ISANG DUGYOT AT NAGWALA NA MATANDANG BABAE ANG NAGKADENA SA KANYANG SARILI SA GATE NG ISANG EKSKLUSIBONG PRIVATE SCHOOL HABANG MAY HAWAK NA LATA NG GASOLINA AT NAGBABANTANG MANUNOG NA NAGDULOT NG MATINDING PANIC SA MGA MAYAYAMANG MAGULANG AT ESTUDYANTE

ISANG DUGYOT AT NAGWALA NA MATANDANG BABAE ANG NAGKADENA SA KANYANG SARILI SA GATE NG ISANG EKSKLUSIBONG PRIVATE SCHOOL HABANG MAY HAWAK NA LATA NG GASOLINA AT NAGBABANTANG MANUNOG NA NAGDULOT NG MATINDING PANIC SA MGA MAYAYAMANG MAGULANG AT ESTUDYANTE

“Huwag kayong lalapit! Susunugin ko ang sarili ko at ang gate na ito kapag may nangahas na humawak sa akin!”

Ang paos ngunit nakakabinging bulyaw ng isang gusgusang matanda ay pumunit sa tahimik na umaga ng Villa Ignacio.

Sa labas ng bakal na gate ng pinaka-eksklusibong eskwelahan sa lungsod, isang sitwasyon ang mabilis na naghatid ng takot sa madla.

Si Aling Rosa, isang sitenta-anyos na babaeng nakasuot ng punit-punit na daster, ay mahigpit na nakakadena ang baywang sa poste ng eskwelahan.

Sa kanan niyang kamay ay hawak niya ang isang kalawanging galon na may nakasulat na “GASOLINA”, at sa kaliwa naman ay kahon ng posporo.

Gaganapin sana ang graduation ceremony ng mga anak ng mga pulitiko at negosyante. Ngunit imbes na pagdiriwang, puro tili ng panik ang maririnig.

Nagkanya-kanyang atras ang mga mamahaling SUV.

Ang mga magulang na nakasuot ng magagarbong damit ay nagtatago at nanginginig sa likod ng kanilang sasakyan.

“Tumawag kayo ng SWAT! Baka terorista ‘yan!” tili ng mayamang ginang na yakap ang anak.

“Mga baliw na ang mga squatter ngayon! Gusto tayong idamay sa kahirapan nila!”

Napaligiran agad ng mga pulis at bumbero ang lugar.

Nakatutok ang mga baril sa nanginginig na matanda.

Nakahanda rin ang malaking hose ng bumbero upang bombahin siya ng tubig sa sandaling magsindi siya ng apoy.

“Lola, ibaba niyo ang posporo! Pag-usapan natin ito nang maayos!” mariing utos ni Police Captain Morales.

Dahan-dahan siyang lumapit, ang kamay ay nakahanda sa gatilyo.

“Maraming madadamay na inosenteng bata! Kung pera ang kailangan niyo, ibibigay namin, wag lang kayong manakit!”

Lalong humigpit ang hawak ni Aling Rosa sa posporo.

Umaagos ang luha sa kanyang sunog na balat, humahagulgol habang nakatingin sa stage sa loob ng campus kung saan magsisimula na ang seremonya.

“Wala akong pakialam sa mga pera ninyo! Pababain niyo ang direktor ng eskwelahang ito!” nagwawalang sigaw niya.

“Apat na oras na akong nagmamakaawa dito! Binugbog pa ako ng mga guwardiya niyo! Hindi ako aalis sa gate na ito hangga’t hindi niyo ako pinapapasok sa loob!”

Nagkatinginan ang mga pulis.

Isa itong desperadong kriminal na handang mamatay makapasok lamang.

Sumenyas si Captain Morales sa isang police sniper sa itaas ng kabilang gusali.

Wala silang pagpipilian.

Kapag kumiskis ang posporo, babarilin nila ang matanda sa braso upang iligtas ang nakararami.

“Huling babala, Lola! Ibaba mo ‘yan o mapipilitan kaming gumamit ng dahas!” seryosong banta ng kapitan.

Inilapit ni Aling Rosa ang posporo sa magaspang na gilid ng kahon.

Nag-ayos ng posisyon ang sniper.

Pigil hininga ang lahat, naghihintay sa napipintong trahedya.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ngunit bago pa man may pumutok na baril, isang malakas na boses ang umalingawngaw sa buong paligid.

“Tigil! Parang awa niyo na, huwag niyong saktan ang Lola ko!”

Napalingon ang lahat.

Mula sa pintuan ng auditorium, tumatakbo ang labing-walong taong gulang na si Clara—ang Class Valedictorian ng taong iyon.

Suot ang kanyang itim na toga, lumuluha siyang humawi sa hanay ng mga pulis hanggang makarating sa gate.

Walang pag-aalinlangang niyakap ni Clara ang matandang babae, na amoy maasim na pawis at alikabok, sa harap ng lahat ng matapobreng magulang.

“Lola… bakit mo ginawa ito?” umiiyak na tanong ng dalaga.

Bumagsak sa tuhod si Aling Rosa, nabitawan ang galon at posporo.

Doon na napansin ni Captain Morales na walang amoy ng gasolinang lumabas sa tumapong galon—kundi maitim na tubig-kanal lamang.

Hindi kailanman naging plano ng matandang manunog; ginamit niya lang itong panakot upang walang makalapit na guwardiya at hindi siya maitaboy.

Nanginig ang mga labi ni Aling Rosa nang haplusin ang mukha ng apo.

“Patawarin mo ako, apo ko… Gusto ko lang makita kang umakyat sa entablado. Pero hinarang ako ng mga guwardiya kanina. Kesyo amoy basura raw ako. Kesyo bawal ang mga pulubi sa loob. Sinabi kong lola mo ako, pero pinagtawanan lang nila ako at itinulak sa kalsada. Nangako ako sa yumaong tatay mo na ako ang susuot ng medalya sa leeg mo… Hindi ko pwedeng palampasin ang araw na ito.”

Natahimik ang buong paligid.

Ang mga mayayamang magulang na humusga at tumawag sa kanya na terorista ay sabay-sabay na napayuko sa hiya.

Ang mga guwardiyang nanakit sa matanda ay namutla at nagtago sa takot.

Isang ulila si Clara, at tanging ang kanyang lola na tagapulot ng basura ang nagtaguyod sa kanya.

Araw-araw naglakad si Aling Rosa sa init, nangalakal ng bote at dyaryo, makapagbayad lang sa entrance exam at maibigay ang allowance ng apo upang makapasok bilang scholar sa eksklusibong paaralan.

Inalis ni Clara ang gintong medalya sa kanyang leeg.

Habang nakatingin ang mga pulis na nagpupunas ng luha, at sa harap ng madla na nanghusga sa kanila, buong pagmamalaking isinuot ng dalaga ang medalya sa leeg ng gusgusang lola.

“Hindi ko kailangan ng entablado para maging masaya, Lola,” bulong ni Clara habang hinahalikan ang kamay ng matanda.

“Kahit sa gitna ng kalsada, kahit nakakadena ka pa sa bakal… ikaw ang pinakamalaking karangalan ko.”

Hindi inaresto ng mga pulis si Aling Rosa.

Sa tulong ni Captain Morales, pinutol nila ang kadena hindi upang ikulong ang matanda, kundi upang bigyan ng marangal na daan ang mag-lola pabalik sa loob ng eskwelahan, kung saan sinalubong sila ng pinakamalakas na palakpakan.