NAGULAT ANG CHECK-IN AGENT SA AIRPORT NANG LUMAGPAS SA TIMBANG ANG MALETA NG ISANG PASAHERO. IMBES NA MAGBAYAD NG EXTRA FEE, KALMADONG BINUKSAN NG PASAHERO ANG MALETA AT SINUOT ANG LAHAT NG DAMIT SA LOOB NITO SA HARAP NG MARAMING TAO

NAGULAT ANG CHECK-IN AGENT SA AIRPORT NANG LUMAGPAS SA TIMBANG ANG MALETA NG ISANG PASAHERO. IMBES NA MAGBAYAD NG EXTRA FEE, KALMADONG BINUKSAN NG PASAHERO ANG MALETA AT SINUOT ANG LAHAT NG DAMIT SA LOOB NITO SA HARAP NG MARAMING TAO

Sa NAIA Terminal 3, mahaba ang pila sa Check-in Counter.

Kinakabahan si Bekimon. Alam niyang “over-shopping” ang ginawa niya, pero umaasa siyang madadaan niya sa charm ang staff.

“Passport please,” sabi ng Check-in Agent na si Ms. Sungit.

Inilagay ni Bekimon ang kanyang higanteng maleta sa timbangan.

TOOT! TOOT!
Nagkulay pula ang screen.
WEIGHT: 27 KG.
ALLOWED: 20 KG.

“Sir,” sabi ni Ms. Sungit nang walang emosyon. “Excess baggage po kayo ng 7 kilos. You need to pay P8,500 for the excess fee.”

“ANO?!” tili ni Bekimon. “Eight thousand five hundred?! Ate, pamasahe na ‘yan papuntang Boracay ah! Baka pwedeng smile na lang ang bayad?”

“Cash or Card lang po, Sir,” irap ni Ms. Sungit. “Kung ayaw niyo magbayad, magbawas kayo ng gamit o iwan niyo maleta niyo.”

Tumingin si Bekimon sa pila. Nanonood ang mga tao. Tumingin siya sa wallet niya. Petsa de peligro na.

Huminga nang malalim si Bekimon.

“Okay. Challenge accepted.”

Hinila ni Bekimon ang maleta sa gilid. Binuksan niya ito sa harap ng maraming tao.

Inasahan nila na magtatapon siya ng gamit. Pero nagulat sila nang magsimulang maghubad si Bekimon ng tsinelas at sapatos.

Kinuha niya ang unang pantalon. Sinuot.
Kinuha ang pangalawa. Sinuot sa ibabaw ng una.
Pangatlo. Sinuot ulit.
Pang-apat (maong). Pilit na isinuot kahit sumisigaw na ang zipper.

“Hala, anong ginagawa niya?” bulong ng mga Marites sa pila.

Hindi pa tapos si Bekimon.

Kinuha niya ang mga pang-itaas.
T-shirt. Polo. Sweater. Hoodie.

At ang grand finale: Isang makapal na Winter Puffer Jacket. (Tandaan, nasa Pilipinas sila at sira ang aircon sa airport).

Pagkatapos, ipinatong niya sa ulo niya ang tatlong sombrero: Isang baseball cap, isang bucket hat, at isang malaki at mabalahibong Russian hat.

Sa loob ng limang minuto, ang payatot na si Bekimon ay naging kasing-lapad na ni Baymax at Michelin Man. Hindi na siya makayuko. Ang mga braso niya ay naka-angat na parang Sumo Wrestler dahil sa kapal ng kilikili niya.

Tagaktak ang pawis ni Bekimon. Kulay ube na ang mukha niya sa init.

Bumalik siya sa counter. Bawat hakbang, parang penguin.

Boog… Boog… Boog…

“Ate…” hingal na sabi ni Bekimon. “Paki-timbang… ulit…”

Inilagay niya ang maleta (na ngayon ay halos wala nang laman) sa timbangan.

WEIGHT: 7 KG.

Nalaglag ang panga ni Ms. Sungit.

“O ano Ate?” taas-kilay ni Bekimon (kahit hirap na hirap huminga). “Pasok na ba? Wa charot?”

“P-Pasok na po Sir…” sagot ng agent na hindi makapaniwala.

Imbes na magmadaling umalis sa hiya, humarap si Bekimon sa mahabang pila ng mga pasahero.

Tinaas niya ang kanyang leeg (kung meron pa) at RUMAMPA.

Nag-feeling Victoria’s Secret Model siya. Nag-Lava Walk siya kahit mukha siyang walking aparador.

Kumaway-kaway pa siya at nagpaypay gamit ang boarding pass.

“Thank you! Thank you!” sigaw ni Bekimon. “Fashion is passion! Init is mental!”

Nagpalakpakan ang mga tao!
“Woohoo! Idol!”
“Galing ng diskarte!”
“Slay, Sumo Queen!”

Pagpasok sa boarding gate, hinarang siya ng Security.

“Sir, okay lang kayo? Parang hihimatayin na kayo ah.”

“Tubig…” bulong ni Bekimon habang gumagapang na sa sahig. “Penge… yelo…”

Naka-save nga siya ng P8,500, pero pagdating niya sa eroplano, siya naman ang naging personal heater ng katabi niya. Simula noon, tinagurian siyang “The Layer Slayer” ng NAIA.