MATERIALISTIC ANG AKING GIRLFRIRIEND YAN DIN ANG NAPAPANSIN NG MGA KAIBIGAN KO—NANG MAWALAN AKO NG TRABAHO EXPECT KO NA NA HIHIWALAYAN NYA AKO KAYA MAY PINLANO AKO BAGO PA MANGYARI YON

MATERIALISTIC ANG AKING GIRLFRIRIEND YAN DIN ANG NAPAPANSIN NG MGA KAIBIGAN KO—NANG MAWALAN AKO NG TRABAHO EXPECT KO NA NA HIHIWALAYAN NYA AKO KAYA MAY PINLANO AKO BAGO PA MANGYARI YON

Ako si Liam, isang civil engineer na dati’y kuntento sa buhay—may trabaho, may sasakyan, at higit sa lahat, may girlfriend akong si Bianca na parang modelong kinuha mula sa magazine. Sa mata ng marami, jackpot daw ako, pero sa likod ng mga papuri, laging may bulong ang mga kaibigan ko. “Pare, pansin mo ba? Parang pera lang habol ni Bianca,” sabi ni Angelo minsan. Tawa lang ang sagot ko, pero sa loob ko, kumirot. Totoo kaya iyon?

Si Bianca ay sanay sa mga mamahaling gamit at sosyal na lugar. Ginagawa ko ang lahat para maibigay iyon. Ngunit isang araw, bumagsak ang kumpanya namin at sabay kaming sinabihang tanggal lahat ng empleyado. Umuwi akong bitbit ang bigat ng balita. “Bianca, nawalan ako ng trabaho,” mahina kong sambit. Tumango siya at ngumiti, “Okay lang yan, makakahanap ka ulit.” Pero sa mata niya, may lungkot at kaba. Doon ko naramdaman: darating ang araw na iiwan niya ako.

Gumawa ako ng plano. Hindi ko agad sinabi sa kanya na nakatanggap ako ng job offer sa Singapore—isang posisyon na triple ang sweldo, libre ang tirahan, at may company car. Sa halip, sinubok ko muna ang katapatan niya. Tumigil ako sa pagbili ng regalo. Hindi na ako nagyaya sa fine dining, kundi sa fishball stand at taho sa umaga. Noong una, game pa siya. “Parang high school ulit, cute,” biro niya habang kumakain ng kwek-kwek. Pero pagtagal, nag-iba na ang tono. “Liam, kailan ba ulit tayo kakain sa normal na restaurant? Hindi kasi ako sanay sa ganito.” Pasensya na lang ang sagot ko. Doon ko nakita ang inis at unti-unting pagbabago ng ugali niya. Mas madalas na siyang hindi nagrereply, at laging “busy.”

Dumating ang birthday party ni Angelo. Perpekto ang pagkakataon. Ang venue ay puno ng fairy lights, may acoustic band, at masarap ang pagkain. Nakaupo kami sa isang mesa kasama ang mga kaibigan niya nang bigla siyang magsalita ng malakas, halatang gusto niyang marinig ng iba. “Liam, hindi ko na kaya. Wala kang trabaho, wala kang plano. Hindi ko nakikita ang future sa ganito.” Tahimik ang mesa, halos lahat napatingin. Naramdaman kong gusto niyang palabasin na siya ang kawawa, at ako ang pabigat.

Ngumiti ako, sabay kuha ng sobre mula sa bulsa ko. “Buti pinaalala mo. Kasi may gusto akong ipakita sayo.” Binuksan ko ang sobre at inilabas ang kontrata. “Ito ang job offer ko sa Singapore. Triple ang sweldo, libre ang bahay at kotse. Hindi ko agad sinabi kasi gusto kong makita kung kasama ka pa rin kahit wala ako.”

Nanlaki ang mga mata ng lahat, pati si Bianca. “Hindi ko naman ibig sabihin—” pero agad ko siyang pinutol. “Alam ko na ang sagot. Hindi mo ako mahal kung wala akong maibigay. Ang mahal mo lang, yung comfort. Kaya simula ngayong gabi, tapos na tayo.” Tumayo ako at iniwan siyang pulang-pula ang mukha sa hiya, habang ang mga kaibigan niya ay umiiling at bulungan ng bulungan. Si Angelo, halos hindi maitago ang ngiti.

Dalawang linggo matapos, nasa airport na ako. Papunta na ako sa bagong trabaho at bagong buhay. Kasama ko ang pamilya at tropa na laging sumuporta sa akin. Nag-text si Angelo: “Pare, ang solid ng ginawa mo. Siya ang nawalan, hindi ikaw.” Napangiti ako. Tama siya. Ang pinakamagandang paghihiganti ay ipakita sa taong nagmaliit sa’yo na mas malayo ang mararating mo nang wala sila.

Habang umaakyat ako sa eroplano, tumingin ako sa labas ng bintana at ngumiti. Sa pagkawala ni Bianca, doon ko natagpuan ang katotohanan—ang tunay na pagmamahal, hindi nasusukat sa pera. At minsan, ang pinaka-heartwarming na ending ay ang malaman mong mas kaya mong tumayo mag-isa, mas malakas, at mas handa para sa bago at mas magandang bukas.