NAINIS ANG WAITER SA ISANG LALAKING CUSTOMER DAHIL UMORDER ITO NG PINAKAMAHAL NA STEAK PARA SA DALAWANG TAO PERO WALA NAMANG KASAMA. PERO NATAHIMIK ANG BUONG RESTAURANT NANG TAWAGIN NG LALAKI ANG ISANG BATANG PULUBI NA NAKADUNGAL SA BINTANA
Valentine’s Day. Puno ang La Casa Resto. Mahaba ang pila sa labas ng mga mag-jowa na gustong kumain.
Stress na stress si Roldan, ang head waiter. Bawat mesa ay mahalaga.
Sa Table 4, nakaupo ang isang lalaking naka-polo. Si Sir Dante.
“Order po, Sir?” tanong ni Roldan.
“Bigyan mo ako ng Tomahawk Steak Set. Yung pinakamahal. Good for two persons,” sagot ni Dante.
“For two po? Nasaan po ang kasama niyo?” tanong ni Roldan habang lingon nang lingon sa pinto.
“Darating din ‘yun. I-serve mo na agad pagkaluto,” utos ni Dante.
Lumipas ang 30 minuto. Nailapag na ang sizzling steak, ang mashed potatoes, at wine. Pero nag-iisa pa rin si Dante sa mesa. Hindi niya ginagalaw ang pagkain. Tinitignan lang niya ito.
Naiinis na si Roldan. Ang daming naghihintay sa labas!
Bumulong si Roldan sa kasama niyang waiter.
“Tignan mo ‘yang lalaki sa Table 4. Sayang ang pwesto! Mukhang na-Indian ng ka-date! Kawawa naman, ghosted sa Valentine’s! Dapat pina-take out na lang niya ‘yan para makaupo na ‘yung iba.”
Lumapit si Roldan kay Dante para magparinig.
“Sir, lalamig na po ang steak. Baka po hindi na darating ang hinihintay niyo. Gusto niyo po bang ipabalot na lang para maka-alis na kayo?”
Tumingin si Dante kay Roldan. Seryoso ang mukha.
“Nandiyan na ang ka-date ko,” sabi ni Dante.
Tumingin si Dante sa malaking salamin na bintana ng restaurant.
Sa labas, may nakadungaw na isang batang lalaki. Payat, maitim, walang tsinelas, at punit-punit ang damit. Nakatingin ang bata sa steak na nasa mesa ni Dante habang hinihimas ang gutom na tiyan.
Kinawayan ni Dante ang bata. Senenyasan niya itong pumasok.
Nanlaki ang mata ni Roldan.
“H-Hoy bata!” harang ni Roldan sa pinto. “Bawal manlimos dito! Alis! Ang dumi-dumi mo!”
Tumayo si Dante.
“Papasukin mo siya,” madiin na utos ni Dante. “Siya ang ka-date ko.”
Natahimik ang buong restaurant. Ang mga nagtatawanang couples, tumigil sa pagkain.
Pumasok ang bata, hiyang-hiya. Ang putik sa paa niya ay bumakat sa carpet ng restaurant.
Pinaupo siya ni Dante sa tapat niya—sa upuan na akala ni Roldan ay para sa isang girlfriend.
“Anong pangalan mo?” tanong ni Dante.
“B-Buboy po…” sagot ng bata.
Inusog ni Dante ang malaking plato ng steak kay Buboy.
“Buboy, sa’yo lahat ‘to. Kainin mo. Masarap ‘yan.”
Hindi makapaniwala ang bata. Kinuha niya ang tinidor, pero hindi siya marunong gumamit. Kaya nag-kamay na lang siya. Sinunggaban niya ang steak. Halatang ilang araw na siyang hindi kumakain.
Habang kumakain ang bata, napaluha si Dante.
Lumapit si Roldan, na ngayon ay nakaramdam ng matinding hiya at konsensya.
“Sir…” bulong ni Roldan. “Sorry po… akala ko po kasi…”
Tumingin si Dante kay Roldan.
“Alam mo ba kung bakit ko ginagawa ‘to?” tanong ni Dante.
Umiling si Roldan.
“Dahil 20 years ago… ako ‘yang batang ‘yan,” turo ni Dante kay Buboy. “Nakadungaw din ako sa bintana ng restaurant na ‘to. Gutom na gutom. Pinapangarap ko lang na makatikim ng steak. Pero pinalayas ako ng guard noon.”
Nakinig ang mga kabilang table.
“Nangako ako sa sarili ko, pag umasenso ako, babalik ako dito. Hindi para kumain mag-isa, kundi para hanapin ang batang ako sa labas… at iparanas sa kanya ang pakiramdam na ituring na tao at hindi basura.”
Kumuha si Dante ng tissue at pinunasan ang dumi sa mukha ni Buboy habang kumakain ito.
“Kaya Roldan,” dagdag ni Dante. “Hindi nasayang ang table na ‘to. Sa katunayan, ito ang pinaka-espesyal na dinner na nangyari dito ngayong gabi.”
Yumuko si Roldan.
“Opo, Sir. Naiintindihan ko na po.”
Nang matapos kumain si Buboy, busog na busog ito. Binayaran ni Dante ang bill at nag-iwan ng malaking tip para sa staff.
“Salamat po Sir!” sabi ni Buboy na may baon pang take-out.
“Walang anuman. Mag-aral ka mabuti ha?”
—
Paglabas nina Dante at Buboy ng restaurant, mahigpit pa ring yakap ng bata ang paper bag ng take-out. Para bang takot siyang mawala ang gabing unang beses siyang tinuring na espesyal.
“Sir…” mahina niyang tanong. “Bakit niyo po ako tinawag kanina?”
Huminto si Dante at tumingin sa kanya.
“Dahil alam ko ang pakiramdam ng tumitig sa bintana habang gutom at walang lakas.”
Naglakad sila sa kalsada hanggang sa makarating sa isang maliit na karinderya na sarado na. Umupo sila sa bangketa. Kinuha ni Dante ang isa pang pagkain mula sa bag at hinati ito sa dalawa.
“Akala ko po mayaman kayo,” sabi ni Buboy habang ngumunguya.
“Mayaman ako,” sagot ni Dante, “pero hindi dahil sa pera.”
Tahimik si Buboy.
“Kundi dahil may pagkakataon akong magbigay,” dagdag ni Dante.
Tinignan ni Dante ang bata.
“Buboy, may umuuwi ka bang bahay?”
Umiling ang bata.
“Sa ilalim po ng tulay.”
Huminga nang malalim si Dante.
“Kung gusto mo… tutulungan kitang makapasok sa paaralan. Hindi ngayon, hindi bukas, pero sisimulan natin.”
Nanlaki ang mata ni Buboy.
“Talaga po?”
Tumango si Dante.
“Pero isang bagay lang ang hihilingin ko.”
“Ano po?”
“Huwag mong kakalimutan ang pakiramdam ng gabing ito. Kapag may kaya ka na balang araw, ibigay mo rin sa iba.”
Napangiti si Buboy. Hindi man niya lubos maintindihan, ramdam niya ang bigat ng pangako.
Bago sila maghiwalay, iniabot ni Dante ang isang maliit na papel na may numero.
“Kapag nagutom ka ulit, tumawag ka.”
Habang papalayo si Dante, kumaway si Buboy, may luha sa mata at steak sa tiyan.
At sa loob ng La Casa Resto, si Roldan ay nakatayo sa bintana, tahimik na pinapanood ang dalawa. Sa gabing iyon, natutunan niya na may mga mesa talagang hindi nasasayang—kahit isa lang ang kumakain—kapag ang kasalo ay pag-asa.