ISANG KINATATAKUTANG GANGSTER SA BARANGAY ANG SAPILITANG SUMUGOD SA ISANG SIKSIKANG PAMPUBLIKONG PAARALAN UPANG HARAPIN ANG ISANG ESTRIKTONG GURO, NA NAGDULOT NG MATINDING KABA SA MGA MAGULANG

ISANG KINATATAKUTANG GANGSTER SA BARANGAY ANG SAPILITANG SUMUGOD SA ISANG SIKSIKANG PAMPUBLIKONG PAARALAN UPANG HARAPIN ANG ISANG ESTRIKTONG GURO, NA NAGDULOT NG MATINDING KABA SA MGA MAGULANG

Kumalabog nang napakalakas ang kinakalawang at luma nang pintuan ng Room 104, na naging dahilan upang sabay-sabay na mapasinghap ang dose-dosenang mga pawisang magulang na nakapila para sa pagpapatala mula pa kaninang madaling araw.

Sa pintuan ay nakatayo si Jomar, ang disisiyete-anyos na kilalang siga, tambay, at basagulero sa buong Barangay San Roque. May malalim na peklat sa kanyang kaliwang pisngi na nakuha sa isang rambol, suot ang isang kupas at punit-punit na sando na nagpapakita ng kanyang mga patikim na tattoo sa braso, at ang kanyang mga mata ay nanlilisik habang naghahanap ng pwedeng pagbuntunan ng galit.

Agad na naghawi ang dagat ng mga tao sa labis na takot. Lahat ay pilit na umiiwas sa kanyang paningin, kilala ang binata sa mga madugong riot sa kanto at patung-patong na kaso sa barangay.

Sa kabilang dulo ng maliit at mainit na silid, nakaupo sa likod ng isang kahoy na mesa si Ma’am Elena, isang limampu’t walong taong gulang na guro na kilala sa buong paaralan dahil sa kanyang kamay-na-bakal na pamamalakad. Siya ang head teacher at in-charge sa pagtanggap ng mga bagong mag-aaral.

Nang makita niya si Jomar na mabibigat ang hakbang na papalapit sa kanya, bumilis ang tibok ng kanyang puso. Ito ang mismong batang pinatalsik niya tatlong taon na ang nakararaan dahil sa pambubugbog ng kaklase. Inasahan na niyang darating ang araw na ito—ang araw ng pagganti.

Dahan-dahang inabot ni Elena ang ilalim ng kanyang desk upang hanapin ang kanyang cellphone, habang ang mga security guard ng eskwelahan na sina Kuya Romy at Mang Carding ay mabilis na humarang sa gitna ng silid, hawak nang mahigpit ang kanilang mga batuta.

“Umalis ka rito, Jomar. Hindi ka na estudyante ng paaralang ito, at wala kang karapatang manggulo sa araw ng pagpapatala!” matapang ngunit nanginginig na sigaw ni Ma’am Elena, pilit itinatago ang kaba sa kanyang boses upang hindi mag-panik ang mga tao.

Nakatitig lamang ang binata sa kanya. Ang mga magulang sa paligid ay nagsimula nang magbulungan nang malakas. Ang iba ay mabilis na hinila ang kanilang mga maliliit na anak palabas ng kwarto sa takot na mauwi sa saksakan ang tensyon.

Patuloy sa paglalakad si Jomar, tuluyang binalewala ang babala. Sa bawat mabigat niyang hakbang, may nahuhulog na patak ng putik, maitim na grasa, at pawis mula sa kanyang maruruming paa.

“Huwag niyo akong hawakan!” dumadagundong na bulyaw ni Jomar nang subukang pigilan ng dalawang gwardiya ang kanyang magkabilang braso. Sa sobrang lakas ng kanyang pwersa, naitulak niya si Mang Carding at napatumba ito sa mga nakasalansang upuang monoblock.

Tumili ang isang ina sa likuran. Umalingawngaw ang kalampag ng mga silya. Buong tapang na tumayo si Ma’am Elena at hinarap ang binata, handang saluhin ang anumang pananakit maipagtanggol lamang ang mga inosenteng tao sa kanyang silid-aralan.

