NAKITA NG ISANG MAYAMANG BUSINESSMAN ANG ISANG MANGINGISDA NA NAKAHIGA LANG SA KANYANG MALIIT NA BANGKA TANGHALING TAPAT. SA INIS NIYA, NILAPITAN NIYA ITO AT SINERMUNAN

NAKITA NG ISANG MAYAMANG BUSINESSMAN ANG ISANG MANGINGISDA NA NAKAHIGA LANG SA KANYANG MALIIT NA BANGKA TANGHALING TAPAT. SA INIS NIYA, NILAPITAN NIYA ITO AT SINERMUNAN

Tanghaling tapat sa Isla Verde. Ang araw ay parang ginto na kumikislap sa asul na dagat. Ang hangin ay sariwa at amoy asin.

Sa isang maliit na bahagi ng dalampasigan, nakadaong ang isang lumang bangka na may pangalang “Buhay”. Sa loob nito, nakahiga si Mang Kiko. Nakataas ang kanyang mga paa, nakatakip ang sombrero sa kanyang mukha, at mahimbing na natutulog habang hinehele ng alon.

Sa ‘di kalayuan, naglalakad si Mr. Richard Tan.

Si Richard ay isang matagumpay na CEO mula sa Makati. Nakasuot siya ng polo shirt na nagkakahalaga ng limang libong piso, sunglasses na imported, at isang smartwatch na walang tigil sa pag-vibrate dahil sa mga email at tawag. Pumunta siya sa isla para magbakasyon, pero hindi niya maiwan ang kanyang trabaho sa isip niya. Ang utak niya ay laging nasa efficiency, profit, at productivity.

Napansin ni Richard si Mang Kiko. Napakunot ang kanyang noo.

“Tanghaling tapat, tulog? Napakatamad naman ng mga tao dito,” bulong ni Richard sa sarili. “Kaya hindi umaasenso ang Pilipinas eh.”

Dahil sanay siyang magbigay ng utos at payo, nilapitan niya ang mangingisda.

“Excuse me! Manong!” tawag ni Richard.

Dahan-dahang inangat ni Mang Kiko ang kanyang sombrero. Nginitian niya ang dayuhan. “Magandang tanghali po, Sir. May kailangan po ba kayo? Isdang sariwa?”

Tinuro ni Richard ang balde sa gilid ng bangka. May laman itong tatlong malalaking Lapu-Lapu at ilang piraso ng Tanigue.

“Nakita ko ang huli mo,” sabi ni Richard. “Maganda ang kalidad. Malalaki. Pero bakit nandito ka na? Alas-dos pa lang ng hapon. Ang ganda pa ng panahon. Bakit hindi ka pa mangisda ulit?”

Umupo si Mang Kiko at uminom ng tubig mula sa kanyang jug.

“Ah, eh… sapat na po kasi ito, Sir,” sagot ng mangingisda. “Nakabenta na ako kaninang umaga sa palengke. Itong natira, uulamin na namin ng pamilya ko mamayang gabi. Sobra-sobra na po ito.”

Natawa nang mapakla si Richard. “Sapat na? Manong, sayang ang oras! Time is money!”

Umupo si Richard sa isang bato, handang magbigay ng lecture tungkol sa negosyo.

“Alam mo, Manong,” panimula ni Richard. “Kung ako sa’yo, hindi ako matutulog diyan. Babalik ako sa dagat. Manghuhuli ako ng mas marami pa.”

“Para saan po?” tanong ni Kiko.

“Para makabenta ka ng mas marami! Kapag nakaipon ka, makakabili ka ng motor para sa bangka mo. Mas mabilis, mas malayo ang mararating mo, mas maraming isda.”

Tumango si Kiko. “Tapos po, Sir?”

“Kapag marami ka nang huli, makakabili ka ng pangalawang bangka. Tapos pangatlo. Magha-hire ka ng ibang mangingisda para magtrabaho sa’yo. Hindi ka na mapapagod.”

