PART 2 – AKSIDENTE KONG NABANGGA ANG LIMOUSINE NA NASA HARAPAN KO, BUMABA ANG DALAWANG SECURITY AT GUSTO AKONG PABABAIN– NANG BUMABA ANG MAY-ARI NG SASAKYAN AY TUMULO ANG AKING LUHA

PART 2 – AKSIDENTE KONG NABANGGA ANG LIMOUSINE NA NASA HARAPAN KO, BUMABA ANG DALAWANG SECURITY AT GUSTO AKONG PABABAIN– NANG BUMABA ANG MAY-ARI NG SASAKYAN AY TUMULO ANG AKING LUHA

Mabilis na umalis ang limousine ni Don Manuel, bitbit ang dalawang kaluluwang matagal nang naghiwalay. Naiwan sa gitna ng ulan ang nabanggang Toyota Corolla ni Leo, na sinimulan nang asikasuhin ng dalawang bodyguard. Ngunit ang pansin ni Leo ay hindi na nasa kalsada, kundi sa matandang lalaking nasa harap niya.

Ang loob ng limousine ay parang isang tahimik na kaharian. Ang mga bintana ay nagpapakita lamang ng blur ng mga ilaw sa labas, sinasala ang ingay at gulo ng mundo. Inabutan ni Don Manuel si Leo ng isang botelya ng tubig at panyo.

“Pasensya ka na, anak,” mahina niyang sabi habang pinupunasan ang kanyang sariling noo. “Hindi ko inaasahan na ganito tayo magkikita. Sa dami ng beses na pinangarap kong mahanap ka, hindi ko inakalang ang isang aksidente ang magiging tulay.”

Tinitigan ni Leo ang kanyang ama. Ang galit ay nag-umpisa nang mag-laho, napalitan ng isang malalim na pagkaawa at pagkalito. “Bakit ngayon, Pa? Kung hinahanap mo ako, bakit mo kami iniwan noon?”

Huminga nang malalim si Don Manuel, tumingin sa labas ng bintana. “Noong umalis ako, wala akong pera. Isa akong assistant sa isang maliit na kumpanya. Nagkaroon ako ng pagkakataon sa abroad. Nangako ako sa sarili ko na babalikan ko kayo kapag mayroon na ako. Pero… nagpatong-patong ang tagumpay, at kasabay nito, ang takot.”

“Takot saan?” tanong ni Leo.

“Takot na baka hindi mo na ako tanggapin,” sagot niya, at umiling-iling. “Naging matagumpay ako sa negosyo, nagtayo ako ng sarili kong empire, pero ang bawat tagumpay ay walang lasa. Hindi mo ito maibabahagi sa pamilya mo. Araw-araw, sinasabi ko, ‘Bukas, uuwi na ako.’ Pero ang bukas ay naging labinlimang taon.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ni Leo ang sakit ng kanyang ama. Hindi siya isang walang-pusong nagtatago, kundi isang lalaking nadala ng ambisyon at natakot sa pagharap sa kahinaan.

“Namatay si Nanay, Pa,” sabi ni Leo, ang boses ay pinalamig ng panibagong kalungkutan. “Matagal bago siya tuluyang bumigay, pero ang pinakamatindi sa kanya ay ang kalungkutan. Palagi siyang naghihintay.”

Niyuko ni Don Manuel ang kanyang ulo. “Alam ko. At wala akong maibibigay na dahilan para mapatawad mo ako sa sakit na idinulot ko sa inyo. Pero Leo, ang oras na nawala ay hindi na natin maibabalik. Ang hihilingin ko lang sa iyo, dahil alam kong maikli na ang itatagal ko sa mundong ito, ay hayaan mong bumawi ako sa kung anong meron ako.”

“Hindi ko kailangan ang pera mo, Pa,” mariing sabi ni Leo. “Kung gusto mo talagang bumawi, makinig ka lang. Makinig ka sa mga kuwento ni Nanay, sa mga hirap na dinanas ko. Iyan ang hindi mababayaran ng pera.”

Ngumiti si Don Manuel, at sa ngiting iyon, nakita ni Leo ang bahagi ng amang minahal niya noong bata pa siya.

“Iyan ang mas madali kaysa sa pagtatayo ng isang gusali, anak. Magsimula tayo ngayon. Gusto kong sumama ka sa akin sa bahay. Huwag mo nang isipin ang trabaho.

Sige na,” aniya, bago pa man makapagsalita si Leo, “ako na ang bahala sa lahat. Ang kailangan ko lang ay ang presensya mo. Hayaan mo akong ipagluto ka ng Sinigang na Hipon, tulad ng paborito mo noong bata ka.”

Ang simpleng pagbanggit sa paborito niyang ulam noong bata pa siya ay tumunaw sa huling piraso ng galit sa puso ni Leo. Ang lahat ng karangyaan sa limousine ay walang sinabi kumpara sa init ng pagluluto ng isang ama.

Pagdating sa mansyon ni Don Manuel, na kasinglaki ng isang maliit na subdivision, hindi na nagulat si Leo. Wala siyang pakialam sa ginto o marmol. Ang hinahanap niya ay ang tao.
Nag-usap sila nang gabing iyon hanggang madaling araw.

Sa isang malawak at mamahaling silid-kainan, nagkwento si Leo tungkol sa buhay niya, sa pagkamatay ni Nanay, at sa paghahanapbuhay. Si Don Manuel naman ay nagbahagi ng kanyang pagsisisi, at ipinakita ang mga nakatagong litrato ni Leo noong bata, na palagi niyang dala-dala kahit saan.

Nang matapos silang magkwentuhan, tinitigan ni Don Manuel si Leo, ang mga mata ay may bagong liwanag.

“Gusto kong manatili ka dito, Leo,” sabi niya. “Hindi bilang isang mayaman, kundi bilang isang pamilya. Gusto kong ipasa sa iyo ang lahat ng ito, dahil sa simula pa lang, para sa iyo at sa Nanay mo ito itinayo.”

Napangiti si Leo. Hindi dahil sa yaman, kundi dahil sa pagtanggap. Sa loob ng labinlimang taon, nag-iisa siyang lumaban. Ngayon, may kakampi na siya.

“Hindi ko maipapangako na mapapatawad kita nang buo agad, Pa. Pero… pwede nating simulan. Pwede nating simulan sa Sinigang na Hipon bukas.”

Tumango si Don Manuel. Ang isang luha ng pasasalamat ay tumulo muli sa kanyang pisngi.

Ang kaligayahan ay hindi matatagpuan sa limousine o sa yate, kundi sa simpleng pag-amin ng pagkakamali at pag-aalay ng pangalawang pagkakataon. Ang aksidenteng ito ang muling nagkabit ng dugong matagal nang pinaghiwalay ng tadhana.