Dumukot si Jomar sa loob ng kanyang maduming itim na backpack. Natigilan ang lahat. Walang humihinga sa buong kwarto. Inasahan nilang bubunot ito ng patalim, bakal, o sumpak.

Pinikit ni Ma’am Elena ang kanyang mga mata.

Ngunit sa halip na armas, isang mabigat at nakatuping plastic envelope ang malakas niyang ibinagsak sa ibabaw ng lamesa ng guro. Dahil sa lakas ng pagkakabagsak, bumukas ang lumang zip-lock nito at kumalat ang laman.

Hindi bala o patalim ang nagkalat sa ibabaw ng mga papel, kundi mga gusgusot na bente, singkwenta, at daan-daang pisong papel, kasama ang sangkatutak na barya na amoy kalawang, isda, at matinding pawis.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Naguguluhang napadilat at napatingin si Ma’am Elena sa tumpok ng pera, at pagkatapos ay dahan-dahang umangat ang kanyang paningin sa mukha ni Jomar. Ang nanlilisik na mga mata ng binata kanina ay biglang napalitan ng matinding pagod, pamumula, at pangingilid ng mabibigat na luha.

Kasabay nito, isang maliit at payat na batang babae, na nasa siyam na taong gulang at nakasuot ng malinis ngunit kupas na bestida, ang dahan-dahang lumabas mula sa pagtatago sa likuran ni Jomar. Mahigpit itong nakakapit sa laylayan ng maduming sando ng kanyang kuya, takot na takot sa maraming tao.

“P-pasensya na po sa panggugulo ko, Ma’am,” garalgal at basag na boses ni Jomar, tuluyang tinanggal ang maskara ng katapangan na kinatatakutan ng lahat.

“Hindi po ako nandito para manakit o gumanti. Limang minuto lang po kasi ang break ko sa pinapasukan kong junk shop sa kabilang kanto. Hindi po ako pwedeng pumila nang matagal sa labas kasi sisantehin ako ng boss ko… Ma’am, iyan po ang naipon ko sa loob ng tatlong taon mula sa pamamasura at pagbubuhat ng kargamento sa palengke. Pakiusap po… tanggapin niyo ang kapatid kong si Maya. Gusto ko po siyang makapag-aral. Ayaw ko pong matulad siya sa akin na walang kwenta at itinapon na ng lipunan.”

Binalot ng isang nakakabingi at nakakapanindig-balahibong katahimikan ang buong silid. Ang mga magulang na kanina’y mapanghusga ay biglang nakaramdam ng matinding hiya, ang iba ay palihim na nagpunas ng luha sa kanilang mga mata.

Dahan-dahang ibinaba ng mga gwardiya ang kanilang mga batuta. Tiningnan ni Ma’am Elena ang nagkalat na barya na sumisimbolo sa dugo, pawis, at matinding sakripisyo ng isang kuya na tinalikuran ng mundo.

Nanginginig ang kamay ng matandang guro nang abutin niya ang form ng pagpapatala. Dahan-dahan siyang lumapit, hindi upang paalisin ang binata, kundi upang tapikin ito nang mahigpit sa balikat.

“Wala kang utang na loob na babayaran dito, Jomar. Libre ang pag-aaral sa pampublikong paaralan natin,” malumanay at lumuluhang wika ni Ma’am Elena, ang kanyang boses ay puno ng pagsisisi sa kanyang naging panghuhusga.

“Itabi mo ang perang ito pambili ng maayos na uniporme at pagkain ni Maya. At ikaw… kung gusto mo, may bubuksan kaming night class para sa mga out-of-school youth na gustong tumapos. Ako mismo ang tutulong sa’yo.”

Sa gitna ng mainit at masikip na silid-aralan, bumagsak ang mga luha ng kinatatakutang siga, nagpapasalamat sa isang pagkakataong mabago ang kanilang tadhana.

Pinatunayan ng araw na iyon na sa likod ng pinakamatitigas at pinakamaruruming anyo na hinusgahan at kinatakutan ng lipunan, ay maaaring magtago ang isang pusong handang isugal at ibigay ang lahat maipaglaban lamang ang pagmamahal at kinabukasan ng kanyang pamilya.