AKTO NG PAGNANAKAW SA LABAS NG BAHAY, NAHULI SA CCTV NGUNIT ANG INAASAHANG MADUGONG KOMPRONTASYON SA PAGITAN NG GALIT NA MAY-ARI AT DESPERADONG MAGNANAKAW AY NAUWI SA ISANG DI INAASAHANG EKSENA NA MAGPAPALUHA SA SINO MANG MAKAKASAKSI NITO

AKTO NG PAGNANAKAW SA LABAS NG BAHAY, NAHULI SA CCTV NGUNIT ANG INAASAHANG MADUGONG KOMPRONTASYON SA PAGITAN NG GALIT NA MAY-ARI AT DESPERADONG MAGNANAKAW AY NAUWI SA ISANG DI INAASAHANG EKSENA NA MAGPAPALUHA SA SINO MANG MAKAKASAKSI NITO

“HULI KA! HUWAG NA HUWAG KANG KIKILOS KUNG AYAW MONG MASAKTAN!”

Umalingawngaw ang matapang na sigaw ni Berto sa tahimik na eskinita ng Barangay San Isidro, kasabay ng paghampas ng batuta sa gate. Binaha ng liwanag mula sa kanyang flashlight ang nanginginig na pigura. Alas-tres ng madaling araw, walang tigil ang malakas na ulan. Matagal na siyang nagmamasid sa CCTV, ang mga mata’y nanlilisik matapos mapansin ang estranghero na pumasok sa garahe.

Nakayuko ang lalaki, basang-basa ang kanyang manipis na kamiseta. Sa kanyang maruruming kamay ay mahigpit na nakahawak ang pares ng mamahaling running shoes na pagmamay-ari mismo ni Berto. Paborito niya itong sapatos na madalas ginagamit sa marathon, nagkakahalaga ng libu-libo, at sadyang nakalimutan lamang niyang ipasok sa bahay matapos labhan.

“I-ibaba mo ‘yan! Magnanakaw!” muling sigaw ni Berto, ang puso ay kumakabog sa matinding galit at pag-aalala. Nasanay na siya sa mga sunod-sunod na balita ng akyat-bahay sa kanilang lugar nitong mga nakaraang buwan, kaya ganoon na lamang ang kahandaan niyang ipagtanggol ang pamilya mula sa banta ng kapahamakan.

Dahan-dahang binitawan ng lalaki ang sapatos. Pag-angat ng kanyang basang mukha na natatamaan ng flashlight, tumambad kay Berto ang isang taong tila tuluyan nang inabandona ng lipunan. Ang lalaki ay nasa kalagitnaan ng tatlumpung taong gulang, ngunit ang lalim ng kanyang mga mata ay nagpapahiwatig ng matinding hirap. Nanginginig ang buong katawan nito, hindi lamang sa matinding ulan, kundi dahil sa matinding takot na saktan siya.

“Pasensya na po, boss… Ibabalik ko na po. Parang awa niyo na, huwag niyo po akong saktan,” pautal-utal na pakiusap ng lalaki. Boses niya’y basag at hirap. “Akala ko po kasi itinapon na dahil naiwan sa labas. Wala po kasi akong tsinelas. Nagdurugo na po ang mga paa ko dahil sa basag na bote at matatalim na bato sa aspalto.”

Ibinaba ni Berto ang tutok ng flashlight. Nakita niyang nagsasabi ito ng totoo. Nakayapak lamang ito. Ang mga paa nito ay puno ng putik, sariwang hiwa, at paltos na tila naglakad ng napakalayo bago pa man bumagsak ang malakas na ulan.

“Kahit pa anong rason mo! Hindi mo pwedeng kunin ang hindi sa’yo! Alam mo bang pwede kitang ipakulong ngayon din? Isang tawag ko lang sa mga tanod ng barangay, sa malamig na selda ang bagsak mo!” Galit na dinukot ni Berto ang kanyang cellphone at nag-dial.

