“Bakit may birthmark na hugis bituin ang batang pulubing ito?!”
Halos mapahagulgol sa gulat ang isang kilalang bilyonarya nang makita niya ang kakaibang marka sa balikat ng isang batang namamalimos sa kalsada. Sa sandaling iyon, muling bumalik ang isang sugat sa kanyang puso—ang pagkawala ng kanyang anak maraming taon na ang nakalipas.
Si Doña Isabella ay kilala bilang pinakamayamang babae sa kanilang lungsod. Malawak ang kanyang negosyo at halos lahat ng tao ay may respeto sa kanyang pangalan. Ngunit sa kabila ng kayamanan at kapangyarihan, may isang bagay na hindi kailanman napunan sa kanyang buhay.
Limang taon na ang nakalipas, nawala ang kanyang tatlong taong gulang na anak na si Gabriel habang sila ay nasa isang pampublikong parke. Isang sandali lamang siyang nalingat—at nang muli siyang lumingon, wala na ang bata.
Ginawa ni Isabella ang lahat upang mahanap ang kanyang anak. Nag-alok siya ng napakalaking pabuya, nagpaimbestiga sa mga pulis, at kahit mga pribadong imbestigador ay kanyang kinuha. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, walang bakas ni Gabriel ang natagpuan.
Mula noon, tila nabawasan ang liwanag sa kanyang buhay.
Ang madalas lamang niyang kasama ay ang kanyang nakababatang kapatid na si Matilda. Ito ang tumutulong sa kanya sa pamamahala ng kumpanya, lalo na kapag nawawalan siya ng lakas dahil sa patuloy na lungkot.
Isang hapon, kakalabas lamang nina Isabella at Matilda mula sa isang mamahaling restaurant sa sentro ng lungsod. Habang naglalakad papunta sa kanilang sasakyan, napansin ni Matilda na tila malalim ang iniisip ng kanyang kapatid.
“Ate,” sabi nito habang inaayos ang kanyang sunglasses, “kailangan mo na talagang tanggapin ang nangyari. Limang taon na ang lumipas. Hindi na babalik si Gabriel.”
Tahimik lamang si Isabella.
Nagpatuloy si Matilda, mas malamig ang tono.
“Siguro panahon na para mag-focus ka na lang sa negosyo. Kung tutuusin, mas mabuti pang ako na ang mamahala sa lahat.”
Bago pa makasagot si Isabella, may lumapit na isang batang lalaki.
Mukhang nasa walong taong gulang ito—payat, marumi ang damit, at walang sapatos. Nanginginig ang kanyang kamay habang inilalahad ito sa harap nila.
“Ma’am… pahingi po ng barya… pambili lang po ng tinapay,” mahinang pakiusap ng bata.
Agad na umatras si Matilda na tila nandidiri.
“Lumayo ka nga! Ang baho mo!” sigaw niya. “Guard! Bakit pinapalapit ninyo ang mga batang palaboy dito?”
Napahinto si Isabella. May kung anong pumukaw sa kanyang atensyon.
Habang tinataboy ni Matilda ang bata, napansin ni Isabella na bahagyang napunit ang manggas ng bata. Lumantad ang isang maliit na marka sa kanyang balikat.
Isang birthmark na hugis bituin.
Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.
Lumapit siya sa bata at marahang hinawakan ang balikat nito upang makita nang malinaw ang marka.
Napaatras siya sa gulat.
“Ang… markang ito…” bulong niya.
Ang kanyang anak na si Gabriel ay ipinanganak na may kakaibang birthmark—isang maliit na bituin sa kaliwang balikat.
Napaluha si Isabella habang nanginginig ang kanyang mga kamay.
“Anak…” halos hindi niya mabigkas ang salita.
Nagkatinginan sila ng bata, parehong litong-lito sa nangyayari.
Sa likod nila, biglang namutla si Matilda.
Sa sandaling iyon, nagsimulang mabuo sa isip ni Isabella ang isang nakakatakot na posibilidad—na ang pagkawala ng kanyang anak ay maaaring hindi aksidente… at ang taong pinagkakatiwalaan niya sa loob ng maraming taon ay maaaring may kinalaman sa lahat.