DALAGANG CALL CENTER AGENT NA MAY DALANG MALAKING HALAGA PARA SA OPERASYON NG INA AY LUBOS NA NAHINTAKUTAN NANG SUNDAN SIYA NG ISANG KAHINA-HINALANG BINATILYO SA LOOB NG SIKSIKANG TREN NGUNIT NAGULAT SA TUNAY NA PAKAY NITO
“Papasok pa sa gitna! Huwag kayong humarang sa pinto kung hindi pa kayo bababa! Umabante kayo!” sigaw ng isang iritableng gwardya habang pilit na pinagkakasya ang mga nagkukumahog at basang-basang pasahero sa loob ng tren ng LRT-1 sa Doroteo Jose station.
Sa gitna ng siksikan, amoy ng maasim na pawis, at nakakapasong init dahil sa mahinang aircon sa kalagitnaan ng tag-araw, mahigpit na nakayakap si Clara sa kanyang lumang itim na leather na shoulder bag.
Isang bente-tres anyos na customer service representative si Clara sa isang malaking kumpanya sa Makati, at sa ilalim ng mga makapal na patong ng foundation at concealer ay ang maitim na eyebags at malalim na mga mata na nagmula sa tatlong magkakasunod na araw na walang maayos at mahabang tulog.
Hindi siya maaaring mawala sa pokus kahit na tila umiikot na ang kanyang paningin sa pagod.
Sa loob ng kanyang bag ay isang makapal na brown envelope na naglalaman ng eksaktong walumpung libong piso. Inutang niya ito sa lahat ng kamag-anak na kilala niya, isinanla ang kanyang mamahaling laptop na gamit sa trabaho, at ibinigay ang buong advance na sahod niya para lamang mabuo ang kinakailangang halaga.
Ito na ang huling araw na ibinigay na palugit ng ospital upang mabayaran ang paunang deposit para sa delikadong operasyon sa puso ng kanyang ina na kasalukuyang nakaratay sa isang pampublikong pagamutan sa Baclaran.
Isang maliit na pagkakamali, isang maling galaw, at maaaring mawalan siya ng kaisa-isang magulang.
Habang umaandar ang tren nang pabigla-bigla at maingay na kumakayod ang bakal sa riles, ramdam niya ang bawat alog na tila nagpapabilis ng tibok ng kanyang dibdib.
Ngunit ang tunay na nagpapalakas ng kanyang kaba ay hindi ang dami ng tao o ang init, kundi ang isang lalakeng kanina pa nakadikit sa kanyang likuran.
Kanina pa niya ito napapansin mula pa sa pagpila niya sa pagbili ng single journey ticket sa ibaba ng istasyon. Isa itong binatilyo, marahil nasa labing-anim o labing-pitong taong gulang, nakasuot ng kupasing itim na hoodie na masyadong malaki para sa kanyang payat at butu-butong katawan, may suot na maruming cap na nakababa upang itago ang mukha, at may butas-butas na sapatos.
Sa bawat pagpreno ng tren, sinasadya nitong isandal ang katawan nito sa kanya. Sa tuwing lilingon si Clara upang bigyan ito ng masamang tingin, mabilis na umiiwas ng tingin ang binatilyo ngunit mapapansin mong direkta itong nakatitig sa naka-siwang na zipper ng kanyang bag.
Kinabahan nang matindi si Clara.
Sanay siya sa galawan ng mga tao sa Maynila at pamilyar siya sa modus ng mga mandurukot sa pampublikong sasakyan.
Pilit siyang sumiksik palayo, ginamit ang balikat upang makadaan at lumipat sa kabilang poste ng tren na malapit sa pintuan, ngunit tahimik na sumunod ang binatilyo at pumuwesto malapit sa kanya.
Gusto niyang sumigaw, gusto niyang humingi ng saklolo sa mga katabing lalaki, ngunit paano kung may nakatagong patalim ito sa loob ng malaking jacket?
Paano kung saktan siya nito sa gitna ng siksikan at walang makapansin o tumulong sa kanya?