“Ganoon po ba? Tapos po?”

Lalong ginanahan si Richard. Nakikita niya ang vision.

“Tapos, hindi mo na ibebenta sa palengke ang isda mo. Ikaw na mismo ang magtatayo ng Canning Factory. Ikaw ang magmamanufacture! Ie-export mo sa Manila, sa Japan, sa America! Aalis ka na sa maliit na islang ito at lilipat ka sa Makati para patakbuhin ang imperyo mo!”

Nanlaki ang mata ni Richard sa excitement.

“Kikita ka ng milyon-milyon! Magiging bilyonaryo ka tulad ko! I-I-P-O natin ang kumpanya mo sa Stock Market!”

Tahimik lang si Mang Kiko. Kalmado.

“Matagal-tagal na trabaho po ‘yun ah,” sabi ni Kiko. “Ilang taon po bago mangyari ‘yun?”

“Siguro… 15 to 20 years kung magsisipag ka talaga!” sagot ni Richard.

“Ah… eh pagkatapos po nun, Sir? Kapag bilyonaryo na ako… ano na pong gagawin ko?” tanong ulit ni Kiko.

Napangiti si Richard. Ito ang paborito niyang bahagi. Ito ang rason kung bakit siya nagpapakahirap sa trabaho araw-araw. Ito ang pangarap niya.

“Pagkatapos nun, Manong… doon na ang sarap!” sabi ni Richard na nagniningning ang mata.

“Magre-retire ka na! Ibebenta mo ang kumpanya mo. Bibili ka ng isang rest house sa isang tahimik na isla, tulad nito. Gigising ka kung anong oras mo gusto. Maglalaro ka kasama ng mga apo mo. Kakain ka ng sariwang isda kasama ang Misis mo. At tuwing hapon… hihiga ka lang sa tabi ng dagat, matutulog nang mahimbing, at mag-e-enjoy sa buhay nang walang iniintinding problema.”

Tumigil ang mundo ni Richard pagkasabi niya nun.

Natahimik ang paligid.

Tumingin si Mang Kiko kay Richard. Isang ngiti na puno ng awa at karunungan ang ibinigay niya.

“Sir,” malumanay na sabi ni Mang Kiko.

“Hindi po ba… iyan na ang ginagawa ko ngayon?”

Natulala si Richard.

Ang utak niyang puno ng Excel sheets at strategies ay biglang nag-blangko.

Tinitigan niya si Mang Kiko.

Gising ito kung anong oras gusto.
Kalaro ang mga anak.
Kumakain ng pinakasariwang isda araw-araw.
At heto, nakahiga sa tabi ng dagat, natutulog nang mahimbing, walang iniintinding problema.

Ang “Success” na hinahabol ni Richard ng dalawampung taon—ang pangarap niyang retirement na kapalit ng kanyang kalusugan at oras—ay tinatamasa na ng mangingisdang tinawag niyang “tamad” at “sayang ang oras.”

Si Richard ay nagtatrabaho para mabili ang kapayapaan sa huli.

Si Mang Kiko ay mayroon na nito sa simula pa lang.

Hindi na nakasagot si Richard. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang tingin. Ang smartwatch sa pulso niya ay tumunog ulit, pero sa pagkakataong ito, parang ang bigat-bigat na nitong dalhin.

“Sige po, Sir,” paalam ni Mang Kiko sabay higa ulit at takip ng sombrero sa mukha. “Matutulog na po ulit ako. I-e-enjoy ko na po ang retirement ko.”

Naglakad palayo si Richard. Iniwan niya ang mangingisda. Sa bawat hakbang niya pabalik sa kanyang hotel kung saan naghihintay ang trabaho, narealize niya ang isang mapait na katotohanan: Minsan, sa sobrang paghahabol natin sa “magandang buhay,” nalalagpasan natin ang buhay na maganda na sana, kung marunong lang tayong makuntento.