WALANG NAGPAUTANG SA KANYA NOONG NAGHIHINGALO ANG ANAK, NGAYON AY SIYA ANG DOKTOR NA HAWAK ANG BUHAY NG DATING NAGDAMOT SA KANYA

WALANG NAGPAUTANG SA KANYA NOONG NAGHIHINGALO ANG ANAK, NGAYON AY SIYA ANG DOKTOR NA HAWAK ANG BUHAY NG DATING NAGDAMOT SA KANYA

​”Clear! Shock!”

​Dumagundong ang boses ni Dr. Clara sa loob ng Emergency Room. Kritikal ang pasyenteng isinugod dahil sa matinding stroke. Siya ang pinakamagaling na neurosurgeon sa ospital na iyon, at sa kanyang mga kamay nakasalalay ang buhay ng lalaking nakahiga sa stretcher.
​Habang iniintubate ng nurse ang pasyente, napatingin si Clara sa mukha nito.

​Nanigas siya. Bumilis ang tibok ng puso niya, hindi dahil sa adrenaline, kundi sa galit.
​Ang lalaking ito ay si Don Gustavo. Ang dating amo ng kanyang namayapang asawa.

​Bumalik ang mapait na alaala noong 15 taon na ang nakararaan.

​Gabi noon, bumabagyo. Basang-basa si Clara habang kumakatok nang malakas sa gate ng mansyon ni Don Gustavo. Yakap-yakap niya ang limang taong gulang na anak na si Angelo na nanginginig sa taas ng lagnat.

​”Sir! Parang awa niyo na po!” sigaw ni Clara habang nakaluhod sa putikan nang lumabas si Don Gustavo. “Kailangan lang po ng pambayad sa ospital. Mamatay po ang anak ko, kailangan ng operasyon!”

​Tiningnan lang siya ni Don Gustavo nang may pandidiri. “Wala akong pakialam. Ang asawa mong tamad, namatay na may utang pa sa akin. Tapos ikaw, manghihingi? Umalis ka diyan! Baka mahawa pa kami sa sakit ng anak mo!”

​”Sir, kahit magtrabaho po ako habambuhay sa inyo, huwag niyo lang po kaming talikuran…” pagmamakaawa ni Clara, humahalik na sa sapatos ng Don.

​Pero tinadyakan lang siya nito palayo. “Guwardiya! Itapon sa labas ang babaeng ‘yan!”

​Kinagabihan ding iyon, sa isang siksikan at mainit na charity ward, nalagutan ng hininga si Angelo habang yakap ni Clara. Wala siyang nagawa kundi umiyak ng dugo. Ipinangako niya sa harap ng bangkay ng anak: “Babangon ako. Balang araw, titingalain nila ako.”

​”Doc? Doc Clara? Nawawala na po ang pulso!” sigaw ng nurse, dahilan para bumalik si Clara sa kasalukuyan.

​Nakita niya ang monitor. Flatline.

​Hawak ni Clara ang defibrillator. Nasa kamay niya ang pagkakataon. Pwede niyang bagalan ang kilos. Pwede niyang hayaang mamatay ang taong pumatay sa pag-asa ng anak niya. Ito na ang karma. Ito na ang hustisya.

​Nanginginig ang kamay niya. Para kay Angelo, bulong ng isip niya na puno ng poot.
​Pero bigla niyang naalala ang sinabi ng kanyang anak bago ito mawala. “Mama, huwag ka iiyak. Maging mabait ka lagi.”

​Pumikit si Clara ng mariin. Humugot siya ng malalim na hininga at pinanaig ang sinumpaan niyang tungkulin.

​”Charge to 200 joules! Clear!”

​Isang malakas na kuryente ang pinakawalan niya sa dibdib ni Don Gustavo.

​”Wala pa rin, Doc!”

​”Again! Charge! Clear!”

​Sa pangatlong subok, tumunog muli ang monitor. Toot… toot… toot… Bumalik ang tibok ng puso ni Don Gustavo.

​Ligtas na siya.

​Ilang araw ang lumipas, nagising si Don Gustavo sa private room. Nanghihina pa siya, pero maayos na ang lagay. Pumasok si Dr. Clara para i-check siya.

​Titig na titig ang matanda sa doktora. Parang may inaalala.
​”D-doktora…” paos na sabi ni Gustavo. “Parang… kilala kita.”

​Tinanggal ni Clara ang kanyang stethoscope at tumingin nang diretso sa mata ng matanda.
​”Ako po si Clara. Ang asawa ng driver niyo noon. Ang inang nagmakaawa sa gate niyo habang umuulan, bitbit ang anak na naghihingalo.”

​Nanlaki ang mata ni Don Gustavo. Namutla siya. Nagsimulang manginig ang kanyang mga labi. Naalala niya ang gabing iyon. Alam niyang nasa kapangyarihan ng doktor na ito na hayaan siyang mamatay sa operating table, pero hindi nito ginawa.

​”B-bakit…” luhaang tanong ng matanda. “Bakit mo ako binuhay? Pagkatapos ng ginawa ko sa inyo?”

​Lumapit si Clara, hindi para manakit, kundi para ayusin ang kumot ng pasyente.

​”Dahil noong gabing namatay ang anak ko, namatay na rin ang bahagi ng pagkatao ko na marunong magtanim ng sama ng loob,” mahinahong sagot ni Clara, bagama’t tumutulo ang luha.

​”Hindi ko kayo iniligtas dahil karapat-dapat kayo, Don Gustavo. Iniligtas ko kayo dahil isa akong doktor. At higit sa lahat, dahil ayokong maging katulad niyo. Ang buhay na ipinagdamot niyo noon sa anak ko, ay ang buhay na ibinigay ko sa inyo ngayon.”

​Humagulgol si Don Gustavo. Hinawakan niya ang kamay ni Clara, humihingi ng tawad, punong-puno ng pagsisisi.

​”Patawarin mo ako… Patawarin mo ako…”
​Tinapik lang ni Clara ang kamay niya at tumalikod. Sa paglabas niya ng kwarto, gumaan ang pakiramdam niya.

​Wala na ang bigat ng nakaraan. Sa pagliligtas niya sa kanyang kaaway, pinalaya niya rin ang kanyang sarili mula sa kulungan ng galit. Tumingala siya sa langit at ngumiti.
​Para sa’yo ‘to, anak. Peace na tayo.