TUMAWAG ANG TEACHER NG PULIS MATAPOS MAKITA ANG DRAWING NG ANAK KO—PERO KINAGULAT NG LAHAT ANG KATOTOHANAN
Ako si Rowena, isang single mom na naglalabada sa umaga at naglalako ng kape at tinapay sa hapon. Ang anak ko, si Jomar, walong taong gulang, tahimik pero mapanlikha. Mahilig siya sa pagguhit kahit saan—kahit sa lumang kalendaryo o kahon ng sapatos.
Isang araw, habang nagtitimpla ako ng kape para sa suki, tumunog ang cellphone ko—number ng eskwelahan. Kinabahan agad ako.
“Hello po, si Teacher Angelica ito. Kailangan ko po kayong makausap nang personal… ngayon din.”
“May nangyari po ba kay Jomar?” tanong kong nanginginig.
“Mabuti pong pumunta kayo dito. Kailangan din po naming ipatawag ang pulis.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Iniwan ko ang paninda at nagmadaling bumiyahe papunta sa paaralan.
Pagdating ko sa faculty room, naroon sina Teacher Angelica, ang guidance counselor, at isang pulis na ipinakilalang si SPO2 Vicente.
“Ma’am Rowena,” seryosong sabi ni Teacher Angelica, “nakita namin ang drawing ni Jomar sa art activity nila. Nagdulot ito ng matinding pag-aalala kaya’t kinailangan naming ipatawag ang pulis.”
Inilabas nila ang papel. Sa drawing, may kubong bahay, isang batang umiiyak sa tabi ng babae, at isang lalaking tila may hawak na sinturon. Sa braso ng bata, may pulang marka, at sa gilid, nakasulat: “Huwag mong sasaktan si Mama.”
Paralisa ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung paano magsasalita.
Tumikhim si SPO2 Vicente. “Ma’am, hindi po namin kayo hinuhusgahan. Standard procedure lang po ito kapag may ganitong klase ng drawing. Pwede po bang makausap si Jomar?”
Tinawag siya mula sa kabilang silid. Umupo sa tabi ko, mahigpit pa ang hawak sa bag niyang butas-butas.
“Anak,” sabi ko nang dahan-dahan, “ikwento mo nga kung ano ibig sabihin ng drawing mo.”
Tumingin siya sa papel at mahina niyang sinabi, “Hinuhuli ni Papa si Tito Mario.”
Nagkatinginan kaming lahat.
“Sino si Tito Mario?” tanong ni Teacher Angelica.
“Yung dati naming kapitbahay sa Villa Esperanza,” sagot ni Jomar. “Narinig ko si Mama dati, kausap si Papa sa phone. Sabi niya, ‘Ayoko na siyang lumapit, baka saktan mo siya.’”
Naalala ko bigla—isang buwan na ang nakalipas, tumawag ang ex-husband kong si Dennis, na nagtatrabaho na noon bilang pulis sa Iloilo. Kinausap ko siya tungkol kay Mario, dating kasamahan ko sa tindahan na minsang nagpumilit manghiram ng pera.
“Anak,” sabi ko, “walang nanakit sa atin at walang lalaking sumasaktan kay Mama.”
“Opo, pero sabi ni Papa noon bantayan kita pag wala siya. Kaya ko ginuhit para ipaalam sa mga teacher kung sakali.”
Huminga nang malalim si SPO2 Vicente. “Mukhang bunga ito ng takot at pagmamalasakit, hindi aktwal na pang-aabuso.”
Naiyak ako sa ginhawa. “Hindi ko alam na dinadamdam niya iyon.”
Sabi ng guidance counselor, “Puwede nating tulungan si Jomar na ipahayag nang mas maayos ang takot o pagmamahal niya.”
Lumapit ako sa anak ko at niyakap ko siya nang mahigpit. “Wala nang sasakit kay Mama, anak. Ligtas tayo.”
“Sigurado po?”
“Siguradong-sigurado.”
Ngumiti si SPO2 Vicente. “Jomar, interesado ka ba minsang pumunta sa presinto? Pwede kang matutong maging mabuting tagapagtanggol gaya ng tatay mo.”
Biglang nagliwanag ang mukha niya. “Totoo po? Pwede?”
Simula noon, sinama ko siya sa counseling tuwing Sabado. Unti-unting napalitan ang mga guhit niya—mula sa mga luha at pula, naging puno ng araw, puno, at mga taong nakangiti.
Isang gabi habang kumakain kami, sabi niya, “Ma, paglaki ko magiging pulis ako… pero ako yung tutulong, hindi nananakot.”
Napangiti ako habang napapaluha. “Yan ang anak kong matapang, matalino, at may puso.”
At ang drawing na muntik magdala ng takot? Nakalagay na ngayon sa dingding ng bahay namin—hindi bilang kahihiyan, kundi bilang alaala ng isang batang handang ipagtanggol ang nanay niya sa abot ng imahinasyon at puso.