HINDI NAGING TAPAT ANG AMING KATIWALA SA BAHAY—DI NIYA INAKALANG MAS MALAKI PA ANG MAGIGING KAPALIT NG GINAWA NIYANG ITO

HINDI NAGING TAPAT ANG AMING KATIWALA SA BAHAY—DI NIYA INAKALANG MAS MALAKI PA ANG MAGIGING KAPALIT NG GINAWA NIYANG ITO

Tahimik at payapa ang bahay nina Lorenzo at Mila. Limang taon nang naninilbihan sa kanila si Aling Thea—mabait, maasikaso, at parang kaanak na rin kung ituring. Pero kahit gaano kabuti ang isang tao, may mga sandaling nadadala ng takot at pangangailangan.

Isang gabi, habang tulog ang lahat, pumasok si Thea sa kwarto ng mag-asawa. Dahan-dahan niyang binuksan ang aparador at kinuha ang sobre ng perang nakalaan para sa ospital ng ama ni Mila. Nanginginig ang kanyang kamay, at halos mapaiyak siya sa sarili.

“Pang-tuition lang ng anak ko… Pangako, ibabalik ko agad,” mahina niyang sabi.

Kinabukasan, habang nag-aalmusal, nagtanong si Mila, “Thea, nakita mo ba ‘yung perang nasa aparador?”
Sandaling tumigil si Thea sa paghuhugas ng plato. “Baka po nailipat niyo lang, Ma’am,” sagot niyang hindi makatingin.

Lumipas ang ilang araw na walang nagsasalita tungkol sa nawalang pera. Hanggang isang umaga, may batang lalaki na kumatok sa kanilang gate, marungis at hingal. “Po, hinahanap ko po si Aling Thea. May nagbigay po sa amin ng sobre, sabi, para raw sa kanya. Pero nakita ko po ‘yung pangalan niyo sa loob.”

Kinuha ni Mila ang sobre, binuksan, at doon niya nakita ang perang nawala—kasama ang isang sulat.

> “Ma’am, Sir, patawad po. Nagkamali ako. Natakot ako at nagpadala sa problema. Pero hindi ko po kayang dalhin ang kasalanan. Sana po mapatawad ninyo ako.”

Pagbalik ni Thea, nakayuko siya, hawak ang basahan. “Ma’am, Sir… aalis na po ako. Hindi ko na po kayang humarap sa inyo.”

Tahimik si Lorenzo. Ilang sandali bago siya nagsalita. “Thea, kung ang lahat ng nagkamali ay agad tumatakbo palayo, wala nang matututo. Mas mahalaga sa amin na nakita naming marunong kang bumalik at umamin.”

Naiyak si Thea. “Hindi ko po akalaing mapapatawad niyo ako.”

Lumapit si Mila at marahan siyang niyakap. “Ang tiwala ay hindi nasusukat sa tagal ng pagsasama, kundi sa tapang ng isang tao na tanggapin ang pagkakamali at magbago.”

Mula noon, hindi nila pinaalis si Thea. Tinulungan pa nila itong makabayad ng utang at mapagtapos sa kolehiyo ang anak. Sa bawat hapunan, lagi niyang sinasabi, “Salamat po sa pangalawang pagkakataon.”

At natutunan nina Lorenzo at Mila ang isang bagay na hindi nila malilimutan—
Ang kabutihan ay hindi nasusukat sa pagiging perpekto, kundi sa kakayahang tumayo muli matapos madapa.