UMIIYAK ANG BATA DAHIL “NINAKAW” DAW NG MASUNGIT NA KAPITBAHAY ANG LUMA NIYANG BIKE HABANG NATUTULOG SIYA. GALIT NA GALIT ANG PAMILYA, PERO NATIGILAN SILA KINABUKASAN NANG MAKITA NILA ANG BIKE SA TAPAT NG PINTUAN

UMIIYAK ANG BATA DAHIL “NINAKAW” DAW NG MASUNGIT NA KAPITBAHAY ANG LUMA NIYANG BIKE HABANG NATUTULOG SIYA. GALIT NA GALIT ANG PAMILYA, PERO NATIGILAN SILA KINABUKASAN NANG MAKITA NILA ANG BIKE SA TAPAT NG PINTUAN

Sabado ng umaga. Nagising ang buong barangay sa iyak ng 10-taong gulang na si Buboy.

“Mama!!! Yung bike ko!!! Nawawala!!!” hagulgol ni Buboy sa tapat ng gate nila.

Lumabas ang nanay niyang si Aling Susan, galit na galit.

“Sino naman ang magnanakaw ng bike mo? Eh halos scrap metal na ‘yun sa sobrang luma!” sigaw ni Susan.

“Ma… nakita ko kagabi…” sumbong ni Buboy habang sumisinghot. “Nakita ko si Mang Berting! Nakatayo siya sa tapat ng gate natin tapos hawak niya yung manibela ng bike ko! Siya ang kumuha!”

Si Mang Berting ay ang kapitbahay nilang may-ari ng talyer. Kilala ito sa lugar bilang “Suplado King.” Laging nakasimangot, laging galit kapag may maingay, at laging naninigaw ng “Hoy! Alis dyan!” kapag may batang naglalaro sa tapat ng shop niya.

Nag-init ang ulo ni Aling Susan.

“Aba’t ang matandang ‘yun! Akala ko ba masungit lang siya, magnanakaw din pala?! Humanda siya sa akin! Susugurin ko siya!”

Dahil sarado pa ang talyer ni Mang Berting, naghintay sila ng kinabukasan. Buong araw na umiyak si Buboy dahil mahal na mahal niya ang bike na ‘yun kahit kalawangin na at walang preno.

Linggo ng umaga.

Susugod na sana si Aling Susan at Buboy sa bahay ni Mang Berting para mag-iskandalo. May dala pa silang walis tambo.

Pero pagbukas nila ng pinto… natigilan sila.

Sa tapat ng gate nila, may nakatayo na bisikleta.

Pero hindi ito mukhang basura.

Kulay Bagong Pula ang pintura nito. Kuminang-kinang pa.

May bagong gulong na makapal.

May ilaw sa harap at likod.

At higit sa lahat… may bagong preno at side mirror pa!

“Wow…” bulong ni Buboy. “Ma, bike ko ‘to oh! Ito yung sticker ko ni Naruto sa gilid! Pero bakit ang ganda na?”

Maya-maya, lumabas si Mang Berting mula sa talyer niya sa kabila. Puno ng grease o langis ang kamay at damit niya. Mukhang puyat na puyat.

“HOY BERTING!” sigaw ni Aling Susan, pero medyo mahina na dahil nalilito siya. “Ikaw ba kumuha nito?!”

Lumapit si Mang Berting. Nakasimangot pa rin, gaya ng dati. May inaabot siyang susi ng bike lock.

“Oh,” padabog na inabot ni Berting ang susi kay Buboy. “Sa susunod, huwag mong iiwan sa labas ‘yan.”

“Bakit mo kinuha?! Akala namin ninakaw mo na!” mataray na tanong ni Susan.

Huminga nang malalim si Mang Berting. Pinunasan niya ang langis sa noo niya.

“Nakita ko kasi ang anak mo nung isang araw… muntik nang sumemplang sa kanto,” paliwanag ng matanda sa seryosong boses.

“Tinignan ko yung bike niya habang natutulog kayo. SUSMARYOSEP, SUSAN! Walang preno! Pudpod na ang gulong! Kalawangin ang kadena! Papatayin mo ba ang anak mo?!”

Natameme si Aling Susan.

“Kaya ko ‘kinuha’ kagabi… dinala ko sa talyer. Binaklas ko. Pinalitan ko ng brake pads. Nilagyan ko ng bagong gulong galing sa stock ko. At pininturahan ko na rin para makita siya sa gabi.”

Tumingin si Mang Berting kay Buboy na nakanganga sa gulat.

“Iho… hindi ko ninakaw. INAYOS KO LANG. Hindi ako makatulog kakaisip na baka sa susunod na sakay mo dyan, sa ilalim na ng truck ang bagsak mo dahil walang preno. Mas mahalaga ang buhay mo kaysa sa bakal na ‘yan.”

Napaluha si Buboy. “Lolo Berting… thank you po…”

Si Aling Susan naman ay namula sa hiya. Ang inakala niyang “masungit at magnanakaw” na kapitbahay ay siya palang nagligtas sa buhay ng anak niya nang hindi nila alam. Magdamag itong nagtrabaho nang libre para sa kaligtasan ni Buboy.

“Mang Berting… sorry…” iyak ni Susan. “Babayaran po namin—”

“Huwag na,” talikod ni Mang Berting pabalik sa shop niya. “Ingay lang kayo nang ingay. Basta mag-ingat ‘yang bata, bayad na ako.”

Mula noon, hindi na “Suplado King” ang tawag nila kay Mang Berting. Siya na ang paboritong Lolo ni Buboy, at tuwing hapon, dinadalhan na siya ni Aling Susan ng meryenda bilang pasasalamat sa anghel na nagtatago sa anyo ng isang masungit na mekaniko.