NANGINIG SA TAKOT ANG ISANG MAGNANAKAW SA LOOB NG MAYAMANG BAHAY NANG MAY BUMULONG SA DILIM NA “NAKIKITA KA NI JESUS” AT NANG HANAPIN NIYA ITO AY NATAWA SIYA NANG MAKITA ANG ISANG PARROT NA NASA HAWLA

NANGINIG SA TAKOT ANG ISANG MAGNANAKAW SA LOOB NG MAYAMANG BAHAY NANG MAY BUMULONG SA DILIM NA “NAKIKITA KA NI JESUS” AT NANG HANAPIN NIYA ITO AY NATAWA SIYA NANG MAKITA ANG ISANG PARROT NA NASA HAWLA

Sa mundo ng mga kriminal, may mga tinatawag na “Mastermind,” may mga “Catburglar,” at mayroon ding tinatawag na “Tanga.” Sa kasamaang palad, sa kategoryang ito nabibilang si Karding.

Si Karding ay isang magnanakaw na bagaman puno ng determinasyon ay kulang naman sa diskarte. Ngayong gabi, ang target niya ay ang mansyon ng pamilya Don Antonio sa loob ng isang exclusive subdivision. Ayon sa kanyang intel (na narinig lang niya sa inuman sa kanto), walang tao sa bahay dahil nasa Boracay ang buong pamilya.

“Ito na ang big break ko,” bulong ni Karding sa sarili habang inaakyat ang mataas na bakod. Suot niya ang kanyang signature na itim na bonnet at gloves na may butas sa daliri.

Dahan-dahan siyang pumasok sa bintana ng kusina na nakalimutang isara. Napakadilim sa loob. Tahimik. Tanging ang tunog lang ng refrigerator at ang sarili niyang kabog ng dibdib ang naririnig niya.

Pagpasok sa sala, nanlaki ang mga mata ni Karding. Ang daming gamit! May flat screen TV na kasing-laki ng pingpong table, may mga vase na mukhang mas mahal pa sa kidney niya, at sa ibabaw ng mesa, may mga kubyertos na pilak.

“Jackpot!” bulong niya sabay labas ng kanyang sako.

Nagsimula siyang maghakot. Una niyang kinuha ang silverware. Kling. Klang. Medyo maingay, pero kampante siya. Wala namang tao.

Habang inaabot niya ang isang mamahaling relo sa estante, biglang may bumulong sa dilim. Isang boses na garalgal, malalim, at nakakapanindig-balahibo.

“Nakikita ka ni Jesus…”

Nanigas si Karding. Muntik na niyang mabitawan ang relo.

Luminga-linga siya. Walang tao. Madilim ang paligid.

“Guni-guni ko lang ‘yun,” pampalubag-loob niya sa sarili. “Gutom lang ‘to. Baka low blood ako.”

Itinuloy niya ang pagnanakaw. Kinuha niya ang iPad sa sofa.

“Nakikita ka ni Jesus…”

Sa pagkakataong ito, mas malakas na ang boses. Parang nanggagaling sa kabilang kanto ng sala.

Nagsimulang manginig ang tuhod ni Karding. Relihiyoso ang nanay niya, at bigla niyang naisip na baka Divine Intervention na ito. Baka kinakausap na siya ng Konsensya niya o ng Langit.

“Lord?” nanginginig na tanong ni Karding sa dilim. “Kayo po ba ‘yan? Sorry na po. Last na ‘to, promise. Kailangan lang pambili ng gamot ng lola ko… kahit wala naman akong lola.”

“Nakikita ka ni Jesus…” ulit ng boses.

Dahil sa takot, inilabas ni Karding ang kanyang flashlight. Itinutok niya ito sa pinanggagalingan ng boses.

Sa isang sulok ng sala, may nakasabit na isang malaking gintong hawla. At sa loob nito, may isang Parrot (loro) na kulay berde at pula. Nakatitig ito sa kanya nang masama.

Nakahinga nang maluwag si Karding. Napahawak siya sa dibdib at tumawa nang mahina.

“Anak ng tokwa!” sambit ni Karding. “Ibon lang pala! Hayop ka, akala ko minumulto na ako! Muntik ko nang maihi sa pantalon ko!”

Lumapit si Karding sa hawla. Naging mayabang na ulit siya. Kumatok siya sa rehas ng kulungan.

