ANG GABI SA ISANG LOOBAN SA TONDO KUNG SAAN ANG SINTUNADONG LASINGGERO AY BALAK SANANG BATUHIN NG MGA KAPITBAHAY DAHIL SA INGAY, PERO NANG PASUKIN SILA NG “AKYAT BAHAY GANG” AY GINAMIT NIYA ANG MIKROPONO UPANG PIGILAN ANG KRIMEN

ANG GABI SA ISANG LOOBAN SA TONDO KUNG SAAN ANG SINTUNADONG LASINGGERO AY BALAK SANANG BATUHIN NG MGA KAPITBAHAY DAHIL SA INGAY, PERO NANG PASUKIN SILA NG “AKYAT BAHAY GANG” AY GINAMIT NIYA ANG MIKROPONO UPANG PIGILAN ANG KRIMEN

Alas-onse ng gabi sa Eskinita Dos, Tondo. Ang buong barangay ay balot na sana ng himbing ng tulog, kung hindi lang dahil sa isang boses na parang pusang naiipit sa pinto.

“And now… the end is neaaaaaar! And so I face… the final curtaiinnnn!”

Si Mang Dante na naman. Bawat Biyernes, may ritwal siya: isang case ng Red Horse, isang platito ng mani, at ang kanyang Platinum Videoke Machine na nakatodo ang volume. Ang problema, sintunado si Dante. Ang boses niya ay wala sa tono, wala sa tiyempo, at higit sa lahat, wala sa lugar.

“Jusko naman Dante! Patulugin niyo kami!” sigaw ni Aling Marites mula sa kabilang bintana. “Bukas na ang trabaho! Maawa ka sa eardrums namin!”

“Isa pa Marites! I did it… My Waaaaay!” sagot ni Dante sabay lagok ng beer.

Galit na galit ang mga kapitbahay. Nag-usap-usap na sina Mang Kanor (Tanod), Aling Marites, at iba pang perwisyo sa group chat. Plano nilang batuhin ng ice water ang bubong ni Dante o kaya ay putulan siya ng kuryente para tumahimik na.

Lingid sa kaalaman nila, sa bubong ng mga bahay, may gumagapang na limang anino.

Sila ang “Silencer Gang.” Mga propesyonal na akyat-bahay na target ang mga lugar na mahimbing ang tulog. Ang modus nila: papasok sa bintana, magpapakawala ng sleeping gas, at lilimasin ang gamit habang tulog ang mga tao.

Ang leader nila ay si “Buboy Tahimik.”

“Boss,” bulong ng isang goon. “Ang ingay nung kumakanta. Gising pa ang buong barangay dahil sa kanya. Hindi tayo makakapanloob.”

“Bwisit na lasinggero ‘yan,” bulong ni Buboy. “Unahin niyo siya. Patahimikin niyo. Putulin niyo ang kurdon ng mic at talian niyo ang leeg.”

Bumaba ang Silencer Gang sa bakuran ni Mang Dante. Madilim sa pwesto ni Dante, tanging ang TV screen ng videoke ang nagbibigay ng liwanag.

Habang bumibirit si Dante sa chorus ng “My Way” (ang kanta na may sumpa daw), naramdaman niya ang kaluskos sa likod niya.

Lasing si Dante, pero Street Smart siya. Lumaki siya sa Tondo. Alam niya ang tunog ng pusa, at alam niya ang tunog ng taong may masamang balak.

Sa repleksyon sa screen ng TV, nakita niya ang anino ng lalaking may hawak na tubo sa likod niya.

“Regrets… I’ve had a few…” kanta ni Dante.

Nang akmang hahampasin siya ni Buboy, biglang yumuko si Dante para abutin ang bote ng beer sa sahig!

WHOOSH!

Daplis ang tubo! Tumama ito sa pader! BLAG!

Humarap si Dante, hawak ang mikropono. “Hoy! Sino kayo?! Request ba kayo ng kanta?! Bawal ang scammer dito!”

“Patayin ‘yan!” sigaw ni Buboy.

Sumugod ang apat na magnanakaw.

Hindi nataranta si Dante (siguro dahil sa alak). Hinablot niya ang Microphone Stand na gawa sa mabigat na bakal.

“Gusto niyo ng Heavy Metal?!”

Iniwasiwas niya ang mic stand na parang Gandalf!

PAK!

Tumama ang bakal sa tadyang ng unang sumugod! Tumba!

Ang pangalawang goon ay may patalim. Sinubukan niyang saksakin ang videoke machine.

