TUWING LINGGO NG UMAGA, MAY DUMARATING NA PULANG ROSAS AT LIHAM PARA SA ISANG LOLA SA NURSING HOME. GALING DAW ITO SA KANYANG “SECRET ADMIRER” NA NANGANGAKONG DADALAWIN SIYA

TUWING LINGGO NG UMAGA, MAY DUMARATING NA PULANG ROSAS AT LIHAM PARA SA ISANG LOLA SA NURSING HOME. GALING DAW ITO SA KANYANG “SECRET ADMIRER” NA NANGANGAKONG DADALAWIN SIYA

Linggo ng umaga sa Golden Sunset Nursing Home.
Busy ang lahat ng nurses, pero si Lola Rosa, 85-anyos, ay busy sa harap ng salamin.
Nanginginig ang kanyang kamay habang naglalagay ng pulang lipstick. Sinuklay niya ang kanyang puting buhok at isinuot ang paborito niyang bestida na may bulaklak.

“Lola Rosa, ang ganda naman natin ngayon ah,” bati ng isang nurse.

Ngumiti si Lola Rosa, kita ang kislap sa kanyang mga mata. “Syempre naman. Linggo ngayon. Susulat siya. At baka… baka ngayon na siya dumating.”

Ilang sandali pa, dumating si Miguel, 25-anyos.
Pero sa paningin ni Lola Rosa, isa lang itong mabait na binata na nagtatrabaho sa home care. Hindi niya ito kilala bilang kanyang apo.

“Magandang umaga po, Lola Rosa,” bati ni Miguel. “May nagpabigay po sa inyo.”

Inabot ni Miguel ang isang Fresh Red Rose at isang sobreng kulay cream na amoy Old Spice.

Napasinghap si Lola Rosa. “Galing kay Carding!”

Agad niyang binuksan ang sobre. Binasa niya ang sulat nang malakas, ang boses niya ay parang dalagang kinikilig.

“Mahal kong Rosa,
Pasensya ka na kung wala pa ako diyan. May inaasikaso lang ako sa bukid. Pero huwag kang mag-alala, iniisip kita bawat oras. Ang ganda mo pa rin, kahit sa alaala ko. Maghintay ka lang, susunduin din kita. – Nagmamahal, Carding.”

Niyakap ni Lola Rosa ang sulat.

“Sabi ko na nga ba eh,” bulong ng matanda. “Mahal na mahal ako ni Carding. Busy lang siya.”

Inalalayan ni Miguel si Lola Rosa papunta sa bench sa may gate. Doon umupo ang matanda, hawak ang rosas, nakatanaw sa kalsada. Naghihintay.

Umupo si Miguel sa di kalayuan. Pinagmamasdan ang kanyang Lola.

Limang taon na ang nakakaraan nang mamatay si Lolo Carding.
Tatlong taon na ang nakakaraan nang tuluyang kainin ng Alzheimer’s ang alaala ni Lola Rosa.

Nakalimutan na niya ang pangalan ni Miguel. Nakalimutan na niya na patay na ang asawa niya.

Noong una, tuwing ipinapaalala ni Miguel na “Wala na po si Lolo,” nagwawala si Lola Rosa. Umiiyak siya ng ilang oras, parang laging fresh ang sakit ng pagkawala. Paulit-ulit na heartbreak araw-araw.

Kaya naisip ni Miguel ang solusyon.

Pinag-aralan niya ang sulat-kamay ng Lolo niya. Ginaya niya ang mga lumang love letters nito noong 1960s. Bumibili siya ng rosas tuwing Linggo.

Mas pinili niyang maging “postman” ng isang kasinungalingan, kaysa maging tagapagdala ng masakit na katotohanan.

Lumipas ang oras. Tanghali. Hapon. Papalubog na ang araw.
Wala pa ring Carding na dumating.

Lumapit si Miguel kay Lola.

“Lola… pagabi na po. Pasok na po tayo? Baka hindi po siya makapunta ngayon.”

Inasahan ni Miguel na malulungkot o magagalit ang matanda.

Pero lumingon si Lola Rosa nang nakangiti.

“Okay lang, iho,” sabi ni Lola Rosa habang inaamoy ang rosas. “Alam ko namang busy siya eh. Ang mahalaga… sumulat siya. Alam kong hindi niya ako nakakalimutan. At alam kong darating ang araw, magkikita rin kami.”

Tinulungan ni Miguel na tumayo ang Lola niya.

“Gwapo ba ako, iho?” tanong bigla ni Lola Rosa habang naglalakad sila. “Sa tingin mo, magugustuhan pa rin ako ni Carding?”

Pinigilan ni Miguel na tumulo ang luha niya.

“Opo, Lola. Sobrang ganda niyo po. Siguradong in love na in love pa rin ‘yun sa inyo.”

Pagkahatid sa kwarto, inilagay ni Lola Rosa ang rosas sa vase na puno na ng mga tuyong bulaklak mula sa mga nakaraang Linggo. Nakatulog siya nang may ngiti sa labi, hawak ang sulat.

Umuwi si Miguel nang may magaan na loob.

Oo, hindi siya kilala ng Lola niya bilang apo. Pero sa bawat sulat na ginagawa niya, nararamdaman niya na buhay na buhay ang pagmamahal sa pagitan nilang tatlo—siya, ang Lola niya, at ang alaala ng Lolo niya na patuloy na nagbibigay ng “kilig” mula sa kabilang buhay.