NAMUTLA ANG ISANG KARGADOR SA PIER NANG MADISKUBRE ANG LAMAN NG BAYONG NA PINABITBIT SA KANYA NG ISANG “TURISTA”! HINDI PALA ITO SOUVENIR KUNDI MGA ENDANGERED NA HAYOP NA ILEGAL NA ILALABAS

NAMUTLA ANG ISANG KARGADOR SA PIER NANG MADISKUBRE ANG LAMAN NG BAYONG NA PINABITBIT SA KANYA NG ISANG “TURISTA”! HINDI PALA ITO SOUVENIR KUNDI MGA ENDANGERED NA HAYOP NA ILEGAL NA ILALABAS

Alas-dos ng hapon sa Pier ng Matnog. Ang init ay tumatagos sa balat, humahalo sa amoy ng krudo, lansa ng isda, at pawis ng libu-libong pasahero.

Sa gitna ng siksikan, nakatayo si Mang Kanor. Beteranong kargador. Payat, sunog ang balat, at may tuwalyang nakapulupot sa leeg. Kanina pa siya nag-aabang ng pasaherong magpapabuhat, pero matumal ang kita. Kailangan niya ng pera; ang bunso niyang anak ay may hika at walang pambili ng inhaler.

“Boss! Porter! Porter kayo dyan!” sigaw ni Kanor.

Isang lalaking naka-shades, naka-sumbrero, at mukhang mayaman ang lumapit sa kanya. Tinawag natin itong Mr. Go. Hindi ito nag-iisa. Sa likod nito, may dalawang lalaking malalaki ang katawan na nakapamulsa, matatalim ang tingin sa paligid.

“Manong,” sabi ni Mr. Go. Inabot ang isang malaking Bayong na gawa sa pandan. “Isampa mo ito sa RORO (Roll-on/Roll-off vessel). Ingatan mo. Huwag mong ibabagsak. Mas mahal pa sa buhay mo ang laman niyan.”

Kinuha ni Kanor ang bayong. “Opo Sir. Magkano po?”

“Isang libo,” sagot ni Mr. Go.

Nanlaki ang mata ni Kanor. P50.00 lang ang karaniwang bayad. P1,000? Sobra-sobra na ‘to!

“Sige po Sir! Tara na po!”

Habang naglalakad si Kanor bitbit ang bayong, napansin niyang mabigat ito. At hindi lang mabigat—may kakaiba.

Gumagalaw.

Sa bawat hakbang niya, may pumipiglas sa loob. Kumakaluskos.

Naisip ni Kanor, baka manok panabong? O aso? Pero bakit nakasilid sa bayong at tinatago?

Dahil sa kuryosidad, habang medyo malayo ang distansya nina Mr. Go (na nasa likuran niya), pasimpleng sinilip ni Kanor ang siwang ng bayong.

Halos himatayin siya sa nakita.

Hindi manok. Hindi aso.

Ang nakita niya ay mga kaliskis. Isang bolang naka-rolyo. Isa itong Pangolin (Balintong). At sa ilalim nito, may nakita siyang malalaking mata na nakatitig sa kanya—mga Tarsier.

Alam ni Kanor na bawal ito. Nakikita niya sa TV at sa mga poster sa pier. Endangered Species. Ilegal. Kulong ang aabutin.

Huminto si Kanor. Lilingon sana siya para ibalik ang bayong.

Pero naramdaman niya ang isang matigas na bagay na dumikit sa tagiliran niya.

Ang isa sa mga bodyguard ni Mr. Go ay nasa tabi na pala niya. Dikit ang katawan. At ang matigas na bagay? Dulo ng kutsilyo na nakatago sa jacket nito.

“Tuloy ang lakad, Tanda,” bulong ng bodyguard. “Wag kang gagawa ng eksena kung gusto mo pang umuwi sa pamilya mo.”

Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.

Lumapit si Mr. Go sa kabilang tabi niya. Naglagay ito ng isang bundle ng pera sa bulsa ng polo ni Kanor.

