ANG BINIBINING PINAGTAWANAN NG LAHAT PERO TUMINGALA SA MGA BITUIN AT NATAGPUAN ANG TUNAY NA KAPALARAN SA KALAWAKAN

ANG BINIBINING PINAGTAWANAN NG LAHAT PERO TUMINGALA SA MGA BITUIN AT NATAGPUAN ANG TUNAY NA KAPALARAN SA KALAWAKAN

Si Liana ay isang labing-anim na taong gulang na dalagita mula sa isang maliit na baryo sa Bulacan. Payat siya, medyo tahimik, ngunit may mga mata na kumikislap tuwing gabi habang nakatingala sa kalangitan. Ang pangarap niya ay hindi pangkaraniwan para sa karamihan sa paligid niya: gusto niyang maging astronaut.

“Liana, imposibleng mangyari ’yan. Ano ka, susunod sa buwan?” biro ng mga kaklase niya kapag nababanggit niya ang pangarap. Minsan pati ilang kamag-anak ay napapangiti lang at nagsasabing, “Mag-aral ka na lang ng praktikal na kurso, anak.” Pero sa kabila ng mga halakhak at pangungutya, hindi nawala ang kanyang pananabik sa mga bituin.

Tuwing gabi, inilalabas niya ang lumang teleskopyo na minana pa niya sa lolo. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng kanilang bakuran, pinapakinggan niya ang mga kuliglig habang nakatingin sa mga bituin, iniisip kung paano kaya ang buhay sa kalawakan. “Balang araw,” bulong niya, “makikita ko ang mundo mula sa itaas.”

Isang gabi, napanood niya sa balita na magkakaroon ng solar eclipse kinabukasan. Halos hindi siya nakatulog sa sobrang tuwa. Maaga siyang bumangon, dala ang maliit na notebook, at lumabas sa bakuran. Nang unti-unting lumapit ang anino ng buwan at natakpan ang araw, napanganga siya sa ganda. Para bang biglang tumahimik ang paligid, at siya lang ang naiwan na nakatingin sa mahika ng langit.

Habang nakatayo siya roon, may isang lalaki na lumapit mula sa kalsada. “Ang ganda, ano?” sabi nito, nakangiti.

“Oo!” sagot ni Liana, puno ng sigla. “Kakaiba talaga kapag nakikita mong gumagalaw ang mga planeta at buwan. Alam mo ba, kailangan eksakto ang anggulo ng orbit para mangyari ang ganitong klase ng eclipse?” Hindi niya napansin na tuluy-tuloy na siyang nagsasalita tungkol sa bituin, buwan, at mga planeta. Tahimik lang na nakikinig ang lalaki, halatang humahanga.

Lumipas ang isang linggo. Isang hapon, habang nag-aaral siya sa kusina, may kumatok sa kanilang pinto. Pagbukas niya, dalawang babaeng nakaputing blazer ang nakatayo, may dalang folder na may logo ng NASA.

“Ikaw ba si Liana?” tanong ng isa, nakangiti.

“Opo,” sagot niya, nagtataka.

“Inimbitahan ka namin sa isang espesyal na kaganapan sa aming tanggapan sa susunod na buwan. May nag-rekomenda sa’yo matapos marinig kung paano ka nagbahagi tungkol sa solar eclipse. Nais naming ipakita sa’yo kung gaano kalapit ang mga pangarap mo sa kalangitan.”

Halos hindi makapaniwala si Liana. Nang dumating ang araw ng pagbisita, nakatayo siya sa harap ng malaking gusali ng NASA, suot ang pinakamagandang damit na meron siya. Habang naglalakad siya papasok, naramdaman niyang parang may tumutulak sa kanya mula sa loob — tapang at saya.

Pagpasok niya sa isang silid na puno ng mga larawan ng kalawakan, nakita niya ang lalaking nakausap niya noong eclipse. Nakasuot ito ng ID at ngumiti. “Liana,” sabi niya, “ako pala si Ethan, isa akong astronomer dito. Nang marinig kita, alam kong kailangan naming makita ka muli.”

Pinakilala siya sa mga scientist at pinayagang silipin ang isang totoong teleskopyo na ginagamit sa pag-aaral ng mga bituin. Habang nakatingin siya sa napakalaking lente, napangiti siya at napaluha nang bahagya. Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang ang kanyang pangarap ay hindi biro, kundi isang direksyong sinusuportahan ng mga taong naniniwala sa kanya.

At habang papalubog ang araw sa labas ng gusali, naglakad siya palabas kasama sina Ethan at ang mga bagong kaibigan na nagbahagi rin ng kanyang pag-ibig sa kalangitan. Alam niyang mahaba pa ang landas, ngunit ngayon, tiyak siya: wala nang katawang lupa o pangungutya ang makakapigil sa isang pusong handang lumipad hanggang sa mga bituin.