BINUGBOG NG TAUMBAYAN ANG ISANG “TAONG GRASA” DAHIL AKALA NILA AY KINIKIDNAP NITO ANG ISANG BATANG BABAE NA YAKAP-YAKAP NIYA NANG MAHIGPIT SA GILID NG KALSADA. PERO NATIGILAN SILANG LAHAT NANG BUMITAW ANG PULUBI AT TINURO ANG LUPA

BINUGBOG NG TAUMBAYAN ANG ISANG “TAONG GRASA” DAHIL AKALA NILA AY KINIKIDNAP NITO ANG ISANG BATANG BABAE NA YAKAP-YAKAP NIYA NANG MAHIGPIT SA GILID NG KALSADA. PERO NATIGILAN SILANG LAHAT NANG BUMITAW ANG PULUBI AT TINURO ANG LUPA

Madilim ang langit at bumubuhos ang malakas na ulan sa palengke. Nagmamadaling umuwi ang mga tao.

Sa isang sulok, nakaupo si Mang Karding, isang “taong grasa.” Mahaba ang buhok, maitim ang damit, at iniiwasan ng lahat dahil sa kanyang itsura at amoy.

Sa di-kalayuan, tumatakbo ang isang batang babae na si Nene, 6 na taong gulang. Humiwalay siya sa nanay niya para habulin ang kanyang payong na tinangay ng hangin.

Biglang kumilos nang mabilis si Mang Karding.

Tumakbo siya at dinakma si Nene. Niyakap niya ito nang mahigpit at idinagan sa basang semento.

“BITAWAN MO AKO! MAMA!!!” sigaw ni Nene sa takot.

Nakita ito ng mga tricycle driver at tindero.

“HOY! BITAWAN MO YAN!” sigaw ni Mang Teban, ang siga sa palengke.

“KIDNAPPER! MANYAKIS!” sigaw ng isang ale.

Dahil sa galit, sinugod ng taumbayan si Mang Karding.

BLAG! BOG! PAK!

Pinagtulungan nilang bugbugin ang taong grasa. Sinipa sa tagiliran. Hinampas ng payong. Binato ng kahoy.

Pero sa kabila ng sakit, hindi bumitaw si Mang Karding. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang yakap kay Nene. Nakadapa siya sa ibabaw ng bata, ginagawang panangga ang sarili niyang katawan.

“Bitawan mo sabi eh! Papatayin ka namin!” sigaw ni Mang Teban sabay sipa sa ulo ni Karding.

Dahil sa hilo at sakit, unti-unting lumuwag ang yakap ni Mang Karding. Hinila ng mga tao si Nene palayo.

Nakahandusay si Mang Karding sa putikan. Duguan ang mukha. Halos hindi na makahinga.

“Tumawag kayo ng Pulis! Ipakulong ‘yang demonyong ‘yan!” galit na utos ng Nanay ni Nene na kakarating lang.

Pinilit ni Mang Karding na imulat ang mata niya. Itinaas niya ang nanginginig niyang kamay at itinuro ang lupa kung saan nakadapa si Nene kanina.

“W-Wag… kayong… dadaan…” garalgal na bulong ni Karding.

Napatingin ang mga tao sa tinuturo niya.

Nanlaki ang mga mata nila. Namutla si Mang Teban.

Isang metro lang ang layo mula sa paa nila, may Live Wire o kable ng kuryente na naputol mula sa poste. Nakababad ito sa tubig-baha.

ZZZZZT! ZZZZZT!

Umuusok ang tubig. Kumikislap ang kuryente.

Kung hindi dinakma at idinapa ni Mang Karding si Nene, tutapak sana ang bata sa tubig na may kuryente. Siguradong patay ang bata.

“Diyos ko…” bulong ng Nanay ni Nene.

Napatingin sila sa likod ni Mang Karding.

Ang suot nitong lumang jacket ay sunog na sunog. Umuusok pa ang likod niya.

Doon nila na-realize ang nangyari: Nang yakapin ni Karding ang bata, ang likod niya ang sumalo ng ground ng kuryente mula sa tumalsik na tubig. Tiniis niya ang kuryente at ang pambubugbog ng tao, huwag lang makawala ang bata at makatapak sa live wire.

Tumahimik ang buong palengke. Ang ingay ng ulan lang ang maririnig.

Ang mga taong nambugbog sa kanya ay napaluhod sa hiya at pagsisisi.

“Manong…” iyak ni Mang Teban. “Pasensya na… hindi namin alam…”

Mabilis na isinugod ng mga tao si Mang Karding sa ospital.

Nang magising siya, puno ang kwarto ng prutas at pagkain galing sa mga taga-palengke. Nasa tabi niya si Nene at ang nanay nito.

“Salamat po, Lolo,” sabi ni Nene sabay abot ng bulaklak. “Ikaw po ang Super Hero ko.”

Ngumiti si Mang Karding kahit bungi-bungi ang ngipin at puno ng benda ang katawan.

“Wala ‘yun, ineng,” sagot niya. “Sanay na akong masaktan… pero hindi ko kayang makakita ng batang masasaktan.”

Mula noon, hindi na “Taong Grasa” ang tawag sa kanya sa palengke. Siya na si Mang Karding, ang bayaning may maruming damit pero may pinakamalinis na puso sa kanilang lahat.