NALUNGKOT ANG ISANG RETIRADONG GURO DAHIL WALANG BUMATI SA KANYA SA HULING ARAW NIYA SA SCHOOL AT AKALA NIYA AY GALIT ANG MGA BATA SA PAGIGING “TERROR” NIYA

NALUNGKOT ANG ISANG RETIRADONG GURO DAHIL WALANG BUMATI SA KANYA SA HULING ARAW NIYA SA SCHOOL AT AKALA NIYA AY GALIT ANG MGA BATA SA PAGIGING “TERROR” NIYA

Sa loob ng apatnapu’t limang taon, ang pangalang “Ma’am Leding” ay kasingkahulugan ng takot sa Mababang Paaralan ng San Isidro. Kilala siya bilang ang “Iron Lady” ng faculty room. Hindi siya ngumingiti.

Ang kanyang salamin ay laging nakababa sa dulo ng kanyang ilong, at ang kanyang tingin ay tila laser na tumatagos sa kaluluwa ng sinumang estudyanteng hindi nakagawa ng takdang-aralin.

Bawal ang maingay, bawal ang luma ang kwaderno, at higit sa lahat, bawal ang tamad. Maraming estudyante ang pinalabas niya ng silid, pinatayo sa sulok, at pinaluha dahil sa kanyang sobrang paghihigpit. Para sa marami, siya ang kontrabida sa kwento ng kanilang kabataan.

Dumating ang araw na kinatatakutan ni Ma’am Leding—hindi ang pagtuturo, kundi ang paghinto nito. Ito ang kanyang huling araw bago ang kanyang opisyal na retirement.

Gumising siya ng maaga, tulad ng nakagawian, kahit na mabigat ang kanyang pakiramdam. Nagsuot siya ng kanyang pinakamagandang uniporme, naglagay ng kaunting pulbos, at nagtungo sa paaralan.

Sa kanyang isip, inasahan niya na kahit paano ay magiging espesyal ang araw na ito. Hindi man siya sikat sa pagiging malambing, inakala niyang may kahit isang estudyante man lang ang mag-aabot ng card, o may kapwa guro na babati ng “Happy Retirement.”

Ngunit lumipas ang umaga na walang nagbago. Ang mga estudyante ay nagmamadaling pumasok sa kani-kanilang klase, umiiwas ng tingin sa kanya. Ang mga co-teachers niya ay abala sa pag-aasikaso ng grades. Walang lobo, walang handaan, walang bulaklak. Tahimik ang kanyang huling klase. Nang tumunog ang bell para sa uwian, dali-daling naglabasan ang mga bata.

Naiwan si Ma’am Leding sa loob ng silid-aralan. Ang tanging tunog ay ang ugong ng lumang electric fan at ang kaluskos ng mga papel na nililigpit niya.

“Ganito pala ang pakiramdam,” bulong niya sa sarili habang pinupunasan ang kanyang mesa sa huling pagkakataon.

Ang bigat sa kanyang dibdib ay tila isang malaking bato. “Sa dinami-dami ng tinuruan ko, wala man lang nakaalala. Siguro nga, puro galit at takot lang ang naiwan ko sa kanila. Marahil, masaya pa silang mawawala na ang ‘terror’ ng paaralan.”

Tumulo ang luha niya, hindi dahil sa galit, kundi sa lungkot at pagsisisi. Naisip niya na baka nagkamali siya ng pamamaraan. Baka kung naging mas maluwag siya, baka may nagmamahal sa kanya ngayon.

Binitbit niya ang kanyang lumang leather bag at mabagal na naglakad palabas ng building. Madilim na ang langit at paambon na. Wala nang tao sa corridor. Tanging ang guard na si Manong Bert ang nasa gate. Tumango lang ito sa kanya at binuksan ang maliit na pinto ng gate.

“Ingat po kayo, Ma’am,” sabi nito sa mahinang boses.

Huminga ng malalim si Ma’am Leding. Ito na ang huling tapak niya sa sementadong sahig ng paaralan. Paghakbang niya palabas ng gate, nakayuko siya, handa nang sumakay ng tricycle pauwi sa kanyang mapanglaw na bahay.

Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.

Ngunit pag-angat ng kanyang ulo, nanlaki ang kanyang mga mata at napaluhod siya sa semento dahil sa gulat.

Ang kalsada sa labas ng gate ay hindi lang puno ng tao—ito ay umaapaw. Daan-daang tao ang nakatayo doon, tahimik at naghihintay. At hindi sila mga ordinaryong tao.

Sa harap niya ay may isang hanay ng mga pulis at sundalo na naka-full uniform at sumaludo nang sabay-sabay. Sa likod nila ay mga doktor at nurse na naka-white coat.

May mga inhinyero na naka-hard hat, mga abogado na naka-amerikana, mga piloto, seaman, at mga negosyante. Lahat sila ay may hawak na tig-iisang pulang rosas.

Biglang nagsimula ang palakpakan. Mula sa mahina, ito ay lumakas nang lumakas hanggang sa dumagundong ang buong kalsada.

Lumapit ang isang lalaking naka-uniporme ng kapitan ng barko. Siya si Miguel, ang batang madalas niyang pagalitan noon dahil laging madungis at walang pambili ng papel.

Inalalayan ni Miguel si Ma’am Leding na tumayo. “Ma’am, huwag po kayong lumuhod. Kami po dapat ang lumuhod sa inyo.”

“Miguel?” nanginginig na tanong ng guro. “Bakit… bakit kayo nandito? Akala ko galit kayo sa akin dahil terror ako.”

Ngumiti si Miguel at pinunasan ang luha sa mata ng matanda. “Ma’am, kung naging malambot kayo sa amin, baka wala kami dito ngayon. Ang higpit niyo, ang disiplina niyo, at ang hindi niyo pagtanggap sa ‘pwede na yan’ na gawa, iyon po ang nagturo sa amin na lumaban sa buhay.

Kayo ang naghubog sa amin para maging matibay. Akala namin noon pinapahirapan niyo kami, ‘yun pala, inihahanda niyo lang kami para sa mundo.”

Sabay-sabay na itinaas ng daan-daang propesyonal ang kanilang mga rosas.

“Salamat, Ma’am Terror!” sigaw ng isang doktor mula sa likuran. “Dahil sa takot ko sa inyo noon, natuto akong mag-aral mabuti!” Nagtawanan ang lahat, pero puno ito ng pagmamahal.

Doon napagtanto ni Ma’am Leding na hindi siya nabigo. Ang kanyang “pagiging terror” ay ang pinakamataas na anyo ng pagmamahal na naibigay niya—ang pagmamahal na hindi nagkukunsinti, kundi nagtutuwid.

Sa huling araw niya, napatunayan niyang ang binhi ng disiplina na itinanim niya nang may higpit ay namunga ng tagumpay na ngayon ay nasa harap na niya.