GALIT NA GALIT ANG ISANG DALAGA SA KANYANG TIYAHIN NA TUMAYONG GUARDIAN NIYA MULA NOONG BATA SIYA. SA LOOB NG MARAMING TAON, MADALAS PINAPAKAIN LANG SIYA NG DE-LATA, PINAGSUOT NG LUMANG DAMIT, AT PINAG-ARAL SA PUBLIC SCHOOL KAHIT ALAM NIYANG MAY INIWANG “MILLION PESO TRUST FUND” ANG KANYANG NAMAYAPANG MGA MAGULANG

GALIT NA GALIT ANG ISANG DALAGA SA KANYANG TIYAHIN NA TUMAYONG GUARDIAN NIYA MULA NOONG BATA SIYA. SA LOOB NG MARAMING TAON, MADALAS PINAPAKAIN LANG SIYA NG DE-LATA, PINAGSUOT NG LUMANG DAMIT, AT PINAG-ARAL SA PUBLIC SCHOOL KAHIT ALAM NIYANG MAY INIWANG “MILLION PESO TRUST FUND” ANG KANYANG NAMAYAPANG MGA MAGULANG

“Magnanakaw ka! Ibalik mo ang pera ng mga magulang ko!”

Dumagundong ang sigaw ni Bea sa loob ng kanilang maliit at luma na apartment. Ika-18 na kaarawan niya ngayon, pero imbes na magdiwang, nag-iimpake siya ng gamit.

Nakatayo sa gilid si Tita Sol, ang tiyahin niyang nagpalaki sa kanya. Nakayuko lang ito, nanginginig ang mga kamay na puno ng kalyo at sugat.

“Bea, anak… huminahon ka…” mahinang pakiusap ni Tita Sol.

“Huwag mo akong ma-anak-anak!” bulyaw ni Bea. “Buong buhay ko, pinakain mo lang ako ng sardinas at corned beef! Ang mga damit ko, galing sa ukay-ukay! Sa public school mo ako pinag-aral kahit alam kong may iniwang Millions sila Mommy at Daddy!”

Alam ni Bea ang kwento. Bata pa lang siya, sinabi sa kanya ni Tita Sol na may malaking pera sa bangko na iniwan ang mga magulang niya, pero makukuha lang niya ito pagtuntong niya ng 18.

“Ngayong 18 na ako, nasaan na?!” duro ni Bea. “Wala kang maipakita kasi inubos mo na, ‘di ba?! Ginamit mo sa luho mo habang ako nagdidildil ng asin! Ipapakulong kita, Tita! Isusumbong kita kay Attorney!”

Hindi sumagot si Tita Sol. Tumulo lang ang luha nito sa pisngi.

Nang hapong iyon, kinaladkad ni Bea si Tita Sol papunta sa opisina ni Attorney Go, ang family lawyer.

“Attorney, gusto ko na pong makuha ang Trust Fund ko,” matapang na sabi ni Bea. “At gusto ko pong magsampa ng kaso ng Estafa laban sa babaeng ‘to.” Tinuro niya si Tita Sol.

Huminga nang malalim si Attorney Go. Tinignan niya si Tita Sol, na nakayuko at parang hiyang-hiya.

“Sol… sasabihin na ba natin?” tanong ng Abogado.

Tumango lang si Tita Sol habang pinupunasan ang luha.

Naglabas si Attorney Go ng isang manipis na folder. Inilapag niya ito sa harap ni Bea.

“Bea,” seryosong sabi ng abogado. “Walang Trust Fund.”

Nanlaki ang mata ni Bea. “Sabi na nga ba! Ninakaw niya! Naubos na niya!”

“Hindi mo naiintindihan,” putol ng abogado. “Walang Trust Fund dahil walang iniwang pera ang mga magulang mo. Zero.”

Natigilan si Bea. “H-Ha? Imposible… Ang sabi ni Tita…”

Binuksan ng abogado ang folder. Puro Statement of Accounts at Promissory Notes.

“Nung namatay ang parents mo sa aksidente, baon sila sa utang. Bankrupt ang negosyo nila. Ang bahay niyo, naremata ng bangko. Wala silang iniwan kahit singkong duling kundi utang.”

Napatingin si Bea kay Tita Sol.

“Pero… bakit?”

“Kasi ayaw ng Tita mo na lumaki kang insecure,” paliwanag ng abogado. “Ayaw niyang maramdaman mo na ‘pabigat’ ka o ‘charity case’ ka lang. Gusto niyang lumaki kang may pride, na iisipin mong mayaman ang pinanggalingan mo.”

Itinuro ng abogado ang mga resibo ng ospital at school supplies.

“Lahat ng kinain mo sa loob ng sampung taon… ang uniporme mo… ang baon mo… hindi ‘yun galing sa mana. Galing ‘yun sa paglalabada ni Sol. Galing ‘yun sa pamamasukan niya bilang katulong sa umaga at pagbebenta ng balut sa gabi.”

“Yung de-lata na kinagalit mo? Kinain mo ‘yun,” dagdag ng abogado. “Pero ang hindi mo alam, madalas tubig at asin lang ang hapunan ng Tita mo para lang mabili ‘yung corned beef na ‘yun.”

Nalaglag ang panga ni Bea.

Tumingin siya sa mga kamay ni Tita Sol.

Ngayon lang niya napansin nang malapitan.

Ang mga kuko nito ay pudpod sa kakukuskos ng labada.
Ang balat nito ay sunog sa araw.
Ang suot nitong damit ay kupas na kupas na—mas luma pa sa mga damit na inirereklamo ni Bea.

Si Tita Sol, na tinawag niyang “magnanakaw,” ay ninakawan ang sarili niyang kaligayahan at kalusugan para lang buhayin siya.

“Sorry, Bea…” humagulgol si Tita Sol. “Sorry kung de-lata lang ang nakayanan ko. Sorry kung wala akong maibibigay na milyon ngayon. Sorry kung naniwala ka sa kasinungalingan ko. Ayoko lang kasing… ayoko lang kasing apihin ka ng ibang tao na wala kang magulang at wala kang pera.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Bea. Ang galit sa puso niya ay napalitan ng matinding hiya at pagsisisi.

Bumagsak si Bea sa sahig. Lumuhod siya at niyakap ang mga binti ng Tita niya.

“Tita… patawarin niyo ako…” iyak ni Bea. “Ang sama-sama ko… ang sama-sama kong tao…”

Hinawakan ni Tita Sol ang mukha ni Bea at pinatayo ito.

“Anak kita, Bea. Kahit hindi ka galing sa tiyan ko, anak kita. Walang dapat patawarin.”

Sa araw na iyon, walang na-withdraw na pera si Bea. Walang cheke. Walang milyon. Pero nang lumabas sila ng opisina, hawak niya nang mahigpit ang kamay ng Tita Sol niya—ang kamay na nagtrabaho ng higit pa sa halaga ng ginto, mabigyan lang siya ng kinabukasan.

Narealize niya na ang tunay na “Trust Fund” ay hindi nauubos, dahil ito ay ang pagmamahal na walang hinihintay na kapalit.