MAHILIG AKO MANUOD NG NAKAKATAKOT NA PALABAS PERO WALA NAMAN HILIG ANG PARTNER KO—KAYA NAGPASYA AKONG GULATIN SIYA NGUNIT IMBES NA SIYA ANG MAGULAT AY AKO ANG NABIGLA

MAHILIG AKO MANUOD NG NAKAKATAKOT NA PALABAS PERO WALA NAMAN HILIG ANG PARTNER KO—KAYA NAGPASYA AKONG GULATIN SIYA NGUNIT IMBES NA SIYA ANG MAGULAT AY AKO ANG NABIGLA

Simula pa lang ng relasyon namin ni Lianne, alam ko nang magkaiba kami ng gusto. Ako, mahilig sa horror—mga palabas na may multo, aswang, o mga kaluluwang naglalakad sa dilim. Siya naman, takot kahit sa Halloween stickers sa convenience store. Kapag nanonood ako ng The Conjuring, siya naman ay nasa kabilang kwarto, nanonood ng Crayon Shin-chan habang naka-earphones.

Pero isang gabi, napagdesisyunan kong “ito na ang gabi ng katuwaan”. Birthday ko kasi kinabukasan, at gusto kong magpasaya—o, well, magpatawa, kahit sa pamamagitan ng isang simpleng prank.

Plano ko?
Gayahin ang mga napapanood kong jumpscare sa TikTok—‘yung tipong lalabas ka mula sa dilim habang may puting kumot, at sisigaw ka ng “BOO!”

Madaling gawin, simple, at sigurado akong kikiligin siya pagkatapos. O ‘di kaya, hahampasin ako ng unan—romantic pa rin, ‘di ba?

—

Habang nasa trabaho siya, inihanda ko na ang lahat. Binuksan ko pa ang ilaw ng cellphone ko at tinakpan ng pulang cellophane para magmukhang madugong ilaw. Sinabayan ko pa ng creepy background sound galing YouTube—yung parang humahangin sa sementeryo.

Nagpatay ako ng ilaw, nagtalukbong ng kumot, at pumwesto sa likod ng pinto.

“Pagpasok niya, sisigaw ako ng ‘LIIIIIIAAANNNNNEEEE!’ parang multo,” bulong ko sa sarili, sabay tawa ng demonyo-style.

—

Bandang alas-otso, narinig ko na ang mga yabag niya.
Tok… tok… tok.
Pinto ng bahay namin.
“Love? Andito ka na?” tawag niya.

Hindi ako sumagot.
Tahimik. Perfect timing.

Binuksan niya ang pinto. Pumasok.
At mula sa likod ng pinto, sumigaw ako—

“LIIIIIAAAANNNNEEEE!!! AKO IT—”

“AAAAAHHHH!!!” sabay bagsak ng groceries niya.
Lumipad ang isang tray ng itlog sa sahig—plak!
May kumalat na ketchup (oo, kasi may biniling ketchup siya).

At imbes na matakot lang…
Sumigaw siya ulit, pero ngayon galit na.

“JEROME! ANONG KLASENG KABALIWAN ‘TO?! AKALA KO MAGNANAKAW!!!”

Tinanggal ko agad ang kumot, nangingiti. “Love, prank lang! Cute diba?”

“CUTE?! KAKAPUSO AKO SA TAKOT! Akala ko may multo!”

Pinilit kong pigilan ang tawa pero nakita kong nanginginig pa rin siya.
“Tignan mo nga ‘yung itlog o, nasayang!” sabi ko sabay turo sa sahig.

“Wag mo kong biruin, Jerome!” sigaw niya sabay sabog ng ketchup sa akin.
Ayun, napula ako buong katawan.

—

Kinabukasan, hindi siya nag-text. Hindi rin tumawag.
Hanggang sa sumapit ang tanghali, may natanggap akong message:

> “Jerome, gusto ko muna ng space. Hindi ko kayang ganyan. Hindi nakakatuwa ang takutan. Alam mong takot ako sa ganyan. Hindi mo ako pinakinggan.”

Ayun. Break daw muna kami.

Sa totoo lang, doon ako unang natakot sa totoong horror—yung tinatawag na ‘emotional damage.’

—

Lumipas ang tatlong araw, at ginawa ko lahat para makabawi. Nagpadala ako ng flowers, chocolates, pati apology letter na nakasulat:

> “Hindi ko alam na mas nakakatakot pala mawalan ka kaysa sa multo. Please, Lianne, sorry na.”

Walang reply.
Pero nang sumunod na araw, tinawagan niya ako.

“Pwede ka ba lumabas ngayon?”
“Ha? Oo naman!”

Pagdating ko sa park, nandoon siya—may dala ring kumot.
Ngumiti siya nang pilyo.

“Gusto mo ng second chance?”
“Oo! Kahit ilang chance pa!”

“Tara,” sabi niya. “Ako naman ang magpaprank sa’yo.”

Bago pa ako makatanggi, tinakpan niya ako ng kumot—tapos sumigaw sa tenga ko ng malakas:
“BOOO!!!”

Napasigaw ako sa gulat. “AAAHH! Ano ‘yun?!”
Sabay tawa siya nang tawa. “O ayan, quits na tayo!”

Hindi ko napigilang tumawa rin.
Ngayon, tuwing manonood ako ng horror, kasama ko na siya. Nakatakip pa rin ang mga mata niya sa unan, pero kahit natatakot siya, naroon pa rin siya—hawak kamay ko habang pareho kaming naghihintay kung sino ang unang sisigaw.

—

Minsan, natutunan ko, hindi lahat ng takutan ay dapat seryosohin—pero lahat ng takot ay dapat mong unawain.
Kasi sa dulo, mas mahalaga pa rin na may katabi kang tatawa at sisigaw kasama mo… kahit pa sa umpisa, siya pa ‘yung muntik mo nang takutin hanggang sa iwan ka.

At oo—mula noon, kapag nanonood kami ng horror, isa lang ang rule ni Lianne:
“Jerome, manood ka ng gusto mo… pero pag nag-BOO ka ulit, ako ang multong lalabas sa panaginip mo.”

At doon ako unang natutong mas nakakatakot pala ang girlfriend na galit kaysa sa kahit anong multo.