AKALA NG LALAKING ITO AY MAKATATAKAS SIYA SA MGA PULIS MATAPOS MAGNAKAW NG ISANG MILYONG PISO SA BANGKO NGUNIT LAKING GULAT NIYA NANG I-HIJACK NIYA ANG ISANG UMAANDAR NA KOTSE UPANG MAGING GETAWAY VEHICLE DAHIL ANG NANGYARI SA LOOB NG SASAKYAN AY ISANG NAKAKAGIMBAL NA PANGYAYARI NA HINDI NIYA INASAHAN

AKALA NG LALAKING ITO AY MAKATATAKAS SIYA SA MGA PULIS MATAPOS MAGNAKAW NG ISANG MILYONG PISO SA BANGKO NGUNIT LAKING GULAT NIYA NANG I-HIJACK NIYA ANG ISANG UMAANDAR NA KOTSE UPANG MAGING GETAWAY VEHICLE DAHIL ANG NANGYARI SA LOOB NG SASAKYAN AY ISANG NAKAKAGIMBAL NA PANGYAYARI NA HINDI NIYA INASAHAN

Tumatagaktak ang pawis sa noo ni Dante habang tumatakbo sa masisikip na eskinita ng Sampaloc. Rinig na rinig niya ang sunod-sunod na wang-wang ng mga sasakyan ng pulis na humahabol sa kanya.

Mahigpit ang yakap niya sa duffel bag na naglalaman ng dalawang milyong piso.

Kaaalis lamang niya mula sa isang malaking sangay ng money remittance center kung saan matagumpay siyang nakapagnakaw gamit ang pananakot at isang kalibre .45 na baril.

Halos pumutok ang kanyang dibdib sa kakulangan ng hininga.

Kailangan niya ng masasakyan, at kailangan niya ito ngayon din.

Pagliko niya sa kanto patungo sa España Boulevard, nakita niya ang isang puting sedan na naka-park sa gilid ng kalsada. Umuusok ang tambutso nito, hudyat na nakabukas ang makina.

Walang pag-aalinlangan, binuksan niya ang pinto sa likuran at mabilis na pumasok, itinutok agad ang baril sa batok ng lalaking nasa driver’s seat.

“Umalis na tayo! Bilis! Kundi pasasabugin ko ang ulo mo ngayon din!” sigaw ni Dante.

Napatili sa gulat ang driver, nabitawan ang kinakain nitong siopao, at nanginginig na inilipat ang kambyo.

Umandar nang mabilis ang kotse, umiiyak na pumihit ang manibela palayo sa papalapit na mga pulis.

Panay ang lingon ni Dante sa likuran habang iniiwasan nila ang mga nagkalat na jeepney at tricycle.

“Huwag kang gagawa ng kahit anong katarantaduhan kung gusto mo pang makita ang pamilya mo nang buhay,” pagbabanta ni Dante habang nakadikit pa rin ang baril sa upuan.

Humagulgol ang driver.

“O-opo, opo… parang awa niyo na po, susunod po ako sa lahat,” sagot ng lalaki, patuloy ang pagtulo ng luha sa kanyang mga pisngi.

Nararamdaman ni Dante ang unti-unting paghupa ng kanyang kaba dahil nakalayo na sila sa pinangyarihan ng krimen.

Sinulyapan niya ang paligid ng sasakyan at may napansin siyang isang laptop na nakabukas sa passenger seat.

Nakabukas ang browser sa isang pamilyar na website.

Nabasa niya sandali ang nakasulat na “Page: SAY – Story Around You | Original story” bago niya ito sinipa pababa sa lapag upang hindi makasagabal.

Nang makarating sila sa kahabaan ng Quezon Avenue, lalong tumindi ang tensyon.

Mula sa di-kalayuan, nakita ni Dante ang mga kumikislap na asul at pulang ilaw ng checkpoint.

Marahil ay nai-broadcast na ang nangyaring pagnanakaw sa radyo.

“Diretso lang,” bulong ni Dante, idiniin pa lalo ang baril.

“Kapag pinahinto tayo, sabihin mo nagmamadali ka dahil dadalhin mo ako sa ospital. Ibaba mo nang kaunti ang bintana.”

Nanginginig ang driver habang papalapit sila.

Isang pulis ang lumapit at kumatok sa bintana.

Ibinaba ng driver ang salamin nang bahagya.

“Saan po ang punta natin, sir?” tanong ng pulis habang sumisilip sa loob ng madilim na kotse.

Nakayuko si Dante sa likod, nagpapanggap na namimilipit sa sakit ng tiyan.

“S-sa ospital po, hepe! Sumasakit po ang tiyan ng kapatid ko, inaatake po yata ng appendicitis!” pautal-utal na sagot ng driver.