“Boss, maawa po kayo,” tuluyan nang lumuhod ang lalaki, ang luha’y sumasabay sa malamig na ulan. “Galing pa po akong probinsya. Tatlong araw na po akong naglalakad. Tinanggal po ako sa trabaho sa construction at walang ibinigay na pamasahe. Gusto ko lang pong makauwi nang buhay sa mag-ina ko. Huwag niyo po akong ipakulong. Napilitan lang po talaga ako dahil hindi ko na makayanan ang sakit ng mga paa ko.”

Tumigil ang daliri ni Berto sa screen ng kanyang cellphone. Tiningnan niyang muli ang lalaki. Wala itong dalang mapanganib na armas, tanging isang manipis na plastic bag lamang na naglalaman ng ilang pirasong lumang damit na pamalit.

Isang malalim na katahimikan ang namayani, tanging hagupit ng ulan ang naririnig. Sa isip ni Berto, maaari niyang ituloy ang pagtawag sa awtoridad. Tama iyon sa batas. Ngunit sa mata ng pagkaawa at pagiging tao, may pumipigil sa kanya. Paano kung mangyari rin ito sa pamilya niya?

Ibinaba ni Berto ang cellphone at batuta. Huminga siya nang malalim at tuluyang pinatay ang nakakapasong liwanag ng kanyang flashlight.

“Anong pangalan mo?” mahinahong tanong niya, biglang nagbago ang kanyang tono. “Elmo po,” nanginginig nitong sagot, umiiwas ng tingin. “Tumayo ka. Anong size ba ng paa mo?” Napakurap-kurap si Elmo. “Nueve po, boss.” “D’yan ka lang. Subukan mong tumakbo at hahabulin kita,” banta ni Berto ngunit kapansin-pansing wala na ang bagsik sa kanyang tinig. Pumasok siya sa loob ng bahay.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ilang minuto ang lumipas, bumalik si Berto. Wala na siyang dalang kahoy na pamalo. Sa halip, dala-dala niya ang isang pares ng matibay na lumang rubber shoes, isang makapal na jacket, at mainit na kape sa thermos na may kasamang pandesal.

Inabot niya ang lahat ng ito kay Elmo. “Isuot mo iyang sapatos, saktong size nine ‘yan. Ipatong mo ang jacket para hindi ka na giniginaw. Kainin mo ‘to bago ka magpatuloy sa iyong paglalakad pauwi.”

Napako sa kanyang kinatatayuan si Elmo. Tuluyan na siyang humagulgol nang malakas. “Bakit po? Muntik ko na kayong pagnakawan ngayong gabi… Bakit niyo po ako tinutulungan ng ganito?”

Ngumiti nang bahagya si Berto. “Minsan sa buhay, nagkakamali tayo ng desisyon hindi dahil masama tayong tao, kundi dahil desperado tayo at naiipit sa sitwasyon. Pero hindi ibig sabihin hanggang doon na lang ang kwento natin. Umuwi ka nang maayos sa mag-ina mo.” Dinukot niya ang isang libong piso at inipit sa palad ng lalaki. “Pandagdag sa pamasahe mo para makasakay ka ng bus. Huwag na huwag ka nang gagawa ng masama, maliwanag?”

“Opo, boss… Maraming, maraming salamat po talaga. Pangako po, hindi ko ito makakalimutan. Pagpalain po kayo ng Diyos,” umiiyak na pasalamat ni Elmo habang nagmamadaling isinusuot ang jacket at sapatos.

Tahimik na pinanood ni Berto si Elmo habang naglalakad palayo sa eskinita. Mabilis at magaan na ang hakbang nito dahil protektado na ang mga paa. Sa paglaho ng anino sa dilim, naramdaman ni Berto ang kakaibang ginhawa. Pumasok siya at isinara ang gate, iniisip na mas mahalaga ang pag-asa kaysa materyal na bagay.