TINATANGGIHAN KO ANG BAGONG NOBYO NG NANAY KO—KAILANGAN NIYA NG PAGMUMULAT
Si Althea, dalawampu’t dalawang taong gulang, ay lumaki na silang dalawa lang ng kanyang ina na si Marissa. Iniwan sila ng ama noong bata pa siya kaya sanay siyang siya lang ang sentro ng mundo ng kanyang nanay. Para kay Althea, sapat na ang pagmamahalan nilang mag-ina. Kaya nang isang araw ay ipinakilala ni Marissa ang isang lalaking nagngangalang Rodel bilang bago niyang karelasyon, tila may kumurot nang malakas sa puso ng dalaga.
“Ma, seryoso ka ba diyan sa lalaking ’yan?” malamig na tanong ni Althea.
“Anak, mabait si Rodel. Matagal na akong walang kasama… hindi ba puwedeng subukan mo muna siyang kilalanin?” mahinahong sagot ng ina.
Pero mariing umiling si Althea. “Baka naman ginagamit ka lang. Hindi mo siya kilala tulad ng akala mo.”
Napabuntong-hininga si Marissa. “Hindi lahat gaya ng tatay mo.”
Mula noon, naging mailap si Althea. Kapag dumadalaw si Rodel, dumidiretso siya sa kwarto at sinasarado ang pinto. Hindi siya nakikipag-usap, hindi nakikikain, at walang pakialam kung nakikita niyang nasasaktan ang ina sa bawat paglayo niya.
Ang Pagdududa at Tahimik na Paniniktik
Isang gabi, nakita ni Althea si Rodel sa labas ng bahay habang may kausap sa cellphone. Nagkubli siya sa likod ng kurtina.
“Naiintindihan ko. Oo, tutulungan ko si Marissa sa gastusin. Hindi ko naman intensyon ang pera niya,” narinig niyang sabi ni Rodel.
Napakunot-noo si Althea, hindi sigurado kung totoo o palabas lang iyon para marinig siya. Lalong tumibay ang takot niya na baka pinaikot lang ang kanyang ina.
Kinabukasan, kinausap siyang muli ng ina. “Anak, gusto kong masaya ka. Pero gusto ko ring lumigaya. Hindi ba’t karapatan ko rin ’yon?”
Sandaling natahimik si Althea. “Paano kung masaktan ka ulit, Ma? Ako ang sasalo sa’yo.”
Lumapit si Marissa at hinawakan ang kamay nito. “Hindi mo responsibilidad ang puso ko. Pero ikaw ang inspirasyon ko para alagaan ito.”
Lumipas ang ilang linggo. Isang gabi, nadatnan ni Althea na nag-uusap sina Marissa at Rodel sa sala. May dalang bulaklak ang lalaki at tila may plano itong mag-propose ng pagsasama.
Biglang bumaba ng hagdan si Althea. “Ma, puwede ba tayong mag-usap—tayong dalawa lang?”
Tumayo si Marissa, kabado ngunit kalmado. “Rodel, babalik ka na lang bukas.”
Pagkaalis ng lalaki, sumabog ang emosyon ng anak. “Hindi ko kayang makita kang pinalilibutan ng taong hindi ko tiwala! Ako ang anak mo. Ako ang kasama mo mula noon!”
Maluha-luha ang ina pero hindi nagalit. “Anak… kaya ka nasasaktan kasi takot kang mawala ang lugar mo sa buhay ko. Hinding-hindi mangyayari ’yon. Kahit may dumating man, ikaw pa rin ang una.”
Doon unti-unting nabasag ang pader sa puso ni Althea, pero hindi pa siya handang umamin.
Makalipas ang ilang araw, habang pauwi si Marissa galing trabaho, naaksidente ang sinasakyan nitong jeep. Mabilis dinala sa ospital at si Rodel ang unang sumugod doon.
Nang tawagan si Althea at marinig ang nangyari, halos malaglag ang cellphone niya. Pagdating niya sa ospital, nadatnan niyang si Rodel ang nag-aayos ng papeles at nakabantay sa ina.
Hindi siya nilingon ni Rodel nang dumating ito, pero maririnig ang pag-aalala sa tinig niya habang kausap ang doktor. “Ako na po bahala sa lahat ng kailangan—basta masiguro n’yo po na ligtas siya.”
Lumapit si Althea, tila nahihiya. “Salamat… sa pag-alaga kay Mama.”
Ngumiti si Rodel, pagod pero tapat. “Hindi ko ginagawa ’to para patunayan ang sarili ko sa’yo. Mahal ko ang nanay mo—at nirerespeto ko kung gaano kahalaga ka sa kanya.”
Nang makauwi na si Marissa matapos ang ilang araw, siya mismo ang unang nagtanong kay Althea.
“Anak… handa ka na bang kilalanin si Rodel nang hindi mo dala ang takot ng nakaraan?”
Tahimik na napayuko ang dalaga. “Ma… natatakot lang talaga akong palitan ako sa puso mo.”
Hinaplos ni Marissa ang pisngi ng anak. “May puwang diyan para sa iba, pero walang sinuman ang makakaagaw sa puwesto mo.”
Kinabukasan, si Althea mismo ang nag-alok ng pakikipagkape kay Rodel. Medyo naiilang pa siya pero sinubukan niyang maging totoo.
“Ayoko pangako kaagad… pero pwede kitang bigyan ng tsansa. Hindi dahil gusto ni Mama, kundi dahil nakita ko kung paano ka nag-alala sa kanya.”
Nagulat man si Rodel ay ngumiti ito ng taos-puso. “Yun ang pinakamagandang simula.”
Lumipas ang mga buwan at unti-unting natutunang tanggapin ni Althea ang pagkakaroon ng bagong taong nagmamahal sa ina niya. Hindi perpekto ang lahat, pero natutunan niyang hindi lahat ng relasyon ay katulad ng masakit na nakaraan.
Isang gabi habang magkakasalo sila sa hapunan, biglang sinabi ni Marissa, “Anak, salamat sa pagkakataon. Hindi ko akalang isang araw, magiging mas buo pa tayo kaysa dati.”
Ngumiti si Althea at sinagot ng marahang tawa, “Ma, basta tandaan mo—kung sasaktan ka niyan, ako ang unang magpapalayas sa kanya.”
Tumawa si Rodel. “Kaya akong ginaganahan maging mabait palagi.”
At sa pagkakataong iyon, napagtanto ni Althea na minsan, ang pagmumulat ng ina ay nagsisimula sa pagmulat ng sariling puso—hindi para palitan ang nakaraan, kundi para payagan ang kinabukasan na maging mas magaan, mas totoo, at mas masaya.
