HINATI NG TATAY ANG HULING PIRASONG TINAPAY PARA SA KANYANG MGA ANAK HABANG SIYA AY NAGUGUTOM, AT NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG SORPRESAHIN SIYA NG MGA ITO NG SUSI NG KANILANG SARILING BAKERY

HINATI NG TATAY ANG HULING PIRASONG TINAPAY PARA SA KANYANG MGA ANAK HABANG SIYA AY NAGUGUTOM, AT NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG SORPRESAHIN SIYA NG MGA ITO NG SUSI NG KANILANG SARILING BAKERY

Bumabagyo noong gabing iyon, dalawampung taon na ang nakararaan.

Sa loob ng tumutulong barung-barong, nakaupo si Mang Mario sa harap ng kandila. Sa mesa, may isang piraso ng monay—maliit, medyo matigas na, at ito na ang huling pagkain nila.

“Tay… gutom na po ako,” iyak ng bunsong si Bong.

“Ako rin po, Tay,” sabi ng panganay na si Lenlen.

Kumukulo ang tiyan ni Mang Mario. Dalawang araw na siyang walang kalaman-laman ang sikmura dahil ibinigay niya ang rasyon ng pagkain sa mga bata. Pero ngumiti siya.

Kinuha niya ang monay. Dahan-dahan niya itong hinati sa gitna.

“Oh,” abot ni Mang Mario ng kalahati kay Bong, at kalahati kay Lenlen. “Kainin niyo ‘yan. Ubusin niyo ha.”

“Eh kayo po, Tay?” tanong ni Lenlen. “Wala po kayong kakainin?”

Hinimas ni Mang Mario ang tiyan niya at nagsinungaling. “Busog pa ako, ‘nak. Kumain sa trabaho kanina. Marami akong nakain. Masakit na nga tiyan ko sa kabusugan eh.”

Kinain ng mga bata ang tinapay. Pinanood sila ni Mang Mario habang lumulunok siya ng laway para maibsan ang gutom.

Sa isip niya, ‘Balang araw, hindi na kami maghahati sa isang pirasong tinapay. Balang araw, hindi na sila magugutom.’

—

Lumipas ang panahon.

Nagtrabaho si Mang Mario bilang kargador, basurero, at construction worker. Napagtapos niya sina Lenlen at Bong. Naging Accountant si Lenlen at Chef naman si Bong.

Isang araw, kaarawan ni Mang Mario. 60 years old na siya. Ugod-ugod na at malabo na ang mata.

“Tay, magbihis po kayo. May pupuntahan tayo,” sabi ni Lenlen.

“Saan? Wala tayong pera pang-restaurant,” tanggi ni Mang Mario.

“Basta Tay, sumama ka na lang. Libre ko,” ngiti ni Bong.

Isinakay nila ang ama sa kotse. Huminto sila sa tapat ng isang bagong gawang commercial building sa bayan.

Sa ground floor, may isang tindahan na natatakpan ng pulang kurtina ang pangalan. Amoy na amoy ang bango ng bagong lutong tinapay—pandesal, ensaymada, spanish bread.

“Anong ginagawa natin dito?” tanong ni Mang Mario.

“Tay,” sabi ni Lenlen. “Naalala niyo po ba nung maliliit kami? Yung hinati niyo yung huling monay para sa amin kahit alam naming gutom na gutom kayo?”

Napaluha si Mang Mario sa alaala. “Oo naman. Bakit?”

“Nung gabing ‘yun,” sabi ni Bong. “Nangako kami ni Ate sa sarili namin. Na hinding-hindi na muling magugutom ang Tatay. At hinding-hindi na tayo mauubusan ng tinapay.”

Hinila ni Bong ang tali ng kurtina.

Bumagsak ang tela at lumabas ang malaking signage na umiilaw:

“MARIO’S BAKERY & CAFE”

Natulala si Mang Mario. “M-Mario? Ako?”

Inabot ni Lenlen ang isang gintong susi sa kamay ng ama.

“Tay, sa inyo po ito. Hindi niyo na kailangang magtrabaho sa initan. Dito na kayo. Kayo ang boss. At dito… unli ang tinapay.”

Bumigay ang tuhod ni Mang Mario.

Napaluhod siya sa semento sa harap ng bakery. Niyakap niya ang susi at humagulgol nang malakas.

“Mga anak…” iyak ng ama. “Isang pirasong monay lang ang binigay ko noon… bakit buong bakery ang sukli niyo?”

Lumuhod din ang magkapatid at niyakap ang ama.

“Dahil yung kalahating monay na ‘yun, Tay, punong-puno ng pagmamahal. ‘Yun ang bumuhay sa amin.”

Pumasok sila sa loob. Ang mga estante ay puno ng tinapay.

Kumuha si Mang Mario ng isang mainit na pandesal. Hinati niya ito sa tatlo.

“Oh,” abot niya sa mga anak habang tumatawa at umiiyak. “Tikman natin. Pero sa pagkakataong ito… kasali na si Tatay sa kakain.”