“Ten thousand pesos,” bulong ni Mr. Go. “Pang-gamot sa pamilya mo. Tumahimik ka lang. Lagpasan mo ang X-ray machine. Daan tayo sa likod, sa cargo area. Kilala ko ang checker dun. Lusot tayo.”

Pinagpawisan ng malapot si Kanor.

Sampung libo. Malaking bagay. Pwede nang gumaling ang anak niya. Kung tatanggi siya, sasaksakin siya dito mismo sa siksikan. Kung isusumbong niya, baka balikan ang pamilya niya.

Anong gagawin ko? isip ni Kanor. Diyos ko, tulungan niyo po ako.

Naglakad sila papunta sa Cargo Area. Malayo sa Maritime Police at Coast Guard.

Pero nakita ni Kanor ang isang K-9 Unit (Police Dog) na nagpapahinga kasama ang handler nito na kumakain ng mani sa di-kalayuan. Medyo wala sa pwesto ang aso.

Nag-isip ng paraan si Kanor. Isang delikadong plano.

Habang papalapit sila sa cargo ramp, nagkunwari si Kanor na natapilok.

“Aray!” sigaw ni Kanor.

Sa halip na matumba paharap, sadyang ibinalibag niya ang sarili patagilid—papunta sa direksyon ng hangin kung nasaan ang aso. At kasabay ng pagtumba niya, “aksidente” niyang nabitawan ang bayong nang malakas, dahilan para bumukas ng kaunti ang takip nito.

BLAG!

“Tanga!” sigaw ng bodyguard.

Dahil sa lakas ng bagsak, umalingasaw ang amoy ng mga hayop. Ang wild scent ng Pangolin.

Agad na naging alerto ang aso. Tumahol ito nang malakas at humila papunta sa kanila!

AW! AW! AW!

Nataranta ang handler ng aso. “Hoy! Anong meron dyan?!”

Nakita ng pulis ang bumukas na bayong at ang buntot ng pangolin na lumabas.

“Sir! Ilegal ‘to!” sigaw ni Kanor habang nakadapa sa semento, tinuturo sina Mr. Go. “Smuggling po! May patalim sila!”

Akmang bubunot ng baril ang mga bodyguard, pero huli na. Naka-alerto na ang Coast Guard at Port Police na nasa paligid lang. Tinutukan sila ng Armalite ng mga otoridad.

“Dapa! Walang gagalaw!” sigaw ng mga pulis.

Wala nang nagawa si Mr. Go at ang mga tauhan niya. Sa dami ng pulis at sa ingay ng aso, hindi na sila makapalag.

Inaresto ang grupo. Nasagip ang tatlong Pangolin at limang Tarsier na muntik nang mamatay sa init sa loob ng bayong.

Nanginginig si Kanor habang iniinterrogate. Inamin niya ang lahat. Inilabas niya ang P10,000 na suhol at ibinigay sa pulis.

“Sir, kailangan ko po ng pera… pero hindi po galing sa ganyan,” iyak ni Kanor. “Hindi ko po kayang ipakain sa anak ko ang perang galing sa paghihirap ng mga hayop na walang laban.”

Dahil sa kanyang katapangan at mabilis na pag-iisip, hindi kinasuhan si Kanor. Sa halip, pinarangalan siya ng Department of Environment and Natural Resources (DENR).

At ang gantimpala? Ayon sa batas, may pabuya ang sinumang makakapagturo sa illegal wildlife trade. Binigyan si Kanor ng gobyerno ng P50,000 na cash reward—legal, malinis, at higit pa sa suhol ng sindikato.

Umuwi si Kanor na may dalang gamot para sa anak, at kwento ng kabayanihan na dadalhin niya habambuhay. Napatunayan niya na sa pier, hindi lang kargamento ang binubuhat—minsan, kailangan mo ring buhatin ang prinsipyo ng paggawa ng tama, kahit gaano pa ito kabigat.