ISANG ISTRIKTONG LOLO ANG NAG-ABANG SA MADILIM NA BAKURAN BUONG MAGDAMAG HABANG MAY DALANG LAMBAT AT FLASHLIGHT UPANG HULIHIN ANG WALANG-HIYANG MAGNANAKAW NA LAGING UMUUBOS SA KANYANG MGA BANTAY-SARADONG MANGGA

ISANG ISTRIKTONG LOLO ANG NAG-ABANG SA MADILIM NA BAKURAN BUONG MAGDAMAG HABANG MAY DALANG LAMBAT AT FLASHLIGHT UPANG HULIHIN ANG WALANG-HIYANG MAGNANAKAW NA LAGING UMUUBOS SA KANYANG MGA BANTAY-SARADONG MANGGA

Tahimik na kinakapa ni Lolo Tasyo ang malamig na hawakan ng kanyang lumang flashlight habang nakadapa sa ibabaw ng banig na inilatag niya sa ilalim ng bintana.

Kumikirot ang kanyang mga tuhod dahil sa matinding rayuma, ngunit pilit niya itong binalewala.

Hindi siya maaaring makatulog nang gabing iyon.

Tatlong gabi na.

Tatlong magkakasunod na gabi nang palihim na ninanakaw ang kanyang mga pinakamamahal, pinakamatamis, at pinakamalalaking manggang kalabaw mula sa malagong puno sa kanilang likod-bahay sa San Juan, Batangas.

Bilang isang retiradong mekaniko na iginugol ang huling dekada sa pag-aalaga ng kanyang munting hardin, ang punong iyon ang kanyang pinakatatanging obra maestra.

Itinanim niya iyon kasama ang kanyang yumaong asawa dalawampung taon na ang nakararaan.

Bawat bunga nito ay itinuturing niyang parang sariling ginto.

Binibilang niya ang mga ito tuwing umaga, kinakausap, at maingat na binabalutan ng lumang dyaryo upang hindi makagat ng mga mapanirang insekto.

Kaya naman nang mapansin niyang nawawala ang limang pinakamagandang bunga sa ibabang sanga, nagpanting ang kanyang mga tainga sa matinding galit.

Hindi siya makapapayag na may ibang nakikinabang sa kanyang pinaghirapan.

Naghanda siya ng isang matibay na lambat na ginagamit sa pangingisda, isang mahabang kawayan, at ang kanyang pinagkakatiwalaang flashlight na sinlaki ng kanyang braso.

Desidido siyang ipabarangay kung sino mang kapitbahay o tambay ang walang-hiyang pumapasok sa kanyang pribadong bakuran.

Pasado ala-una na ng madaling araw.

Maliban sa huni ng mga kuliglig at paminsan-minsang pagtahol ng mga aso sa malayong kanto, balot ng nakakabinging katahimikan ang buong paligid.

Ang malamig na hangin ay may dalang amoy ng tuyong lupa at sariwang dahon.

Pilit na idinidilat ni Lolo Tasyo ang kanyang mga mata, humihigop ng mainit na kape mula sa kanyang lumang thermos upang labanan ang papabigat na antok.

Biglang may kumaluskos sa tuyong dahon.

Napatigil sa paghinga ang matanda.

Hinigpitan niya ang hawak sa magaspang na lambat.

Mula sa siwang ng bintana, nakita niya ang isang anino na dahan-dahang gumagalaw papalapit sa puno ng mangga.

Maliit ang bulto nito, nakasuot ng maluwag na damit, at tila pilit na inaabot ang isang bungang balot sa dyaryo na sadyang itinira niya bilang patibong.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Umakyat ang dugo sa ulo ni Lolo Tasyo.

Dahan-dahan siyang tumayo, binuksan ang pinto sa likod nang walang anumang tunog, at gumapang sa dilim tulad ng isang sundalo sa gitna ng giyera.

Nang makalapit siya nang sapat, huminga siya nang malalim at buong lakas na inihagis ang lambat patungo sa inosenteng anino.

“Huli kang magnanakaw ka! Walanghiya ka, hindi mo na ako matatakasan ngayon!” dumagundong ang malakas at galit na galit na boses ni Lolo Tasyo sa buong bakuran sabay buhay sa kanyang nakakabulag na flashlight na nakatutok sa salarin.

