AKALA NG MGA DOKTOR SA OSPITAL NA ITO AY KATAPUSAN NA NG KANILANG BUHAY NANG SUMUGOD ANG ISANG LALAKING MAY HAWAK NA MALAKING BARETA AT SAPILITANG BINIHAG ANG HEAD SURGEON NGUNIT LAKING GULAT NILA NANG DALHIN SILA NITO SA BASEMENT

AKALA NG MGA DOKTOR SA OSPITAL NA ITO AY KATAPUSAN NA NG KANILANG BUHAY NANG SUMUGOD ANG ISANG LALAKING MAY HAWAK NA MALAKING BARETA AT SAPILITANG BINIHAG ANG HEAD SURGEON NGUNIT LAKING GULAT NILA NANG DALHIN SILA NITO SA BASEMENT

Nanginginig ang mga kamay ni Dr. Ramon Perez habang inaayos ang benda ng pasyente sa emergency room ng Philippine General Hospital.

Wala nang tigil ang pagbuhos ng ulan sa labas dulot ng malakas na bagyo, at abot hanggang tuhod na ang baha sa kahabaan ng Taft Avenue. Bahagyang kumukurap ang mga ilaw sa buong gusali, hudyat na nahihirapan na ang pangunahing linya ng kuryente.

Sa kalagitnaan ng kanyang pag-aasikaso, biglang bumukas nang napakalakas ang salaming pinto ng ER.

Pumasok ang isang lalaking basang-basa ng ulan, puno ng putik ang damit, at may hawak na mahaba at makapal na baretang bakal.

Nanlaki ang mga mata ng mga nars at pasyente.

Sumigaw ang lalaki nang ubod ng lakas, hinahanap ang pinakamataas na doktor sa ospital. Mabilis na lumapit ang dalawang security guard upang pigilan siya, ngunit walang-awa niya itong itinulak palayo gamit ang kanyang balikat.

“Nasaan ang head doctor?! Ilabas niyo siya ngayon din kung ayaw niyong magkagulo rito!” panggagalaiti ng lalaki habang iwinawasiwas ang mabigat na bakal.

Dahil sa takot na may masaktan, matapang na humakbang paharap si Ramon. Nagpakilala siya bilang chief resident on duty.

Agad siyang hinawakan ng lalaki sa kwelyo ng kanyang puting coat at hinila palapit.

“Sumama ka sa akin sa basement ngayon din, doktor! Wala nang oras, kailangan na nating bumaba bago pa mahuli ang lahat!” utos nito.

Kumaba nang matindi ang dibdib ni Ramon. Akala niya ay isa itong baliw na suspek na naghahanap ng droga o magnanakaw ng mamahaling kagamitan sa ospital.

Pilit siyang nagpupumiglas habang kinakaladkad siya ng lalaki patungo sa madilim na hagdanan pababa ng basement.

Sumunod ang ilang nars na umiiyak sa takot, nagmamakaawang pakawalan ang kanilang doktor, ngunit patuloy lang sa mabilis na paglalakad ang lalaki.

Habang bumababa sila sa malamig at madilim na hagdanan, biglang namatay ang lahat ng ilaw. Nawalan ng kuryente ang buong ospital.

Mas lalong tumindi ang sigawan at pagpapanic sa itaas na mga palapag.

“Bilisan mo ang paglalakad! Kailangan nating makarating sa generator room!” sigaw ng lalaki, pilit na ginagamit ang flashlight ng kanyang basag na cellphone upang silipin ang daan.

Kinuha rin ni Ramon ang kanyang sariling telepono mula sa bulsa upang magbigay ng liwanag.

Sa pagmamadali niya, aksidenteng napindot ang browser kung saan nakabukas ang

Page: SAY – Story Around You | Original story

na palagi niyang binabasa kapag break time niya sa ward.

Mabilis niya itong pinatay at itinutok ang ilaw sa daanan.

Walang ibang tumatakbo sa isip ng doktor kundi ang kaligtasan ng mga pasyente sa Intensive Care Unit at sa Neonatal Intensive Care Unit o NICU, kung saan dose-dosenang mga sanggol na wala pang buwan ang nakakabit sa mga makina.

Kung hindi babalik ang kuryente sa loob ng limang minuto, tiyak na mamamatay ang mga inosenteng bata.

Nakaramdam siya ng labis na galit sa lalaking kumaladkad sa kanya dahil sinasayang nito ang mahalagang oras na dapat sana ay ginagamit niya para iligtas ang mga pasyente.

Pagsapit nila sa harap ng malaking bakal na pinto ng main generator room, ginamit ng lalaki ang hawak nitong bareta upang sapilitang sirain ang matibay na kandado.

Pumasok sila sa loob at bumungad ang umuusok at sirang makina.

“Wala na, tapos na ang lahat,” naiiyak na bulong ni Ramon. “Mamamatay ang mga sanggol sa taas dahil sira na ang backup generator natin.”

Dito na biglang binitawan ng lalaki ang bareta at mabilis na binuksan ang isang maliit na waterproof bag na nakasukbit sa kanyang likuran.

Laking gulat ni Ramon nang maglabas ang lalaki ng isang kumikinang at bagong-bagong alternator belt at ilang sensitibong piyesa ng makina.

Mabilis at dalubhasang ikinabit ng lalaki ang mga piyesa gamit ang kanyang mga sugatang kamay.

“Ako ang chief engineer ng kumpanyang nag-supply ng generator na ito,” humihikbing paliwanag ng lalaki habang naghihigpit ng mga turnilyo.

“Kasalukuyan akong nasa bakasyon nang malaman kong bumigay ang linya niyo dahil sa baha. Nakipagsapalaran ako sa baha at nag-hijack pa ng dump truck para lang makarating dito bitbit ang mga piyesang ito, dahil nandoon sa NICU ang kambal kong anak na parehong nakakabit sa ventilator.”

Pagkasabi nito, malakas na hinatak ng engineer ang lever.

Umandar nang napakalakas ang makina, at sabay-sabay na nagliwanag ang buong ospital.

Napaluhod si Ramon sa sahig at hindi napigilang humagulgol nang malakas.

Ang inakala niyang bayolenteng kriminal na papatay sa kanya ay ang mismong desperadong ama na nagligtas hindi lamang sa sarili nitong mga anak, kundi sa daan-daang pasyente ng buong ospital na inabot ng sakuna.