PINATITIGIL NIYA AKONG MAGLUTO NG “MABAHONG” ULAM—HANGGANG SA NAGING PERSONAL NA ANG LAHAT

PINATITIGIL NIYA AKONG MAGLUTO NG “MABAHONG” ULAM—HANGGANG SA NAGING PERSONAL NA ANG LAHAT

Kakasilip ko lang sa bago kong inuupahang flat sa isang apat-na-palapag na bahay. Sa kanan ko ay may batang mag-asawa na may dalawang anak. Sa kaliwa naman ay isang babaeng nasa mid-40s o early 50s, si Maria, na mag-isang nakatira.

Honestly, kampante ako noong una. Sa mga nakaraang tirahan ko, hindi ako nagkaroon ng kaaway o problema sa kapitbahay. Tahimik lang ako, hindi maingay, at kung magluto man ako, normal lang. Pero isang gabi, bigla na lang nabaligtad ang pananaw ko.

Biyernes ng gabi, nagluluto ako ng paborito kong pasta na may manok at bawang. Habang nagigisa ako, biglang tumunog ang doorbell. Pagbukas ko—si Maria. Nakakunot ang noo niya, halos hindi bumabati.

“Ano ba yang niluluto mo? Amoy na amoy ang bawang dito sa pader! Hindi na ako makapanood nang maayos ng programa ko,” reklamo niya.

Hindi ako agad nakapagsalita. Literal na natulala lang ako. Hindi ko alam kung hihingi ba ako ng paumanhin o tatalikuran na lang siya. Sa huli, mahina lang akong nagsabi ng, “Pasensya na po,” tapos sinara ko na ang pinto. Inisip ko, baka bad mood lang siya.

Lumipas ang linggo. Gusto ko ulit ng pasta—chicken, olive oil, kaunting herbs, at syempre bawang. Wala akong iniisip na masama, kaya nagluto ako ulit. Makalipas ang ilang araw, tumambad ang isang kumakatok.

Si landlord.

Medyo naiilang ang mukha niya. Sabi niya, may nagreklamo raw tungkol sa “paulit-ulit na mabahong amoy sa unit ko.” Hindi na ako nagtanong kung sino—halata naman. Bigla akong nainis. Hindi man lang niya sinabi nang harapan, nagreklamo pa siya sa may-ari.

Pero matapos ang inis, naisip ko: “Paano kaya kung lapitan ko nang iba ang sitwasyon?”

Dumating ulit ang araw na gusto kong magluto ng parehong putahe. Habang nag-i-steam pa ang sauce, kumuha ako ng isang plato, inayos nang maayos, at kumatok ako sa pinto ni Maria.

Pagbukas niya, nakangiti ako. “Baka po nagalit kayo dati kasi masyadong mabango… at gusto niyo rin tikman,” biro ko nang may lambing. Sabay abot ng plato.

Para siyang natigilan. Tumingin sa plato, tapos sa akin. Tahimik ng saglit, bago bahagyang ngumiti at sinabing, “Pasok ka.”

Pag-upo namin sa maliit niyang mesa, bigla siyang naging ibang tao—hindi na suplada, hindi na seryosa. Nagsimula siyang magkuwento tungkol sa kabataan niya. Ang paborito raw niyang kainin noon ay garlic bread. Pero ang asawa niya, na pumanaw dalawampung taon na ang nakalipas, ay ayaw na ayaw sa amoy ng bawang. Mula noon, tumigil siya sa paggamit nito. Nakasanayan niyang iwasan ang bagay na dati niyang kinahuhumalingan.

“Noong naamoy ko ‘yung niluluto mo,” sabi niya habang nakatingin sa plato, “parang bumalik lahat ng alaala. Pero imbes na matuwa ako, naging inis ako. Hindi ko alam kung bakit.”

Hindi ako nagsalita agad. Nakinig lang ako. Kita ko sa mga mata niya na matagal siyang hindi nakapaglabas ng kwento. Maya-maya, tumawa siya nang mahina.

“Nakakatawa no? Bawang lang pala, napraning na ako.”

Kinabukasan, paglabas ko ng pinto, may maliit na papel na nakadikit. “Salamat. Ang sarap,” nakasulat. May kasamang maliit na doodle ng garlic bread.

Simula noon, tuwing magluluto ako ng pagkaing may bawang, naglalaan na ako ng isang plato para sa kanya. Hanggang sa isang araw, kumatok naman siya sa akin, may dalang harina at mantikilya.

“Tara,” sabi niya, “turuan mo naman ako kung paano ginagawa mo ‘yan. Miss ko na.”

Mula sa reklamo, naging kwentuhan. Mula sa iritasyon, naging samahan. Minsan, sabay na kaming nagluluto—minsang pasta, minsan tinapay na may bawang at keso.

Hindi na niya ako nireklamo. Sa halip, siya pa ang nagsasabi, “Oh, huwag kang magtipid sa bawang ha!”

At ako, natutong magpasensya—dahil hindi lahat ng masangsang sa pandinig ay masama ang pinagmumulan. Minsan, mabaho lang dahil matagal nang nakakulong ang alaala. At minsan, isang plato lang pala ang kailangan para kumambyo ang buong buhay ng tao.