ISANG DALAGA ANG MAY CANCER ANG NAWAWALAN NG NG PAG-ASA–HANGGANG DINALA SIYA NG FIANCÉ NIYA SA UNANG LUGAR NA PINAG-DATE-AN NILA AT MAY TANONG NA NAGPAIYAK SA KANYA
Si Alex at Jenna ay dating puno ng pangarap. May limang-taong plano sila—makapagtapos, makahanap ng magandang trabaho, mag-travel, at magpakasal. Para sa kanila, malinaw ang landas at walang bagay na kayang umhadlang sa isang pag-ibig na ganoon katatag.
Si Jenna—na may mahabang buhok, maliwanag na ngiti, at pusong puno ng sigla—ang lagi nilang sinag sa bawat biyahe. Mahilig siya sa dagat at pangarap maging marine biologist; tuwing may pagkakataon silang bumiyahe, hinahanap niya ang mga dalampasigan kung saan maririnig niya ang paghinga ng karagatan.
Si Alex naman ang sandigan niya—masipag, mahinahon, at tapat ang pagmamahal. Pinapahalagahan niya si Jenna hindi lang dahil sa talino o pangarap nito, kundi dahil sa walang-hanggang pag-asa sa buhay.
Pero walong buwan na ang nakalipas mula nang bumagsak ang mundo nila. Nadiskubre ni Jenna na mayroon siyang agresibong uri ng cancer. Unti-unting nawala ang lakas niya, ang ngiti, pati ang kinang sa mga mata. Ang chemotherapy ay hindi lang katawan niya ang pinahina—pati ang pag-asa sa buhay ay unti-unti ring naglaho.
Isang umagang malamlam, nakaupo si Alex sa tabi ng kama habang pinagmamasdan ang pagod na paghinga ni Jenna.
“I love you, Jenna. Hindi pa tapos ang laban natin,” bulong niya.
Tumingin si Jenna, mapurol ang mga mata. “Hindi ko na alam kung kaya ko pa,” sagot niya, halos pabulong.
Para bang may napunit sa puso ni Alex. Hindi niya kayang panoorin lang ang babaeng mahal niya habang unti-unting sumusuko—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa kawalan ng pag-asa.
Alam niyang kailangan niyang ibalik ang rason kung bakit sila lumalaban.
Naalala niya ang isa sa pinakamasayang date nila: ang aquarium. Maulan noon, pero sa harap ng malaking tangke ng isda, nagliwanag ang mundo ni Jenna. Nakadikit halos ang mukha nito sa salamin habang ikinukuwento ang pangarap na maging marine biologist.
“Dito ako pinakamasayang humihinga,” sabi pa niya noon.
Simula noon, nagplano si Alex. Sa loob ng dalawang buwan, palihim siyang kumuha ng scuba certification. Nag-ipon siya at nakipag-ugnayan sa staff ng aquarium. Nang marinig nila ang kuwento ng dalawa, agad silang tumulong.
Dumating ang araw. Nasa aquarium sila, at tila bumagal ang mundo.
Tahimik na nakaupo si Jenna sa wheelchair habang nakatitig sa makukulay na isdang dahan-dahang umiikot sa tubig. Napangiti siya, ngunit may lungkot na hindi maitago.
“You know… dati gusto ko lang maging marine biologist. Ngayon… gusto ko na lang makita ang dagat kahit minsan pa,” mahina niyang sabi.
Hinawakan ni Alex ang kamay niya. “Makikita natin ang dagat, Jenna. Magkasama tayo.”
Pagkatapos ay tumayo si Alex, sinabing may kailangan lang siyang ayusin. Hindi na siya napansin ni Jenna; busy ito sa pagtitig sa lumalangoy na mga isda.
Ilang sandali pa, tila nag-iba ang hangin. May diver sa tangke. Unti-unti itong lumapit sa harap ni Jenna, saka lumuhod sa buhangin sa loob ng tank.
Binuksan nito ang isang waterproof sign.
“WILL YOU MARRY ME?”
Nanlaki ang mata ni Jenna. Napakunot ang noo niya, at mabilis na umangat ang kamay niya sa bibig habang nagsisimulang maluha.
“Alex?” basag ang boses niya.
Hinubad ng diver ang mask… at oo, si Alex nga.
“I love you, Jenna. Lalaban tayo. Magkasama,” sabi niya, tinatawanan ng mga bula ang bawat salita.
Hindi napigilan ni Jenna ang pag-iyak. Idinikit niya ang kamay sa salamin, nanginginig sa tuwa.
“Yes! Oo, Alex… oo!” sigaw ng puso niya.
At doon, sa harap ng salamin, hindi na siya pasyenteng may cancer. Siya ay fiancée. Minamahal. Pinipili.
“I’ll be with you forever,” bulong ni Alex mula sa kabila ng salamin.
Ngumiti si Jenna—ang ngiti niyang matagal nang nawala—at sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, muli niyang naramdaman ang init ng pag-asa.
—Isang tanong lang pala ang kailangan para buhayin muli ang puso ng isang nawawalan na ng lakas.