Nang huminto ang tren sa Gil Puyat station, bumukas ang mga pinto at mabilis na nagtulakan ang mga tao palabas at papasok.
Ito na ang pagkakataon ni Clara upang makatakas.
Mabilis siyang nakipagsiksikan palabas kahit sa susunod na istasyon pa talaga ang kanyang tamang baba.
Tumakbo siya patungo sa makipot na hagdanan pababa ng istasyon, hindi alintana ang matinding sakit ng kanyang mga paa dahil sa suot niyang mataas na takong na sapatos para sa opisina.
Ngunit nang lumingon siya sa kanyang likuran, nakita niyang mabilis ding tumatakbo ang binatilyo pababa, pilit na hinahawi ang mga tao para habulin siya.
“Ate! Ate, sandali lang po! Ate, huminto ka!” malakas na sigaw ng binatilyo, ang boses nito ay pumailanlang sa nakakabinging ingay ng kalsada at mga bus sa Taft Avenue.
Lalong binilisan ni Clara ang kanyang pagtakbo pababa sa huling baitang hanggang sa aksidenteng matisod siya sa basag na semento sa gilid ng bangketa.
Dumausdos siya sa lupa at mabilis na bumagsak ang kanyang bag.
Agad niya itong niyakap nang mahigpit sa kanyang dibdib at pumikit, handang ibigay ang kanyang sariling buhay huwag lamang makuha ng tulisan ang nag-iisang pag-asa ng kanyang ina.
Naramdaman niya ang mga mabibigat na hakbang na huminto mismong sa kanyang harapan.
Nanginginig at lumuluha siyang dumilat, naghihintay na sipain siya at hablutin ng binatilyo ang kanyang bag.
Ngunit sa halip na manakit, nakita niyang nakaluhod ito sa kanyang harapan sa maruming kalsada, sobrang hinihingal at pawis na pawis ang madungis na mukha.
Dahan-dahang inilahad ng binatilyo ang kanyang nanginginig, maliit, at maduming kamay.
Sa ibabaw nito ay isang pamilyar at makapal na brown envelope.
“Ate… nahulog niyo po ito kanina sa ibabaw ng counter nung bumibili kayo ng ticket, masyado po kayong nagmamadali at tulala,” hinihingal at halos maiyak na sabi ng binatilyo habang pinupunasan ang tumutulong pawis sa noo gamit ang laylayan ng kanyang lumang hoodie.
“Kanina ko pa po kayo sinusundan kasi hindi ko kayo maabutan dahil sa dami ng tao. Nakita ko pong naiyak kayo kanina habang kausap niyo sa cellphone yung ospital, kaya alam kong kailangang-kailangan niyo ‘to. Hindi ko po pwedeng pabayaan na mawala ‘to sa inyo.”
Page: SAY – Story Around You | Original story
Gulat na gulat at nanlalaki ang mga matang binuksan ni Clara ang kanyang bag.
Ang brown envelope na kanina pa niya yakap-yakap at pinoprotektahan nang husto sa loob ng tren ay ang envelope pala na naglalaman lamang ng kanyang mga lumang x-ray results para sa pre-employment medical exam sa opisina!
Ang totoong pera, ang buhay ng kanyang ina, ay hawak-hawak ngayon ng isang batang inakala niyang walang pusong magnanakaw.
Napaiyak nang malakas si Clara sa gilid ng kalsada, hindi na dahil sa takot o kaba, kundi sa matinding konsensya, hiya, at walang hanggang pasasalamat.
Niyakap niya nang mahigpit ang binatilyo sa gitna ng mataong bangketa, walang pakialam sa dumi nito at sa mga taong nakatingin sa kanila.
Sa isang lipunang madalas na mabilis humusga batay lamang sa panlabas na anyo at katayuan sa buhay, isang batang lansangan na walang-wala sa buhay ang nagligtas sa kinabukasan ng kanyang ina at nagturo sa kanya na ang tunay na kabutihan at katapatan ay madalas nagtatago sa mga taong pinaka-hindi natin inaasahan.