Tiningnan ng pulis ang pawisang mukha ni Dante.

Tumango ang opisyal.

“Sige, mag-ingat kayo. Bilisan niyo na,” utos ng pulis bago pinalampas ang sasakyan.

Nakahinga nang maluwag si Dante nang makalagpas sila.

Wala na ang mga humahabol sa kanya.

Malinis ang kanyang naging pagtakas.

Inalis niya ang pagkakadikit ng baril sa upuan at sumandal.

Binuksan niya ng kaunti ang zipper ng kanyang bag para silipin ang makapal na bungkos ng mga pera.

Napangiti siya.

Buhay na siya, mayaman na siya.

Samantala, ang driver ay patuloy pa rin sa paghagulgol at pag-ungol habang nagmamaneho sa kahabaan ng highway papuntang NLEX.

Naiinis na si Dante sa ingay ng lalaki.

“Tangna, tumigil ka nga sa pag-iyak! Sinabi ko namang hindi kita papatayin kapag nakalagpas tayo! Buhay ka, ligtas ka na!” sigaw ni Dante, tinapik pa nang malakas ang balikat ng driver upang patahanin ito.

Ngunit hindi tumigil ang lalaki.

Umiling-iling ito, ang mga kamay ay nanginginig na nakakapit sa manibela.

“H-hindi po iyon ang iniiyakan ko, boss…” humihikbing sagot ng driver.

Kumunot ang noo ni Dante.

“Eh, ano ang iniiyakan mo, gago?!”

Suminghap ang driver, napapikit nang mariin, bago sumagot sa nanginginig na boses.

“Kanina pa po ako umaapak sa preno… pero wala pong kumakagat. Papunta po sana ako sa mekaniko nang sumakay kayo.”

Nanlaki ang mga mata ni Dante at napatingin sa unahan.

Sa harap nila, mabilis na lumalapit ang makapal na kongkretong pader ng tollgate dahil sa bilis nilang sandaang kilometro bawat oras.

Napamulagat si Dante.

Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

“Ano?! Wala kang preno?!” sigaw niya habang napahawak sa sandalan ng upuan.

“Kanina ko pa po sinasabi sa sarili ko na sana may tumulong sa akin… pero kayo po ang sumakay,” umiiyak na sagot ng driver habang pilit iniikot ang manibela upang iwasan ang mga sasakyan.

Sa unahan, mabilis na lumalaki ang tollgate.

Ramdam ni Dante ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

Ilang minuto lang ang nakalipas, pakiramdam niya ay hari siya ng mundo.

Ngayon, pakiramdam niya ay papunta na siya sa kabilang buhay.

“Lumiko ka! Lumiko ka!” sigaw niya.

“Sinusubukan ko po!” sagot ng driver.

Mabilis na iniwas ng driver ang kotse sa isang lane, ngunit dahil sa bilis, halos tumagilid ang sasakyan.

Sumigaw ang mga tao sa toll plaza habang napansin ang paparating na kotse na tila walang kontrol.

Biglang may napansin ang driver.

“Boss! May emergency ramp sa kanan!” sigaw niya.

Isang matarik na pataas na daan na ginagamit ng mga truck kapag nawalan ng preno ang nasa gilid ng tollgate.

“Doon! Doon tayo!” sigaw ni Dante.

Agad na kinabig ng driver ang manibela papunta sa ramp.

Umakyat ang kotse sa matarik na daan.

Dahil sa bigat at bilis, nagsimulang bumagal ang sasakyan.

Ungol ng makina.

Tili ng gulong.

Hanggang sa—

Tuluyan itong huminto sa gitna ng ramp.

Tahimik.

Parehong hingal na hingal ang dalawa.

Ilang segundo ang lumipas bago sila nakarinig ng mga sirena.

Hindi mga pulis na humahabol mula sa lungsod.

Kundi mga pulis na nasa tollgate na mismo.

Dahan-dahang bumaba si Dante sa sasakyan habang hawak pa rin ang kanyang bag ng pera.

Ngunit sa pagkakataong ito, hindi na siya nagtatangkang tumakbo.

Sa ibaba ng ramp, nakapaligid na ang mga pulis.

Nakataas ang kanilang mga baril.

“BITAWAN MO ANG BAG! TAAS ANG KAMAY!” sigaw ng isang opisyal.

Napatingin si Dante sa bag.

Dalawang milyong piso.

Ang perang halos ikamatay niya.

Dahan-dahan niya itong ibinaba sa lupa.

Itinaas ang dalawang kamay.

At sa unang pagkakataon mula nang magnakaw siya, napatawa siya nang mahina.

Hindi dahil masaya siya.

Kundi dahil sa isang nakakatawang katotohanan.

Kung hindi siya sumakay sa kotse ng lalaking iyon…

baka nakatakas pa siya.