“Waaaaah! Lolo, tama na! Huwag po!” isang matinis at napakapamilyar na tili ang bumasag sa tahimik na gabi.

Natigilan si Lolo Tasyo.

Ang kamay niyang akmang hahablot sana sa kawayan ay biglang nanigas sa ere.

Dahan-dahan niyang inaninag sa liwanag ng flashlight ang taong nakadapa at kasalukuyang nagpupumiglas sa loob ng lambat.

Bumagsak ang panga ng matanda.

Wala sa harap niya ang inaasahan niyang salbaheng binatilyo o magnanakaw mula sa kabilang barangay.

Ang nakaupo sa damuhan, namumutla sa matinding gulat, at may hawak pang kalahating ubos na mangga sa kanyang kanang kamay ay walang iba kundi ang kanyang dalawampu’t limang taong gulang na apong si Maya.

“Maya? Diyos ko pong bata ka! Anong ginagawa mo rito? At bakit ikaw ang nagnanakaw ng mangga ko?!” naguguluhang tanong ni Lolo Tasyo habang nagmamadaling inaalis ang makapal na lambat na nakapulupot sa katawan ng kanyang apo.

Nanginginig na tumayo si Maya, hawak ang kanyang umbok na tiyan.

Nakasoot lamang ito ng maluwag na pambahay na daster at may mga bakas pa ng matamis na katas ng mangga sa gilid ng kanyang namumulang mga labi.

“Lolo, pasensya na po,” naiiyak at nahihiyang paliwanag ni Maya habang nagpupunas ng bibig gamit ang likod ng palad.

“Dalawang linggo na po akong hindi makatulog sa Maynila dahil sa sobrang paglilihi.

Gustong-gusto ko po talaga ng mangga, pero hindi kahit anong mangga.

Gusto ko po ‘yung tanim ninyo.

‘Yung eksaktong mangga ninyo po rito sa Batangas dahil sobrang tamis.”

Napakurap-kurap si Lolo Tasyo, sinusubukang iproseso ang mga naririnig ng kanyang tainga.

“P-Paglilihi? Buntis ka? At tatlong gabi ka nang nandito sa probinsya?!”

Tumango si Maya, tuluyan nang umiyak sa magkahalong tuwa at hiya.

“Opo, Lolo.

Umuwi po ako nang palihim nung isang araw pa, may dala po akong lumang susi ng gate kaya nakakapasok ako.

Ayaw ko po sanang istorbohin ang tulog ninyo, balak ko po sanang surpresahin kayo bukas ng umaga para sabihin na magiging lolo sa tuhod na kayo.

Kaso, tuwing madaling araw, hindi ko po mapigilan ang takaw ko sa mangga ninyo.

Kaya palihim po akong pumipitas.”

Binitiwan ni Lolo Tasyo ang flashlight at ang lambat sa damuhan.

Nawala ang lahat ng galit at inis sa kanyang dibdib, napalitan ng isang napakainit at nag-uumapaw na kaligayahan na pumuno sa kanyang puso.

Magiging lolo sa tuhod na siya!

Ang mga manggang inaalagaan niya nang buong puso ay siya palang nagbibigay ng nutrisyon at kaligayahan sa kanyang magiging kaapu-apuhan.

Naiyak sa sobrang tuwa ang matanda at niyakap nang napakahigpit si Maya sa gitna ng malamig na gabi.

“Susmaryosep kang bata ka, muntik mo na akong atakehin sa puso!

Kung sinabi mo lang sana agad, edi sana pinutol ko na ang buong puno at ipinadala sa Maynila para sa inyo ng magiging apo ko!”

Nauwi sa malakas na tawanan at maiinit na luha ang tahimik na gabi.

Sa halip na ipabarangay ang magnanakaw, inakay ni Lolo Tasyo ang kanyang buntis na apo papasok sa kusina, ipinagtimpla ng mainit na gatas, at mismong siya na ang nagbalat ng tatlo pang pinakamatamis na mangga upang pagsaluhan nilang dalawa hanggang sa sumikat ang araw.