PINAGTATAWANAN AKO SIMULA NUNG BATA PA AKO DAHIL SA AKING ITSURA—PERO ISANG LALAKI ANG NAKAKITA SA AKIN NA ANG TOTOONG KAGANDAHAN AY HINDI NASA PANLABAS NA KAANYUAN LAMANG
Lumaki akong sanay na tawanan. Sa tuwing dumadaan ako sa pasilyo ng paaralan, naririnig ko ang mga bulong—“Ay, siya yung pangit.” “Tingnan mo ‘yung ngiti niya, parang pilit.” At kahit masakit, natutunan kong ngumiti na lang, para hindi nila makitang nasasaktan ako.
Hindi ko man gustuhin, palagi akong tinutukso dahil sa malaking nunal sa aking pisngi at sa hindi perpektong ngipin ko. Minsan, sinubukan kong takpan iyon ng band-aid, pero lalo lang nila akong tinawanan. “Bakit, gusto mong maging maganda?” sabi ng isa kong kaklase noon. Tumakbo ako pauwi, umiiyak.
“Anak,” sabi ni Mama habang niyayakap ako, “huwag mong hayaang ang salamin ng iba ang magdikta kung sino ka. Ang totoo mong kagandahan, hindi nila kayang sukatin.”
Ngunit bata pa ako noon. Hindi ko pa nauunawaan. Ang alam ko lang—ayoko na sa sarili ko.
Lumipas ang mga taon. Pagkatapos ng kolehiyo, nagtrabaho ako bilang tagadisenyo ng mga invitation sa isang maliit na print shop. Tahimik lang ako sa opisina, at bihira akong makihalubilo. Hindi ko rin ginagawang makipagkilala, lalo na sa mga lalaki. Para saan pa, kung iisa lang naman ang una nilang mapapansin—ang mukha kong hindi kasing kinis ng iba?
Hanggang sa dumating si Ethan.
Isa siyang bagong kliyente—isang event organizer. Matangkad, maamo ang mata, at laging may ngiting parang araw sa umaga. Noong una, iniwasan ko siya. Hindi ko gusto ang paraan ng pagtitig niya sa akin, hindi dahil bastos, kundi dahil parang… totoo.
“Miss Lea, ikaw ba ang gumagawa ng design ng invitations?” tanong niya minsang pumasok sa shop.
“Opo, ako po,” mahina kong sagot.
“Ang galing mo. Ang ganda ng pagkakagawa nito. Parang may kaluluwa ang bawat linya.”
Ngumiti lang ako, pilit. Pero hindi ko maitago ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Wala pang nagsabi sa akin niyon.
Simula noon, madalas siyang bumalik—kung minsan para sa revision, kung minsan daw para lang “kamustahin kung okay ako.”
Isang araw, habang nag-aabot ako ng design sample, aksidente kong nabangga ang tasa ng kape at natapunan ang mesa.
“Naku, sorry! Palpak talaga ako—”
Ngunit hinawakan niya ang kamay ko at tumawa.
“Lea, hindi mo kailangang humingi ng tawad sa lahat ng bagay. Alam mo ba, minsan mas maganda yung mga hindi perpekto?”
Napatingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko iniwas ang tingin. May kung anong init sa dibdib ko.
Makaraan ang ilang buwan, naging magkaibigan kami. Lagi niyang binibiro na gusto niyang makita akong tumawa nang walang takot.
“Bakit mo palaging tinatakpan ang mukha mo kapag natawa ka?”
“Kasi… nakakahiya.”
“Hindi mo kailangang mahiya. Alam mo bang ‘yan ang pinakagusto kong tawa?”
Napaluha ako noon. Hindi ko alam kung dahil sa mga salita niya o sa matagal kong hinahanap na pagtanggap na ngayon ko lang natagpuan.
Pero hindi madali ang lahat. Marami ang nagtaka kung bakit siya nakikipagkaibigan sa “tulad ko.” Narinig ko pa minsan ang sekretaryang babae sa opisina niya:
“Ethan, pwede naman siyang pumili ng mas maganda. Bakit ‘yun pa?”
Ngunit sagot niya ay simple lang:
“Dahil siya lang ang nakakakita sa akin hindi bilang perpektong tao, kundi bilang totoo.”
Isang gabi, inaya niya akong maglakad sa park. Tahimik lang kaming dalawa habang pinapanood ang mga ilaw sa fountain.
“Tingnan mo,” sabi niya, “ang ganda ng tubig kapag tinamaan ng liwanag. Pero kung wala ‘yung liwanag, baka hindi natin mapansin ang ganda nito.”
Tumingin siya sa akin.
“Ikaw ‘yung liwanag, Lea. Hindi mo lang alam.”
At bago ko pa mapigilan ang luha ko, hinawakan niya ang kamay ko at sinabi, “Wala akong pakialam sa kung anong sinasabi ng iba. Ang mahalaga, nakikita kita—ang totoong ikaw.”
Pagkalipas ng isang taon, bumalik kami sa parehong park. Pero ngayong gabi, hindi na ako nagtatago. Nakaayos ang buhok ko, pero hindi ko tinakpan ang nunal ko. Hindi ko rin tinakpan ang ngiti ko.
“Handa ka na?” tanong ni Ethan, may hawak na maliit na kahon.
Nang buksan niya iyon, tumambad ang singsing.
“Lea, papayag ka bang tumawa at umiyak kasama ko habambuhay?”
Humagulgol ako sa saya. “Oo, Ethan.”
Ngayon, tuwing tumitingin ako sa salamin, hindi ko na nakikita ang babaeng tinutukso noon. Nakikita ko ang babaeng minahal nang buo—hindi dahil sa ganda, kundi dahil sa tapang magmahal kahit sugatan.
At sa likod ng bawat peklat, ng bawat pangungutya, natutunan kong totoo pala—ang kagandahan, hindi mo kailangang hanapin. Nasa loob na iyon, naghihintay lang ng taong marunong makakita.