ANG GURO NA INAKUSAHAN NG PAGNANAKAW NG PONDO NG PAARALAN NA NAGING DAHILAN NG GALIT NG BUONG BARANGAY NGUNIT NAUWI SA PASASALAMAT NANG TUMAAS ANG BAHA

ANG GURO NA INAKUSAHAN NG PAGNANAKAW NG PONDO NG PAARALAN NA NAGING DAHILAN NG GALIT NG BUONG BARANGAY NGUNIT NAUWI SA PASASALAMAT NANG TUMAAS ANG BAHA

Sa isang liblib na barangay ng San Isidro sa bayan ng Loboc, Bohol, walang ibang bukambibig ang mga tao kundi ang matinding galit kay Ma’am Loida.

Siya ang pinakamatagal at pinagkakatiwalaang guro sa kanilang pampublikong paaralan. Ngunit sa isang iglap, ang paggalang ng buong komunidad ay napalitan ng poot at pagkasuklam.

Ang dahilan? Nawawala ang kalahating milyong piso na pinaghirapang ipunin ng mga magulang at ng barangay para sa pagpapagawa ng bagong bubong ng kanilang lumang eskwelahan. Si Ma’am Loida ang inatasan na magtago ng pondo sa kanyang bank account dahil siya ang ingat-yaman ng asosasyon.

Isang umaga, nang hingin ni Kapitan Ramon ang pera upang ibayad sa mga materyales, laking gulat ng lahat nang sabihin ni Ma’am Loida na ubos na ito. Wala siyang maipkitang resibo ng mga yero o semento.

Nang usisain siya sa barangay hall, nanatili siyang tahimik. Wala siyang ibinigay na paliwanag maliban sa isang pambihirang sagot:
“Ginamit ko ang pondo para sa kaligtasan at kinabukasan ng mga bata. Wala akong ninakaw, at darating ang araw na maiintindihan ninyo.”

Siyempre, walang naniwala sa kanya. Umiiyak ang mga magulang. Si Mang Kiko, na nagbenta pa ng alagang kalabaw para makapag-ambag sa pondo, ay halos isumpa ang guro.

Naghanda ng pormal na reklamo ang barangay upang ipasa sa pulisya at kasuhan si Ma’am Loida ng malversation of funds at estafa. Habang hinihintay ang warrant of arrest, pinagbawalan siyang pumasok sa paaralan at tinawag na magnanakaw ng mga mismong estudyante na minsan niyang tinuruan.

Tiniis ni Ma’am Loida ang lahat ng pang-iinsulto nang walang kahit anong ganti.

Makalipas ang isang linggo, bago pa man maihain ang kaso, isang hindi inaasahang sakuna ang tumama sa probinsya. Walang pasabi na nag-landfall ang isang napakalakas na bagyo. Sabay-sabay na nagpakawala ng tubig ang mga dam sa itaas ng bundok, na nagdulot ng biglaang pag-apaw ng sikat na Loboc River. Sa loob lamang ng ilang oras, ang tubig-baha sa San Isidro ay umabot lagpas tao. Walang nakapaghanda.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Dahil sira pa rin ang bubong ng paaralan, hindi ito nagamit bilang evacuation center. Nagkanya-kanyang takbo ang mga pamilya pataas sa isang maliit na burol sa dulo ng barangay. Nandoon sina Kapitan Ramon, Mang Kiko, at halos isang daang bata na nanginginig sa lamig at takot.

Patuloy ang pagtaas ng madilim na tubig. Ang burol na kanilang sinisilungan ay unti-unti na ring nilalamon ng baha. Wala silang masakyan. Ang mga lumang bangka sa barangay ay inanod na. Sa oras na iyon, naisip nila na katapusan na nila. Kung hindi lang sana ninakaw ni Ma’am Loida ang pera, sana ay nasa mas mataas na sementadong gusali sila.

Habang nag-iiyakan ang mga ina at nagdarasal ang mga ama, isang malakas na tunog ng makina ang umalingawngaw mula sa madilim at bahaing kalsada. Mula sa makapal na ulan, lumitaw ang tatlong malalaki at bagong-bagong motorized fiberglass rescue boats. May mga nakakabit na matitinik na spotlight sa harapan ng bawat isa.

Laking gulat ni Kapitan Ramon nang makita niya kung sino ang nagmamaneho ng nangungunang bangka.

Walang iba kundi si Ma’am Loida, suot ang isang kulay kahel na life vest, kasama ang ilang tauhan mula sa munisipyo. Agad na idinikit ng guro ang mga bangka sa gilid ng burol at inihagis ang mga tali upang makasampa ang mga tao.

“Mabilis! Isakay ninyo muna ang mga bata at ibigay ang mga life jacket sa loob!” sigaw ni Ma’am Loida sa gitna ng ugong ng ulan at hangin.

Nang makasampa sina Kapitan Ramon at Mang Kiko, nanginginig silang napatingin sa guro. Walang nagtangkang magsalita hanggang sa maihatid silang lahat nang ligtas sa tatlong palapag na munisipyo sa kabilang bayan kung saan hindi inaabot ng baha.

Doon, habang binibigyan ng mainit na kumot ang mga bata, hinarap ni Kapitan Ramon si Ma’am Loida.
“Ma’am… saan nanggaling ang mga bangkang ito?” nanginginig na tanong ng Kapitan. “Napakamahal ng mga ito…”

Huminga nang malalim si Ma’am Loida at pinunasan ang kanyang basang mukha.
“Kalahating buwan na ang nakararaan, palihim akong nakatanggap ng report mula sa isang kaibigang engineer sa dam. Nagbabala siya na may depektong natuklasan at sa unang malakas na bagyo, siguradong bubuhos ang tubig sa San Isidro na aabot lagpas sa ikalawang palapag ng mga bahay. Naisip ko, aanhin natin ang bagong bubong ng isang palapag na eskwelahan kung buong gusali naman ay lulubog sa baha?”

Natahimik ang buong bulwagan. Lahat ay nakikinig.

“Alam kong hindi kayo maniniwala sa akin kung sasabihin ko ang plano ko dahil matagal na ninyong pinapangarap ang bubong na iyon,” patuloy ni Ma’am Loida, may mga luhang tumutulo sa kanyang mata. “Kaya gumawa ako ng matinding desisyon. Ginamit ko ang buong pondo para umorder ng tatlong heavy-duty rescue boats at daan-daang life vest mula pa sa Cebu. Itinago ko ito sa bodega sa kabilang bayan para kapag dumating ang araw na ito, may sasakyan tayo. Handa akong makulong at tawaging magnanakaw, huwag ko lang makitang malunod ang mga estudyanteng itinuturing kong sariling mga anak.”

Tuluyang bumagsak ang luha nina Kapitan Ramon at Mang Kiko. Napaluhod sila sa harapan ni Ma’am Loida, labis na nahihiya sa lahat ng masasakit na salitang ibinato nila sa guro.

Ang buong barangay na minsan siyang itinakwil ay pinalibutan siya ng yakap at pasasalamat. Si Ma’am Loida ay hindi isang magnanakaw; siya ay isang bayani na naglakas-loob na magsakripisyo ng sariling dangal upang bumili ng buhay at kinabukasan para sa lahat.