“Hoy, ibon,” pang-aasar ni Karding. “Ang daldal mo ah. Muntik na kitang barilin. Buti na lang wala akong baril.”

Tumahimik ang parrot. Tinitigan lang siya nito.

“Ano? Hindi ka na magsasalita?” hamon ni Karding. “Kanina ang lakas ng loob mong manakot ah. Akala mo ba matatakot ako sa ‘Jesus’ mo? Ikaw ba si Jesus? Ha? Ikaw ba si Jesus?”

Umiling ang parrot. Ibinaling nito ang ulo sa gilid at nagsalita ulit.

“Ako si Hudas.”

Natawa si Karding. “Hudas? Seryoso? Sinong matinong tao ang magpapangalan sa alaga niya ng Hudas? Napaka-baduy naman ng amo mo.”

Tuwang-tuwa si Karding sa sarili niya. Pakiramdam niya ay siya na ang hari ng bahay. Ipinagpatuloy niya ang pang-iinsulto sa ibon habang binubuksan ang display cabinet.

“O sige, Hudas,” sabi ni Karding habang nakatalikod sa ibon. “Kung ikaw si Hudas, nasaan si Jesus? Nasa langit ba?”

Sumagot ang parrot nang mabilis at malinaw.

“Si Jesus ay ang Rottweiler na nasa likod mo.”

Natigilan si Karding.

GRRRRRRRRRRR…

Isang malalim at dumadagundong na ungol ang narinig niya mula sa kanyang likuran. Ramdam niya ang mainit na hininga sa kanyang batok.

Dahan-dahan. Sobrang dahan-dahan. Lumingon si Karding.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana, nakita niya ang isang dambuhalang aso. Isang Rottweiler. Itim. Maskulado. Ang bibig ay bumubula. Ang mga pangil ay kasing-talim ng kutsilyo. At ang mga mata nito ay nakatutok sa pwetan ni Karding na parang nakakita ng premium steak.

Siya si Jesus.

“Nice doggy… Good boy… Jesus…” nanginginig na bulong ni Karding. “Mabait si Jesus… Mapagpatawad si Jesus…”

AWOOOOO!

Tumahol si Jesus nang napakalakas!

“AAAAAAHHHHH!”

Tumakbo si Karding nang mabilis pa sa alas-kwatro! Nagkaroon ng habulan sa loob ng mansyon.

CRASH!

Nabangga ni Karding ang grand piano.

BOOGSH!

Nahulog ang vase na worth P50,000.

Sa likod niya, humahabol si Jesus, galit na galit at gutom na gutom.

“HUDAS KA TALAGAAAA!” sigaw ni Karding sa parrot habang tumatakbo siya paikot sa sofa.

Ang parrot ay kumakapakapa pa sa tuwa sa loob ng hawla. “Nakikita ka ni Jesus! Nakikita ka ni Jesus!” sigaw nito na parang cheerleader ng aso.

Sinubukan ni Karding na umakyat sa chandelier pero madulas ang kamay niya. Wala siyang choice. Tumakbo siya papunta sa bintana—yung bintanang salamin na hindi nakabukas.

BLAG!

Binasag ni Karding ang salamin gamit ang sarili niyang katawan dahil sa takot. Tumalsik siya sa garden.

Pero hindi tumigil si Jesus. Tumalon din ang aso sa bintana!

Hinabol siya nito hanggang sa gate. Nagawa lang makaligtas ni Karding nang makaakyat siya sa mataas na pader, pero hindi bago nakagat ni Jesus ang kanyang pantalon.

Pagbagsak ni Karding sa kalsada sa labas ng subdivision, punit-punit ang puwitan ng pantalon niya, puro galos ang braso, at nanginginig ang buong katawan. Wala siyang nakuha kahit isang kutsara.

Mula sa loob ng bakod, narinig niya ang huling tahol ni Jesus at ang malayong sigaw ng parrot mula sa bintana:

“Amen!”

Simula noon, nagbagong-buhay na si Karding. Hindi na siya nagnakaw ulit. At tuwing makakarinig siya ng salitang “Jesus” sa misa, hindi na langit ang naiisip niya, kundi ang matatalim na pangil ng asong muntik nang gumawad sa kanya ng final judgment.