“Huwag ang Songbook ko!” sigaw ni Dante.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Hinablot ni Dante ang Videoke Songbook—yung makapal na hardbound na libro na may libu-libong pahina at tumitimbang ng dalawang kilo.

Ibinato niya ito nang buong pwersa!

THUD!

Sapul sa mukha ang goon! Ang Songbook ay masakit pa sa hollow block kapag tumama sa ilong!

“Ang sakit! Ang kapal ng libro!” iyak ng goon habang dumudugo ang ilong.

Ang pangatlong goon ay sinubukan siyang sakalin gamit ang lubid.

Mabilis na inikot ni Dante ang mahabang cord ng kanyang mikropono. Ginawa niya itong Lasso.

WHIP!

Pumulupot ang wire sa leeg ng goon. Hinila ni Dante ang mic papalapit sa kanya.

“Sound check!”

Itinutok ni Dante ang mikropono sa Speaker (Amplifier) nang sobrang lapit.

SCREEEEEEEEEECH!!! (Audio Feedback)

Lumikha ito ng napakataas at napakasakit na tunog! High-pitched frequency na nakakabasag ng eardrums!

“ARAY! TENGA KO! ANG SAKIT!” sigaw ng mga magnanakaw. Napahawak sila sa tenga at napaluhod. Kahit ang mga kapitbahay na natutulog ay napabalikwas dahil sa ingay.

Si Buboy Tahimik na lang ang nakatayo. Galit na galit. May hawak siyang baril.

“Tapos na ang concert mo!” sigaw ni Buboy.

Pero dahil sa sobrang lakas ng feedback, nagising si Aling Marites at si Mang Kanor. Sumilip sila sa bintana at nakita ang mga armadong lalaki sa bakuran ni Dante.

“May magnanakaw! Tulungan si Dante!” sigaw ni Marites.

Dahil sa takot na barilin siya, binuhat ni Dante ang kanyang Jumbo Speaker (yung may gulong).

“Grand Finale!”

Tinulak niya ang speaker papunta kay Buboy!

BOOGSH!

Sinalpok si Buboy ng dambuhalang speaker! Naipit siya sa pader!

Naglabasan ang mga kapitbahay dala ang mga walis tambo, arinola, at dos-por-dos.

“Sugurin!” sigaw ni Mang Kanor.

Pinagtulungan ng buong barangay ang Silencer Gang. Binuhusan ng mainit na tubig, pinalo ng kawali, at binato ng paso.

Sa huli, nakatali ang limang magnanakaw sa poste ng kuryente. Hilo, bugbog, at may trauma sa videoke.

Dumating ang mga pulis. Narekober nila ang mga gamit sa bag ng mga magnanakaw—mga laptop, cellphone, at alahas na ninakaw nila sa kabilang subdivision.

“Dante!” sigaw ni Mang Kanor habang inaakbayan ang lasinggero. “Pasensya ka na ha! Akala namin nung una nag-iingay ka lang, ‘yun pala nililigtas mo kami!”

“Oo nga Dante!” sabi ni Aling Marites na may dalang platito ng pulutan. “Kung hindi ka kumanta, baka nanakawan na kami nang tulog! Ikaw ang bayani ng Eskinita Dos!”

Napangiti si Dante, medyo gewang-gewang pa. Inayos niya ang kanyang sando na may mantsa ng beer.

“Wala ‘yun mga neighbors,” sabi ni Dante habang hawak ulit ang mic. “Ang musika ay weapon of mass distraction. Basta, wag niyo na akong babatuhin ha?”

“Hindi na! Sige, kanta pa!” sigaw ng mga tao.

Itinaas ni Dante ang baso.

“Para sa inyo ‘to! Request ni Kapitan! My Way ulit!”

Nagtawanan ang lahat. Sa gabing iyon, walang nagreklamo sa sintunadong boses ni Mang Dante. Dahil narealize nila, mas okay na ang kapitbahay na maingay at sintunado, kaysa sa tahimik na gabi na may kasamang panganib.

At ang Silencer Gang? Nasa kulungan na. At ang parusa sa kanila? Araw-araw silang pinapakinggan ng recording ng pagkanta ni Dante hanggang sa magsisi sila sa mga kasalanan nila.

Sa huli, napatunayan na hindi kailangan ng magandang boses para maging bida. Minsan, lakas lang ng loob, lakas ng volume, at tamang song choice ang kailangan para mapatahimik ang mga masasamang loob.