ISANG MASUNGIT NA KONDUKTOR NG JEEP ANG PALAGING PINAGTATAWANAN DAHIL SA KANYANG MGA PAALALA AT PAGSITA SA MGA PASAHERO NGUNIT ISANG ARAW AY MAY BIGLANG NAWALANG BATA SA LOOB NG MASIKIP NA TERMINAL AT SIYA LAMANG ANG NAKAPANSIN SA ISANG MUNTING DETALYE

ISANG MASUNGIT NA KONDUKTOR NG JEEP ANG PALAGING PINAGTATAWANAN DAHIL SA KANYANG MGA PAALALA AT PAGSITA SA MGA PASAHERO NGUNIT ISANG ARAW AY MAY BIGLANG NAWALANG BATA SA LOOB NG MASIKIP NA TERMINAL AT SIYA LAMANG ANG NAKAPANSIN SA ISANG MUNTING DETALYE

Sa Roxas Avenue sa Davao City, kilala si Mang Rolly bilang “terror na konduktor.” Limampu’t limang taong gulang, maitim sa araw, at may boses na kayang lampasan ang ingay ng makina ng jeep.

“Bayad muna bago upo!” sigaw niya palagi.
“Barya lang sa umaga!”
“Wag isabit ang bag sa pintuan!”

Marami ang naiirita sa kanya. May mga estudyanteng nagbubulungan, “Grabe, parang galit lagi.”

Hindi siya ngumingiti nang basta-basta. Trabaho lang.

Isang Sabado ng hapon, siksikan ang terminal. May pamilyang galing mall—mag-asawa at isang apat na taong gulang na batang lalaki na si Kenji. Hawak ng nanay ang mga shopping bag, habang ang tatay ay abala sa pagtingin sa cellphone.

Sumakay sila sa jeep ni Mang Rolly.

“Tatlo, hanggang Bankerohan,” sabi ng tatay, sabay abot ng pera.

Napatingin si Mang Rolly sa bata. “Hawak kamay lagi, ha,” paalala niya.

Tumango ang nanay, medyo napahiya.

Habang bumibiyahe, masikip at mainit. May bumabang pasahero, may sumasakay. Abala si Mang Rolly sa pagsukli at pagsigaw ng “Lugar lang!”

Pagdating sa isang kanto, biglang bumaba ang pamilya. Nagmamadali.

Ilang segundo lang ang lumipas, napansin ni Mang Rolly ang isang maliit na pulang sapatos sa ilalim ng upuan.

Kumunot ang noo niya.

“Driver, sandali!”

Tumingin siya sa likod ng jeep.

Wala ang bata.

Nanlaki ang mata niya. “Nasaan ‘yung bata kanina?”

Nagkatinginan ang mga pasahero. Walang nakapansin.

Sa labas ng jeep, naririnig ang sigaw ng isang babae.

“Kenji! Kenji!”

Bumaba agad si Mang Rolly, hawak ang pulang sapatos. Nakita niya ang nanay na halos hysterical.

“Kuya, nakita n’yo po ba anak ko?!”

Hindi na siya sumagot. Alam niyang may ilang segundo lang bago tuluyang mawala sa paningin ang bata sa magulong terminal.

Mabilis niyang inalala ang huling eksena—may lalaking naka-hoodie na nakatayo malapit sa pintuan habang bumababa ang pamilya. Napansin niyang tila masyadong malapit ito sa bata.

Hindi niya pinansin noon.

Ngayon, malinaw ang lahat.

“Driver, ikot ka sa kabilang exit!” sigaw niya.

Tumakbo siya papunta sa side street na alam niyang madalas daanan palabas ng terminal. Sa dulo ng kalsada, may nakita siyang lalaking naglalakad nang mabilis, may kargang batang umiiyak.

Hindi siya nagdalawang-isip.

“Hoy!”

Napalingon ang lalaki. Sandaling nagkatinginan sila.

Tumakbo si Mang Rolly kahit sumasakit ang tuhod niya. Hindi siya sanay sa ganitong habulan.

Page: SAY Story Around You | Original story

Nadulas ang lalaki sa basa ng kalsada. Nahulog ang bata at agad namang gumapang palayo.

Inabot ni Mang Rolly si Kenji at niyakap ito.

“Kuya!” iyak ng bata.

May mga tao nang nagsimulang magtipon. May tumawag ng pulis.

Pagdating ng mga magulang, halos himatayin sa iyak ang nanay habang yakap ang anak.

“Salamat… salamat po…”

Hindi agad nagsalita si Mang Rolly. Tahimik lang siyang nakatayo, pawis na pawis, hawak pa rin ang pulang sapatos.

Makalipas ang ilang araw, kumalat ang balita. “Masungit na konduktor, bayani sa terminal.”

May nag-post ng CCTV clip. Kita roon kung paano niya hinabol ang suspek. Ang mga dati niyang reklamador, biglang nag-iba ang tono.

“Kuya Rolly, selfie naman!” biro ng isang estudyante.

Ngumiti siya nang kaunti. Bihira.

Isang linggo matapos ang insidente, bumalik ang pamilya ni Kenji sa terminal. May dala silang maliit na kahon.

“Para po sa inyo,” sabi ng tatay.

Ayaw sana niyang tanggapin. Pero iginiit nila.

Sa loob, isang simpleng relo na may ukit sa likod: “Sa Konduktor na Nagligtas ng Buhay.”

Napayuko siya.

Hindi alam ng marami na may dahilan kung bakit istrikto siya sa jeep. Dalawampung taon na ang nakalipas, may anak din siyang lalaki. Nawala sa isang perya. Ilang minuto lang siyang nalingat.

Hindi na niya nakita muli.

Simula noon, naging mapagmatyag siya sa bawat batang sumasakay sa jeep niya. Bawat maliit na detalye, napapansin niya. Bawat sapatos, bawat hawak-kamay.

Kaya pala lagi siyang sumisigaw ng “Hawak kamay!”
Kaya pala hindi siya napapagod magpaalala.

Hindi dahil masungit siya.

Kundi dahil alam niya ang pakiramdam ng mawalan.

Sa susunod na mga araw, may mga pasaherong kusa nang humahawak sa kamay ng mga anak nila bago bumaba. At tuwing may magtatangkang magreklamo sa tono ng boses niya, may sasagot agad:

“Hayaan mo na. Dahil sa kanya, may batang nakauwi.”

Sa gitna ng usok at ingay ng Davao terminal, isang konduktor na dating kinaiinisan ang patuloy na sumisigaw ng mga paalala.

Ngunit ngayon, iba na ang dating ng boses niya.

Hindi na ito tunog ng galit.

Kundi tunog ng isang amang hindi na muling papayag na may batang mawala sa kanyang paningin.