ngumiti si Sabrina sa camera, feel na feel ang ganda.
Pero wala pang isang oras, biglang yumanig ang lupa. Hindi lang basta ugong. Isang malakas na jolt na nagpatumba sa lahat. Intensity 7.2.
Nagsigawan ang mga tao. Crack. Bumigay ang ceiling ng lobby. Ang grand staircase na kinatatayuan ni Sabrina ay gumuho.
Nagdilim ang lahat.
Pagkagising ni Sabrina, nasa masikip na siyang espasyo. Madilim. Maalikabok. Masakit ang buong katawan niya. Nakadagan sa binti niya ang isang malaking tipak ng semento.
“Tulong! Help me!” sigaw niya. Pero paos na ang boses niya. Ang hangin ay puno ng semento. Uhaw na uhaw siya.
Lumipas ang ilang oras. Walang sumasagot. Ang kaninang ingay ng party ay napalitan ng nakakabinging katahimikan at paminsan-minsang pagbagsak ng debris.
Naiyak si Sabrina. Dito na ba ako mamamatay? Ang kanyang ganda, ang kanyang pera, ang kanyang kasikatan—walang silbi sa ilalim ng gumuhong building. Hindi siya makita ng mga CCTV. Hindi siya marinig ng mga tao.
Sa gitna ng kanyang kawalan ng pag-asa, may narinig siyang kaluskos.
Sniff. Sniff.
May humihingal. May kumakahol nang mahina.
“Hello? Nandito ako!” sigaw ni Sabrina, pilit na kinakatok ang bato gamit ang kanyang sapatos.
Narinig niya ang paghuhukay. Scrape. Scrape. Ang tunog ng mga kuko sa semento.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Biglang may pumasok na liwanag mula sa isang maliit na butas. Isang basang ilong ang sumungaw. Isang pamilyar na mukha.
Si Kidlat.
Ang asong tinawag niyang “madumi” at “mabaho.” Ang asong sinipa niya kanina.
Tumatahol si Kidlat nang malakas para tawagin ang handler niya. “Woof! Woof!”
“Good boy, Kidlat! Diyan ba? May tao ba diyan?” boses ni Mang Dante.
“Dito! Nandito ako!” iyak ni Sabrina.
Nakita niya si Kidlat na pilit na kinakahig ang mga bato para lumaki ang butas, kahit na nagdurugo na ang mga kuko nito sa talim ng semento. Hindi ininda ng aso ang sakit. Ang mahalaga kay Kidlat ay may buhay siyang naaamoy na kailangang iligtas.
Dumating ang mga rescuers. Inabot ng dalawang oras bago tuluyang nahila si Sabrina palabas ng guho.
Pagkalabas niya, sinalubong siya ng sariwang hangin at liwanag ng mga spotlight. Puno ng sugat at alikabok si Sabrina. Ang kanyang mamahaling gown ay sira-sira na. Wala na ang kanyang “aesthetic.”
Nakita niya sa gilid si Mang Dante na ginagamot ang paa ni Kidlat. Ang puting balahibo ng aso ay puno ng dugo at putik.
Lumapit ang mga medic kay Sabrina. “Ma’am, okay lang po kayo? Dalhin na namin kayo sa ambulansya.”
Pero umiling si Sabrina. Tinulak niya ang medic at pilay-pilay na lumakad papunta kay Mang Dante at Kidlat.
Nang makita siya ni Kidlat, kumawag ang buntot nito. Wala itong galit. Wala itong hinanakit. Lumapit pa ito para dilaan ang sugat sa kamay ni Sabrina.
Bumigay ang tuhod ni Sabrina. Lumuhod siya sa harap ng aso at ng handler. Napahagulgol siya nang malakas—hindi dahil sa sakit ng katawan, kundi sa sakit ng hiya.
“Sorry…” hagulgol ni Sabrina habang yakap ang leeg ng asong “mabaho” kanina. “Sorry, Kidlat… Sorry, Manong… Sinipa kita… pinandidirian kita… pero ikaw lang ang naghanap sa akin.”
Hindi makapaniwala ang mga tao. Ang sikat at matapobring modelo, nakaluhod sa semento, yakap ang isang Aspin.
Hinawakan ni Mang Dante ang balikat ni Sabrina. “Ma’am, ang aso po, hindi ‘yan marunong magtanim ng galit. Ang alam lang nila ay maging tapat at tumulong. Kahit saktan mo sila, ililigtas ka pa rin nila dahil ganun sila kadalisay. Sana po, matuto tayong mga tao sa kanila.”
Simula noon, nagbago si Sabrina. Hindi na siya maarte. Ginamit niya ang kanyang impluwensya at yaman para magtayo ng malaking animal shelter at pondohan ang training ng mga Search and Rescue dogs sa bansa.
Tuwing may interview, lagi niyang kasama si Kidlat—ang asong may peklat sa paa. At kapag may nagtatanong kung bakit kasama niya ang “asong kalye” sa mga magazine cover, ang sagot niya: “Siya ang nagturo sa akin na ang tunay na ganda ay hindi nakikita sa lahi o sa amoy, kundi sa puso na handang magpatawad at sumagip, kahit pa sa taong nanakit sa kanya.”